Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Mijn partner is depressief


#71

Post by positiva on Nov 3, 2016 at 7:12pm
Bruijntje is al een paar dagen lid hier. Die die weet ervan, maar heeft blijkbaar geen behoefte om te reageren. Manuela weet ik niet. Maar de privéberichten zijn ook lastig te vinden op de oude site.
Antwoord

#72

Post by els123 on Nov 4, 2016 at 12:17pm
Leeuwin, heel vervelend. Ik begrijp dat het bijna niet te begrijpen is. Ik trek ook vaak iets te persoonlijk aan en het gevoel van afwijzing ken ik ook. Toch denk ik nu dat we meer op ons zelf moeten letten. Ik zeg dit nu maar straks denk ik er weer anders over. Onze partners moeten ook zien dat we een leven hebben, die leuk, aantrekkelijk en fijn is! Ik heb ook vaak van die momenten dat ik niks doe, want stel dat hij wil afspreken of iets komt ophalen of weet ik veel wat. ALtijd maar beschikbaar zijn. Soms is het ook goed om nee te zeggen (niet dat ik denk dat ik dat zo doe. Op het moment dat er iets van uit zijn kant komt om af te spreken zou ik alles opzij zetten......). Maar als hij ziet hoe leuk jij bent om wie jij bent en om wat jij doet! Kan hij inzien waar hij in het begin is op gevallen! Ik denk zelf dat ik ook veelste vaak met hem bezig ben. DAt weet ik eigenlijk wel zeker. Soms draaien zoveel dingen wat ik doe om hem. Raar eigenlijk. Hier nog niets gehoord over die verjaardag afspraak. Misschien is het ook wel raar binnen komen als de rest weet dat het uit is...? Maar mij leek het gewoon gezellig en leuk en om diegene beter te leren kennen. Ik weet niet zo goed wat ik moet. We appen wel af en toe. Met hem gaat het op praktische zaken ontzettend goed. Heeft zijn rijbewijs afgelopen gehaald en is nu bezig met solliciteren op zijn stageplek voor werk enzo. Spreekt vaak met vrienden af (of naja dat deed ie ook wel hiervoor) niet heel vaak maar gewoon af en toe. Hij is vaak druk. En ik, ik zit maar wat en hou niet van vrije dagen.. Ik denk alleen maar; hoe kom is die dagen en avonden door. Erg he, Ik moet dingen doooeoeeeeeen!

Ik denk toch echt dat ik na zaterdag niet meer zoveel van me moet laten horen. Ben bang dat ik ook niks meer hoor maarja... Ik zit daar helemaal nog niet in. Ik kocht laatst een koffiezetapparaat en stuurde hem meteen een appje. Ik heb altijd het gevoel dat als ik iets mee maak of doe dat ik het zooo graag aan hem wil vertellen en dan kan ik soms niet wachten en dan app ik het meteen. Dat deed ik altijd al hoor, en ook met de kleine dingen. Gek nu. Ik weet even niet zo goed wat ik denk of voel. Hij heeft het druk vandaag en heeft wel verteld hoe en wat allemaal, dat vind ik leuk. Weet niet wanneer ik een appje moet sturen over die verjaardag. Verwarring ook altijd.
Antwoord

#73

Post by leeuwin on Nov 4, 2016 at 12:57pm
Hoi allen, bedankt weer voor jullie support! Baal ervan dat ik me de dingen zo aantrek elke keer; werd ik nou maar wat beter in 'loslaten'. Dit 'gedoe'de hele tijd hoort er gewoon bij, dat weet ik toch inmiddels wel. En elke keer laat ik het me weer zo raken...Maar ja, dat ben ik en dat veranderen gaat niet zo makkelijk. Het zal ergens ook juist wel mijn goede kant zijn die gevoeligheid en betrokkenheid etc. Maar ik heb er ook wel vaak last van.

Fijn dat ik jullie advies kan inwinnen; jullie reageren toch soms net weer anders dan verwacht. Waar ik mezelf blijkbaar een beetje veroordeel voor mijn reacties en gevoeligheid begrijpen jullie heel goed dat ik zo reageer als ik doe. Zijn reactie vinden jullie allemaal dus wel erg mager naar mij toe, en dat was ook wat Carla zei.Net als mijn behoefte aan bevestiging.

Ik wil natuurlijk nog wel iets meer aan hem vragen qua toelichting maar beter is om hem op dat moment niet te bestoken met mijn vragen omdat hij waarschijnlijk 'overloopt' door mijn vraag om een weekendje samen weg te gaan. Het is denk ik precies wat Minnie zegt, hij kan het niet overzien en het is too much. En sowieso is het live bespreken beter dan via de whatsapp, simpel omdat via whatsapp de klemtoon ook gewoon ontbreekt en dat kan een wereld van verschil maken. Ook mist een direct reactie op een opmerking.

Anyway, vanavond zal ik het kunnen vragen want hij appte net dat hij wil komen. Ik voelde me vanmorgen nog steeds erg gestresst en ook wel pissig doordat hij gisteren niet opnam en niet terugbelde. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik op zijn vm heb ingesproken dat ik zomaar belde om even te kletsen en dat hij mocht terugbellen als hij zin had maar dat het niet hoefde...

Nou ja, hij wil dus vanavond komen en morgen gaan klussen aan de kamer van mijn oudste zoontje. Dat is fijn. Ik berichtte hem terug dat dat oke was en dat ik hem wel zou zien verschijnen dan. Nog een reactie terug: 'gezellig'. Dan vraag ik me bijna af of dat cynisch is maar is natuurlijk niet zo. Het komt soms zo onbeholpen, ongemakkelijk over zijn reacties. Net als dat hij eerder schreef 'bedankt voor de uitnodiging'. Daarover zie Carla trouwens wel iets interessants. Bij haar wekte dat gelijk de indruk van 'de luiken zijn weer wat dicht'. Ergens realiseert hij zich dus dat het wellicht leuk is dat ik zoiets voorstel maar hij weet er niet goed raad mee en reageert dan soort afstandelijk,rationeel. Zo van, normale mensen reageren waarschijnlijk op deze manier..

Nou ja, we zullen weer zien. Toch fijne vooruitzichten dan, hij vindt het gezellig om naar me toe te komen:-) Ik zal nog wel een balletje opgooien over Zeeland.

Nog even een opsteker voor Gietje, zet 'm op meid vanavond, ik denk aan je! Leen mijn Leeuwinnen-status maar even en vecht ook een beetje voor jezelf dit keer;-)
Antwoord

#74

Post by leeuwin on Nov 4, 2016 at 1:01pm
@els, herkenbaar!!! Ik ben ook veel te veel bezig met mijn vriend om moet vaak ook juist meer doen! Het is me de afgelopen weken opgevallen dat ik veel rustiger was, voor het eerst in heeel lang 2 weken geen stress gevoeld en rustig onder de situatie (was afgelopen 2 dagen dus even verstoord). Zo heerlijk dat gevoel, ik wist niet meer hoe dat voelde. Ik sta normaal elke dag op met stress en pieker de hele dag door eigenlijk. Nu ik me rustiger voelde was ik er niet meer de hele dag mee bezig en kon ook genieten van andere dingen en actiever zijn. Heel veel prettiger. Even uit de overleef-stand maar een beetje meer echt leven. Hopelijk kan ik dat op z'n minst een poosje vasthouden...Zo lang het aan het front wat rustig is...
Antwoord

#75

Post by gietje117 on Nov 4, 2016 at 2:43pm
Tussen overleven en opnieuw leven, dat verwoordt het eigenlijk heel erg goed! Zo is het ook bij mij. Van woensdagavond in een echte huilbui belandt of was het nu dinsdag al. Ja, dinsdag was het al. Toen ik de prijs van mijn vriend hoorde. Och, hij wil maar een slordige 100.000 euro van mij... En dan moet ik daarbovenop nog in mijn eentje de rest van het huis afbetalen. En als je weet dat we nog maar aan het afbetalen waren, dan komt er wel heel veel op mijn nek. Ik weet eigenlijk niet hoe ik het moet redden. Hier en daar zou ik wel wat financiële steun kunnen krijgen, maar het wil toch zeggen dat ik verdomd veel per maand zal moeten dokken. Met als gevolg dat ik wellicht naast mijn vaste job in het onderwijs ook in het weekend nog zal moeten werken. Maar dat ik toch nog elke dag elke rosse euro in twee zal moeten bijten. Wat voor leven heb ik dan... Och, ik heb eigenlijk geen financiële zorgen meer nodig (bovenop al de rest). Maar verhuizen wil ik ook helemaal niet. Ik heb ook zo uitgekeken naar dit huis én het is mijn plekje. Ik voel me er echt thuis (ook al staat het op de grond van de grootouders van mijn vriend).

Tot gisterenavond zaten de tranen mij nog steeds hoog, heel erg hoog. Hoe het gisterenavond draaide, weet ik niet. Ik voelde weer een sterkte opkomen. De tranen droogden op en ik keek weer heel even een klein beetje vooruit. Misschien mijn eigen huis (ondanks de torenhoge afbetaling), maar een doel. En misschien ooit weer wat geluk. Laat ons hopen. Maar dan mag ik niet denken aan het feit dat ik dit weekend mijn vriend wellicht terug zie. Omdat hij zijn onkostenberaming met mij nog eens wil overlopen. Ik had gevraagd om hem te mailen, maar hij wil het met mij bespreken... Hij snapt niet dat dit voor mij heel erg moeilijk is, emotioneel heel moeilijk te dragen. Maar het is het eerste niet dat hij niet snapt...

Heb nog wat forums afgeschuimd en ik lees overal wel wat hetzelfde. Dat zijn gedrag voor vele vrouwen met een depressieve man herkenbaar zijn. Draait heel vaak op scheidingen uit. Maar wat zou ik het fijn vinden om te lezen dat er ergens weer een man verliefd op zijn vrouw geworden is. Dan boeken we 2016 als een rotjaar in ons levensverhaal, maar kunnen we daarna misschien de draad terug oppikken... Wat zou ik graag wat optimistisch zijn!

Maar kan ook helemaal anders lopen en daar wil ik dan weer niet aan denken. Zo vervelend...

Hoop dat jij, Leeuwin, de kracht blijft vinden. Dat je leeft en niet meer constant overleeft. Ook al wil je vriend niet mee op weekend. Dat is dan misschien een harde noot om te kraken, maar het is de eerste en jammer genoeg ook de laatste niet. Maar hopelijk komt er sowieso nog een weekendje, is het nu niet, dan later.

Els, wat moet het ook moeilijk voor je zijn. Ik snap wat je wil zeggen met dat appen. Wij deden het niet, maar ik heb ook heel vaak de neiging om nog iets te laten weten. Ik ben ook mijn maatje kwijt. Ik doe het niet want ik wil hem rust gunnen. Maar het levert me ook niets extra's op hoor. Ik dacht dat mijn vriend dat zou appreciëren, maar hij beseft helemaal niet hoe moeilijk dat is voor mij. Om mijn leven niet meer met hem te kunnen delen. Hopelijk krijg ik er ooit nog de kans toe!

Nog een fijne vrijdag iedereen!
Antwoord

#76

Post by positiva on Nov 4, 2016 at 11:59pm
Partner is vandaag maar een uurtje geweest, en toen weer vertrokken. Hij was te ziek. Heb hem de afgelopen 2 weken maar 1 dag gezien. Ik mis hem (hoewel ík wel weet dat hij er volgend weekend gewoon weer is. En als hij opgeknapt is, heeft hij gezegd dat hij donderdagmiddag al komt!) Ben wel blij hem even gezien te hebben. Hij zag er beroerd uit. Zielig, maar dan weet ik in ieder geval dat er niet meer achter zit omdat het net na het begrafenis-bezoek begonnen is. Vandaag had ik een afspraak met zijn zus. Echt uren zitten praten. Eigenlijk weinig nieuws gehoord, maar wel enkele nieuwe inzichten gekregen. En een "nieuwtje" dat hij een keer een zelfmoordpoging heeft gedaan. Het vreemde is dat ik daar verder niet over heb door gevraagd. Ik vond die mededeling wel even genoeg. Had nooit gedacht dat hij zoiets zou doen. Heeft mij ook wel eens gezegd dat hij dat nooit zou doen. Maar het is waarschijnlijk ook niet iets waar je trots op bent. Als ik er aan toe vraag ik meer info aan zijn zus. Het begint nu eigenlijk pas goed door te dringen.
Slaap lekker allemaal!
Antwoord

#77

Post by positiva on Nov 5, 2016 at 12:02am

Ps. Ik ga morgen even op jullie reageren, Els, Leeuwin en Gietje
Antwoord

#78

Post by gietje117 on Nov 5, 2016 at 11:31am
Doe maar op je gemak, Positiva. We hebben allemaal al zoveel 'werk' met onszelf dat je eigen verhaal er even uit moet voor je aan een ander kan denken. Dat heb ik toch soms. En dan voel ik me zo veraf van wie ik vroeger was. Omdat ik het gevoel had dat ik altijd eerst aan iemand anders dacht voordat ik tot bij mezelf kwam, maar nu is het soms andersom. Maar dat kan ook niet anders denk ik. Als je opgeslokt wordt door zoveel emoties en vaak ook veel verdriet...

Mijn vriend ging dit weekend langskomen om zijn prijs wat het huis betreft te bespreken, maar ik heb hem nog niet gehoord. Ik had ook aangegeven dat ik het op zaterdag niet wilde omdat ik naar het feestje van mijn broers oudste dochter moet en op zondag zie ik er zo tegenop omdat ik dan meestal gebroken achterblijf en dan op maandag zo moet werken. Daarom zou ik het eigenlijk willen uitstellen. Maar weet niet of ik er goed aan doe. Ik kan het uitstellen, maar ik moet er - vrees ik - toch doorheen. Daarom had ik het idee om het even po papier te zetten voor hem. Dat het voor té emotioneel belastend is na alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd. Ik zou hem niet met de vinger wijzen, maar gewoon even neerschrijven dat het even genoeg is geweest voor mij. Dat ik anders dreig weg te zakken en dat wil ik niet. Wat denken jullie, een brief een goed idee? Of doorgaan met de verkoop dat ik er een streep onder kan trekken...
Antwoord

#79

Post by positiva on Nov 5, 2016 at 12:57pm
Moeilijk hoor Gietje. Mijn eerste gedachte is: Ik zou er zo snel mogelijk een streep onder trekken. Maar ik weet uit ervaring ook dat je dan de verkeerde beslissingen kunt nemen. Dus misschien is het verstandiger om het uit te stellen tot een moment dat je weet dat je steviger in je schoenen staat. Maar moeilijk, verdrietig en keihard blijft het toch. Of je nu uitstelt of niet..

Ik hoop dat hij nu bij je is Leeuwin! Geniet ervan. Toch wel steeds meer spontane acties van zijn kant. Of zie ik dat verkeerd?

Het idee dat je gevoel en je verstand niet samenwerken, hebben we hier allemaal geregeld Els. Verstandelijk kun je het allemaal prime beredeneren en een plan opzetten hoe je het gaat aanpakken, maar je gevoel gooit vervolgens vaak weer roet in het eten. Moeilijke situatie zo. Ben je nog een stel of niet? Duidelijk is wel dat het soms wel degelijk zo voelt alsof jullie nog een relatie hebben. Verwarrend hoor.

Gaat bij jou en partner nog alles z'n gangetje Minnie?
Antwoord

#80

Post by positiva on Nov 5, 2016 at 2:12pm
Je kunt je trouwens al aanmelden bij de definitieve site: depressie-forum.nl/member.php?action=register
Hij is nog niet helemaal klaar. Maar ik ben er klaar voor!
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Depressieve partner Started by Amelie
2 Replies - 19 Views
8 uren geleden
Laatste bericht: Ray
23-07-2018, 12:20
Laatste bericht: Positiva
18-07-2018, 11:58
Laatste bericht: Positiva
27-05-2018, 23:29
Laatste bericht: Gietje117
21-05-2018, 14:36
Laatste bericht: JanW
09-04-2018, 18:23
Laatste bericht: Ray
21-03-2018, 09:44
Laatste bericht: Miek
21-03-2018, 05:31
Laatste bericht: Miek
18-03-2018, 17:28
Laatste bericht: Positiva
13-02-2018, 15:11
Laatste bericht: Infinity



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)