Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Het dagboek van Feline



Hallo Feline,

Fijn om weer wat van je te horen.
Schrijf gerust van je af.

Groetjes,  Bert
Antwoord


(01-02-2020, 20:50)Feline schreef: Wat bijzonder dat dit topic nog bestaat. Hoe gaat het met jullie?

Hier is het een tijd wat beter gegaan en nu alweer een tijd wat minder. Ik wil er wel over schrijven maar het is best een lang verhaal. Ben vooral af en toe heel verdrietig. Dat is wel anders dan in vorige slechte periodes, waarin ik vooral vlak was. Moet soms erg huilen en dan gaat het van het ene verdriet over in het andere.

Fijn dat ik hier nog kan lezen hoe het destijds ging. Sommige dingen was ik toch alweer vergeten.
Hoi Feline,

Ik heb dit topic niet helemaal gelezen, maar vervelend dat het weer wat minder gaat. 
Fijn hè dat je terug kunt lezen. Soms goed dingen op te schrijven, zodat je jezelf later kunt herinneren. Weet je waarom je je verdrietig voelt?

Antwoord


(02-02-2020, 11:01)Jorin schreef: Hoi Feline,

Ik heb dit topic niet helemaal gelezen, maar vervelend dat het weer wat minder gaat. 
Fijn hè dat je terug kunt lezen. Soms goed dingen op te schrijven, zodat je jezelf later kunt herinneren. Weet je waarom je je verdrietig voelt?

Dag Feline, wat fijn dat je je happy end met ons deelt! Dankjewel dat bemoedigt!
Antwoord


(02-02-2020, 11:01)Jorin schreef: Hoi Feline,

Ik heb dit topic niet helemaal gelezen, maar vervelend dat het weer wat minder gaat. 
Fijn hè dat je terug kunt lezen. Soms goed dingen op te schrijven, zodat je jezelf later kunt herinneren. Weet je waarom je je verdrietig voelt?

Hoi Jorin,

Dank je voor je reactie. Ik denk dat er nu twee hoofdredenen zijn waarom ik verdrietig ben. Ten eerste dat ik weer zo weinig energie heb. Ik zou willen dat ik wat makkelijker door de dagen heen rolde en door het leven. IK heb veel vrijwilligerswerk gedaan tussen de periode dat ik hier schreef en nu. Maar heb me ook zo vaak moeten ziek melden. Dan loop ik nog een tijdje door met vermoeidheid maar op het laatst kom ik gewoon niet meer vooruit. Sta ik in de keuken met mijn karretje (het was soort catering) en komt het gewoon niet meer uit mijn handen. Dan toch maar weer een weekje thuisblijven. Maar het is ook lastig om dingen te plannen als het af en toe zo moeizaam gaat.

Tweede reden is dat ik me eenzaam voel. Ik heb het idee dat ik nergens meer bij hoor. Afgelopen jaar heb ik op zaterdag een opleiding gevolgd en om die reden ben ik gestopt met een paar hobby's. Waar ik overigens al een tijd minder plezier in had. Het werd te veel. En ik had eigenlijk gehoopt dat we met ons klasje wat contact zouden houden, elkaar zouden blijven zien. Maar al bij de laatste les kwamen een aantal niet opdagen. En eigenlijk is het daarna als los zand uit elkaar gevallen. En ik mis die vrouwen best maar we wonen echt verspreid door het land. Als het voor sommigen nu al te ver is om contact te houden, dan houdt het helaas op. Maar ik ben er opeens heel verdrietig over. Ik mis het om ergens bij te horen.

IK was van plan om meteen in januari dingen op te pakken. Maar toen overleed mijn oma. Ik heb me nog twee weken staande gehouden. Eigenlijk lopende. Wandelschoenen aan en in beweging blijven. Maar twee weken geleden viel er niet meer tegenop te lopen. Zo ontzettend moe....
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 02-02-2020, 17:10 door Jorin.)

Oh zo herkenbaar, dat het begint met steeds minder energie en je daardoor hobbies moet laten vallen. Als er dan nog een overlijden bij komt is het gewoon teveel. 
Ik vond het ook lastig plannen als je nooit van te voren weet hoe je energie die dag gaat zijn. Ik probeer mijn leven zo in te richten dat het zoveel mogelijk in balans blijft en heb inmiddels een aantal mensen om mij heen die begrip hebben en geen oordeel als ik op het laatste moment af moet zeggen. Ik heb in die tijd hobbies gezocht waarbij ik wat minder afhankelijk ben van vaste tijden en dagen.

Gebruik je medicijnen? Of heb je dat gedaan?
Bij mij hebben twee dingen geholpen voor meer energie, allereerst vitamine D en daarnaast (helaas) had ik antidepressiva nodig voor het laatste stukje energie.

Ik denk dat als je weer meer energie krijgt, je meer kan ondernemen en je dan ook minder eenzaam voelt.
Jammer hè dat je dan een fijne groep hebt, maar het uit elkaar valt. Zo gaan die dingen vaak helaas. Het is jammer, maar er komt wel weer iets anders op je pad is mijn ervaring.

Antwoord


(02-02-2020, 17:04)Jorin schreef: Oh zo herkenbaar, dat het begint met steeds minder energie en je daardoor hobbies moet laten vallen. Als er dan nog een overlijden bij komt is het gewoon teveel. 
Ik vond het ook lastig plannen als je nooit van te voren weet hoe je energie die dag gaat zijn. Ik probeer mijn leven zo in te richten dat het zoveel mogelijk in balans blijft en heb inmiddels een aantal mensen om mij heen die begrip hebben en geen oordeel als ik op het laatste moment af moet zeggen. Ik heb in die tijd hobbies gezocht waarbij ik wat minder afhankelijk ben van vaste tijden en dagen.

Gebruik je medicijnen? Of heb je dat gedaan?
Bij mij hebben twee dingen geholpen voor meer energie, allereerst vitamine D en daarnaast (helaas) had ik antidepressiva nodig voor het laatste stukje energie.

Ik denk dat als je weer meer energie krijgt, je meer kan ondernemen en je dan ook minder eenzaam voelt.
Jammer hè dat je dan een fijne groep hebt, maar het uit elkaar valt. Zo gaan die dingen vaak helaas. Het is jammer, maar er komt wel weer iets anders op je pad is mijn ervaring.
Bedankt voor je begripvolle reactie Jorin. Dat doet me echt goed. Ik probeer later meer te schrijven.
[-] 1 gebruiker zegt bedankt tegen Feline :   • Jorin
Antwoord


Toen ik mijn cursus deed, heb ik er voor gekozen geen vaste afspraken in de avond te hebben. Mijn koor was op vrijdagavond en de cursus op zaterdag, dat ging niet samen voor mij. Verder was ik al 12 jaar vrijwilliger in het jeugdwerk en deed ik het al een tijdje niet meer met plezier. Daar ben ik een jaar geleden mee gestopt. Ik weet dat als ik weer zou beginnen, ik ook niet meer het plezier zou hebben van de eerste jaren. Maar ik mis de maandelijkse bijeenkomsten wel.

Ja ik vind het ook prettig als mensen begrijpen dat ik afspraken soms afzeg. Maar het is ook vaak lastig geweest, in het verleden. Het lijkt of mensen ook al helemaal vol zitten met afspraken en dingen met de kinderen en andere vrienden. Soms blijf je vooral kennissen en komt het niet tot een vriendschap.

Ik hoop inderdaad, als ik me iets beter voel, dat het me lukt wat meer contacten op te bouwen.

Ja ik heb verschillende medicijnen. Eén soort was ik aan het afbouwen maar helaas zit ik nu weer op de oude dosering, omdat het niet zo goed ging.

Wat overigens wél vooruitgang is: Ik had al sinds mijn puberteit darmklachten. Inmiddels eet ik gluten- en lactosevrij en gaat het een stuk beter. Ik heb alleen altijd gedacht dat als het met mijn darmen eenmaal beter zou gaan, mijn energielevel ook zou stijgen. En dat is eigenlijk niet gebeurd.
[-] 1 gebruiker zegt bedankt tegen Feline :   • Jorin
Antwoord


Morgen gesprek met GGZ.

Ik merk dat ik ook boos ben op mezelf. Ik eet ook niet echt gezond meer. Warm wel dingen op maar kook nauwelijks. Terwijl ik koken normaal best leuk vind. Misschien ben ik echt (weer) over mijn grenzen gegaan. Ik kan aardig plannen, maar als er iemand overlijdt weet je dat natuurlijk niet van tevoren. (in december en in januari een begrafenis gehad).

De begrafenis in december was in mijn oude dorp. Wat je dan krijgt is dat iedereen naar mijn vader gaat vragen. Die is ziek. Maar achteraf vond ik het vervelend dat het niet gewoon over de overledene ging. Had bijna het gevoel dat ik haar tekort had gedaan door niet over haar te praten maar over mijn vader. Maar verschillende mensen begonnen er zelf over.

Dus die dingen hebben veel energie gekost. Misschien dat ik morgen ook wat vitaminepillen in huis haal. Het steunt me wel als ik mijn vitamines in ieder geval binnen krijg.
Antwoord


(03-02-2020, 18:30)Feline schreef: Morgen gesprek met GGZ.

Ik merk dat ik ook boos ben op mezelf. Ik eet ook niet echt gezond meer. Warm wel dingen op maar kook nauwelijks. Terwijl ik koken normaal best leuk vind. Misschien ben ik echt (weer) over mijn grenzen gegaan. Ik kan aardig plannen, maar als er iemand overlijdt weet je dat natuurlijk niet van tevoren. (in december en in januari een begrafenis gehad).

De begrafenis in december was in mijn oude dorp. Wat je dan krijgt is dat iedereen naar mijn vader gaat vragen. Die is ziek. Maar achteraf vond ik het vervelend dat het niet gewoon over de overledene ging. Had bijna het gevoel dat ik haar tekort had gedaan door niet over haar te praten maar over mijn vader. Maar verschillende mensen begonnen er zelf over.

Dus die dingen hebben veel energie gekost. Misschien dat ik morgen ook wat vitaminepillen in huis haal. Het steunt me wel als ik mijn vitamines in ieder geval binnen krijg.

Hoi Feline,

Ik heb beide berichten gelezen. Sinds wanneer zit je weer op de oude dosis?
Ik vraag hiernaar, omdat ik zelf met antidepressiva gestopt ben geweest, opnieuw ben begonnen en het niet meer werkte.

Bij mij werkt het zo: als ik last krijg van depressie is het eerste teken dat ik minder energie heb. Dingen als sport en hobby kan ik dan niet meer volhouden.
Andersom merk ik, nu ik door VitD en antidepressiva meer energie heb, dat ik ook weer dingen op kan pakken en zin en energie heb om gezond te koken.
Daarnaast ben ik een gevoelig en perfectionistisch persoon en wil graag het goede doen, anderen helpen en het naar de zin maken. Ook heb ik moeite als ik merk dat andere mensen dat niet doen, dit kost mij veel energie. Als ik tegenwoordig merk dat ik down raak, vraag ik mij af of iets of iemand mij dwars zit. Dus of ik over mijn eigen grens ga of dat ik teveel van mijzelf verlang/verwacht. Als dat zo is(eigenlijk altijd), dan probeer ik daar zsm actie op te ondernemen en dat helpt mij.

Antwoord


(03-02-2020, 20:14)Jorin schreef: Hoi Feline,

Ik heb beide berichten gelezen. Sinds wanneer zit je weer op de oude dosis?
Ik vraag hiernaar, omdat ik zelf met antidepressiva gestopt ben geweest, opnieuw ben begonnen en het niet meer werkte.

Bij mij werkt het zo: als ik last krijg van depressie is het eerste teken dat ik minder energie heb. Dingen als sport en hobby kan ik dan niet meer volhouden.
Andersom merk ik, nu ik door VitD en antidepressiva meer energie heb, dat ik ook weer dingen op kan pakken en zin en energie heb om gezond te koken.
Daarnaast ben ik een gevoelig en perfectionistisch persoon en wil graag het goede doen, anderen helpen en het naar de zin maken. Ook heb ik moeite als ik merk dat andere mensen dat niet doen, dit kost mij veel energie. Als ik tegenwoordig merk dat ik down raak, vraag ik mij af of iets of iemand mij dwars zit. Dus of ik over mijn eigen grens ga of dat ik teveel van mijzelf verlang/verwacht. Als dat zo is(eigenlijk altijd), dan probeer ik daar zsm actie op te ondernemen en dat helpt mij.
Dag Feline,

Het kan zijn dat een eerder werkend AD na een pauze een wat hogere dosis vraagt om te kunnen werken. Ophogen kan niet met elk AD, sommige hebben maar twee doseringen en zitten dan al op max. 
Wat ook wel eens gebeurt is dat een bekend middel ineens, of na een pauze, helemaal niet meer werkt. Denk daarbij aan meestal vele jaren. Petering out heet dat. Maar je, heel vaak ook kan je er tientallen jaren van gebruiken en verandert er niks.  Je hebt niet alleen te maken met chemie maar ook met gewone veranderingen in jouw hormoonhuishouding. Hormonen breken de AD weer af. Maar hoe ze dat doen is heel persoonlijk en kan veranderen. Daarnaast spelen ook nog eens de belangrijke levensgebeurtenissen, stress van extern etc etc. een rol. 
Het is dus nogal complex en niet altijd duidelijk waarom iets blijft werken of niet. Gelukkig is er vaak keus genoeg om te switchen. Voor en nadelen hebben ze allemaal...
Antwoord





Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)