Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Mijn partner is depressief



Register or login to view the content
Ha Minnie/bezig bijtje! Fijn weer wat van je te horen! Mmmm het 'onderhouden' begrijp ik geloof ik niet helemaal. Ik denk niet dat je dat in financieel opzicht bedoelt in ieder geval. Iets als dat ik het gevoel heb dat ik moet waken voor zijn welzijn; misschien bedoel je het zo? Daar zit wel wat in wellicht, weet het niet. Maar het is ook meer zo dat ik bang ben dat hij weer een stap terugdoet, een stap terug in ons leven dat we weer aan het opbouwen zijn, zelfs heel voorzichtig en langzaam aan met de kinderen ook erbij(eerst kwam hij vooral als mijn kinderen bij hun vader zijn immers en bovendien betrekt hij soms ook zijn kinderen erbij).
Register or login to view the content
Antwoord


Register or login to view the content
Antwoord


Register or login to view the content
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 02-05-2017, 03:18 door Vincent27. Edit Reason: Toevoeging )

Hallo allen,

Het is een tijd geleden dat ik iets hier van mij heb laten horen. Ik heb het best zwaar gehad en mijn hart staat nog altijd in brand maar ik ga het los laten. Ze heeft verteld dat ze geen contact meer met mij wou en ook niet trouw wil blijven omdat ze miss een jongen kan tegen komen die ze leuk vind. Dit deed mijn ogen openen dat ik beter verdien dan dit en heb haar mijn laatste bericht geschreven. Vind het enorm jammer maar ik denk dat het niks meer gaat worden tenzij jullie nog tips hebben?

Ze heeft tevens alleen rereageerd met de woorden "ik heb het gelezen! Maar ik weet niet wat ik zeggen moet". Maar ik lees nu ook verhalen terug van andere mensen hier die precies hetzelfde hebben. Alleen maar afstoten en niet 1 vinger toegereikt krijgen. Of uberhaupt komt het niet binnen wat je allemaal voor die gene met de depressie doet. Weinig interesse geen emotie niks... Alleen maar spanning en angst. 

Ik heb haar het volgende verzonden.

Lieve Sanne,

Ik hoef geen gesprek meer met je. Ik merk dat toch niks bij je binnen dringt en de afgelopen maanden ben je in je geest alleen maar bezig geweest met alles van mij zwart te maken waardoor je niet zag en voelde wat ik allemaal voor je over had. Als ik nu weer met je afspreek dan gaat mijn hartje nog steeds sneller kloppen en jij wil geen contact meer met mij... Dit doet ontzettend veel pijn en ik kan dat niet meer. Je bent altijd al bezig geweest met twijfelen en luisteren naar andere mensen terwijl het tussen ons gewoon goed zat en goed ging en kon ik er niet tegen knokken om alles er uit te halen omdat je zelf bezig was met afbrokkelen en niet luisteren naar wat ik zei maar je eigen verhaal er van te maken. Je hebt gezegd dat we over dingen gepraat hadden maar dit is niet zo met alles zo.. Niet met mij iig. Ik bereik niks meer bij je en zie dat het niet goed gaat nu met je... Had er super graag voor je willen zijn maar je laat niks toe. Zoals jij het afgelopen jaar tegen mij hebt gedaan kan echt niet. Je hebt een psychologisch spelletje gespeeld met mij omdat je met jezelf in de knoop zit. Je bent een meisje met een groot rugzakje en handleiding die ik tot in den treure heb gelezen en je overal bij geholpen wanneer je dit maar nodig was... Het gevoel dat jij had dat ik er niet voor je was is iets wat jij bedenkt en voelde des tijds... Maar hoe voelde ik mij? Ik kon er niet altijd voor je wezen want dat maakte mij geestelijk kapot om er 3x op een dag voor je te wezen. Daarom belde we dan vaker en dat maakte je wel rustiger maar het was niet genoeg voor je. Deze kant heb je nooit naar gekeken en was alleen bezig met jezelf des tijds (wat ik zelf ook gevraagd had aan je omdat ik wou dat je snel weer de oude werd!). Ik heb helemaal niks meer goed kunnen doen omdat je alleen maar blijft praten en malen over zaken die 3 jaar geleden gebeurd zijn en die jongen ben ik al niet meer. Die jongen snapte niks van depressies en de jongen die ik nu ben wel. Ik ga je los laten met een gevoel dat we niet alles gegeven hebben voor de relatie maar tijdens de relatie alleen maar bezig waren met je depressie wederopbouw en toen het even wat slechter met mij ging en je dit vertelde liet je me zinken als een baksteen en maakte het uit. We hadden ook mijn dipje kunnen overwinnen zoals we die van jou ook hadden overwonnen. Ik kon je even niet geven wat ik graag wou geven en daar is dus geen ruimte voor geweest om mijzelf weer te worden. Ik wil geen gesprek of contact meer met je zoals je nu tegen mij doet. Dit is niet gezond en normaal... Mocht ik nog contact willen dan ga ik een keer mee naar lentis en lossen we het samen op. Wil je dit niet dan is dat je goed recht maar ik ga verder met mijn leven ook zonder jou. Je betekend veel voor mij en had ged8 dat dit ook andersom zo was zoals je vertelde. Ik heb zelfs nog een kaartje van je gekregen dat je me nog lang wou houden omdat het zo goed ging tussen ons. Ik ben bezig met weer naar het noorden te komen en dan waren we ook samen geweest en had je die twijfels allemaal niet meer gehad. Nu hebben we niet alles er uit kunnen halen. Je hebt mij de hele tijd aan het lijntje gehouden omdat je zelf miss ook twijfels had of je het juiste deed maar die hoop die je mijn hart gaf heeft mij gebroken dat aantrekken en afstoten heeft mij van binnen gesloopt en ik voel me gebruikt, misschien is dit nooit de bedoeling geweest maar zo voelt het wel. Ik heb weken lang moeten huilen omdat je me zo behandelde. Ik heb nog steeds het gevoel dat je niet alles verteld tegen mij en daarom angst hebt en mijn gevoel zegt dat jij nu denkt dat het gras aan de overkant groener is maar je weet zelf wel dat je fout zit omdat je anders geen angst had gehad en denk je dat we er nooit samen uit hadden kunnen komen. Je weet dat ik veel begrijp en een hoop vergeef en een goed hart heb. Ik had dit nooit achter je gezocht om zo snel op te geven zonder ook maar echt gepraat te hebben over je gevoel en waar je mee zat(en bedoel ik een echt gesprek niet een waarbij je de kamer in paniek komt inlopen en zegt wat ik fout doe). Nu wil je geen contact meer en ik weet niet waarom omdat ik er dagelijks voor je stond wanneer je dat nodig had. Dit houd nu ook op en ik denk dat er voor in de toekomst spijt van gaat komen, ookal denk jij hier op dit moment nu anders over. Toen je een einde er aan maakte via de telefoon was het makkelijker geweest voor mij om het contact direct te verbreken. Dat had een hoop verdriet en littekens in mijn hart gescheeld omdat je zo hebt gedaan tegen mij. Dit heb ik niet gedaan en elke keer vergaf ik je het omdat je niet jezelf bent en voelt. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om er niet voor je te wezen. Ik had zo erg gehoopt dat we leuke dingen zouden doen en zo vrienden konnen blijven en die band die we hebben sterker konden laten worden. Helaas dat dit zo is gelopen het is nooit wat ik gewild had wou dat het anders was geweest en je wat beter naar de situatie kon kijken. Wellicht hadden we er samen kunnen uitkomen en waren we nu sterker geweest dan voorheen.

Mocht je de beslissing maken mij niet mee te nemen naar lentis en nooit meer spreken dan hoop ik dat je snel opknapt en alles loopt zoals jij het graag zou willen. 

Vaarwel......

Xxx en een liefdevol hart,

Vincent
Antwoord


Register or login to view the content
Antwoord


Dankje positiva!

Ik snap er alleen niks van want 6 maanden lang wou ze het wel en keken we het aan. Ik snap er echt geen bal van maar ik ben er wel zat van aan het worden.

Ik blijf het forum toch volgen! Ik hoop dat jullie lieve mensen allemaal er goed uit komen!
Antwoord


Register or login to view the content
Antwoord


Dag allemaal, 
wat doet het mij verdriet jullie verhalen te lezen, als diegene die zelf met een depressie kampt. Sommige stukken die jullie schrijven, zijn heel herkenbaar. Ook ik ben mijn partner aan het buitensluiten, omdat ik niet meer kan zien waar hij in past, omdat mijn voelen totaal op zn kop staat en er soms niet meer is... Het valt niet uit te leggen en dus ook niet te snappen. Voor geen van beide partijen. Zoals ik eerder al eens reageerde is het soms ook zo dat de partner hoort bij het 'oude' leven, van vóór de depressie en dat je niet meer weet of je hem/haar er bij kan hebben in een nieuw leven omdat dat nog gevormd moet worden. En je dus niet weet wat je moet antwoorden of het nog goed komt. Zolang je als depressief iemand in dat soort niemandsland zit, kan je er zelfs geen zinnig antwoord op geven... Ik probeer mij door jullie kant te lezen, een beeld te vormen van wat ik in mijn situatie mijn partner aandoe. Maar zelfs daar kom ik niet geheel toe. Ik kan met mijn eigen gevoelens niet overweg, laat staan dat ik die van iemand anders erbij moet nemen, als je snapt wat ik bedoel... 
Ik hoop dat jullie allen er uit geraken en zoals Positiva net schreef: leef je eigen leven zodat de depressie van je geliefde jou ook niet te pakken krijgt...
Groetjes,  Skanul
Antwoord


Register or login to view the content
Antwoord


Hallo skanul,

Super dat je ons zo ook wil helpen!
Ik hoop echt dat je snel opknapt en weer de oude gaat worden! Zo te merken ben je een goed mens!

Is het bij jou echter ook zo dat het je niet veel meer boeit wat de consequenties ergens van zijn?
Reageer je ook cool op je partner?
Twijfel je ook elke dag of je het juiste doet?

Je hoeft niet te antwoorden hoor! Ik snap heel goed dat het lastig is.

Gr
Vincent
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
6 uren geleden
Laatste bericht: Ray
21-05-2018, 14:36
Laatste bericht: JanW
09-04-2018, 18:23
Laatste bericht: Ray
21-03-2018, 09:44
Laatste bericht: Miek
21-03-2018, 05:31
Laatste bericht: Miek
18-03-2018, 17:28
Laatste bericht: Positiva
13-02-2018, 15:11
Laatste bericht: Infinity
11-02-2018, 22:38
Laatste bericht: Roy
  Mijn vriend is depressief Started by Anna@
1 Replies - 226 Views
20-11-2017, 17:45
Laatste bericht: Positiva
20-11-2017, 13:19
Laatste bericht: Positiva



Gebruikers die dit topic lezen:
Gietje117, 1 gast(en)