Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Mijn partner is depressief



(11-04-2017, 14:29)Positiva schreef: Register or login to view the content

Hi Lieve Positiva,

al na twee maanden werd hij depressief.... ik besef weer eens hoeveel geluk hij dan met jou heeft dat je het blijft verdragen en dat je blijft.

Ik hoop echt te groeien en sterker uit deze depressie te komen en dan stiekem dat hij dan ook nog steeds van mij houd en blij me is en bij me wil zijn. Maar die toekomst is echt nog zo duidelijk omdat hij mijn depressie niet trok.


 Geef niet op... het licht gaat weer aan!
 
Antwoord


(11-04-2017, 14:29)Positiva schreef: Register or login to view the content

Beste Positiva,
Ik moet eerlijk zeggen, ik kan jouw redenatie met mijn boeren mannen verstand echt niet volgen! Misschien heeft het iets te maken met het wonen op Mars en Venus of zo iets? Rolleyes

Twee mensen ontmoeten elkaar. Het is liefde op het eerste gezicht. Ze worden verliefd en houden veel van elkaar. Ze willen dol graag samen verder. Geweldig. Punt. Uitroeptekens !!!!!!. Nogmaals punt.
Das één.

Dan wordt één van de twee depressief. Stel jij wordt depressief. Je zakt langzaam weg in een diepe put. Je weet je geen raad, je raakt volledig op slot. Je bent verdrietig en ook wanhopig. Wat gebeurt er met me. Langzaam maar zeker gaat je eigenwaarde naar nul. Je zelfvertrouwen zelfs onder nul. Je kant het contact met anderen niet meer aan. Je wordt verscheurd van binnen omdat jij je partner ook ziet lijden. En dat is jouw schuld denk je. Je hebt de neiging mensen van je weg te duwen. Je bent doodmoe, geen draad energie. Zo kan ik nog wel een rijtje opschrijven hier. Maar!! Je begint weer kleine lichtpuntjes te zien, het gaat steeds weer wat beter. Je begint weer gevoel in je donder te krijgen. Je bent er nog niet! Je stelt tot je eigen verbazing vast dat het wel lijkt of je partner meer van je houd dan jijzelf. Je voelt je nog steeds regelmatig erg onzeker over jouw situatie vandaag. En ja jij hebt de liefde van de ander keihard nodig. Je hebt zijn steun nog hard nodig. Langzaam maar zeker komt je gevoel van houden van weer terug.
Je eigenwaarde komt een beetje terug. Het vertrouwen in jezelf groeit weer een beetje. Je kan eindelijk weer eens ergens blij van worden.
Punt. Uitroeptekens !!!!!  Nogmaals punt.

Samengevat Positiva één en twee zijn twee totaal verschillende werelden en hebben niets met elkaar te maken.
Zo nou jij weer. Blush
Antwoord


HAHAHAHAHA  Smile Smile
Bert, waarschijnlijk heb je gewoon gelijk. Maar...vrouwen zijn vrouwen. Punt
Antwoord


Hallo allemaal,

Allereerst: bedankt weer voor jullie reacties!

Ik kan inmiddels niet zo veel meer bijdragen aan het forum. Mijn vriend heeft er voor gekozen om voor nu alleen verder te gaan. Hij moet eerst zijn eigen leven en eigenwaardes weer op orde krijgen voordat hij zich kan geven in een relatie. Natuurlijk vind ik dit erg verdrietig en had ik graag gezien dat hij wat meer nog de positieve kanten van wat wij hadden kon bekijken. Maar ik respecteer zijn keuze.
Ergens geeft het ook wel rust, even niet meer de hele dag door met hem bezig zijn en met wat ik misschien wel verkeerd doe of zeg. Gewoon weer even mijzelf zijn en mijn eigen dingen weer oppakken. Het ene moment voel ik me wel sterk en het volgende stort ik weer in, omdat dit niet was hoe ik wilde dat de relatie zou eindigen. Het voelt alsof we amper een kans gehad hebben... Wat een ellendige ziekte is zo'n depressie zeg!
Antwoord


Ik wens je veel succes en liefde in je verdere leven Blondie. De tegenstrijdige gevoelens begrijpen we hier allemaal. Ook in een relatie die wél stand houdt, blijf je je zorgen maken. En blijft het vaak balanceren op een smal randje.
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 12-04-2017, 11:42 door Gietje117.)

(11-04-2017, 20:56)Bert schreef:
(11-04-2017, 14:29)Positiva schreef: Register or login to view the content

Beste Positiva,
Ik moet eerlijk zeggen, ik kan jouw redenatie met mijn boeren mannen verstand echt niet volgen! Misschien heeft het iets te maken met het wonen op Mars en Venus of zo iets? Rolleyes

Twee mensen ontmoeten elkaar. Het is liefde op het eerste gezicht. Ze worden verliefd en houden veel van elkaar. Ze willen dol graag samen verder. Geweldig. Punt. Uitroeptekens !!!!!!. Nogmaals punt.
Das één.

Dan wordt één van de twee depressief. Stel jij wordt depressief. Je zakt langzaam weg in een diepe put. Je weet je geen raad, je raakt volledig op slot. Je bent verdrietig en ook wanhopig. Wat gebeurt er met me. Langzaam maar zeker gaat je eigenwaarde naar nul. Je zelfvertrouwen zelfs onder nul. Je kant het contact met anderen niet meer aan. Je wordt verscheurd van binnen omdat jij je partner ook ziet lijden. En dat is jouw schuld denk je. Je hebt de neiging mensen van je weg te duwen. Je bent doodmoe, geen draad energie. Zo kan ik nog wel een rijtje opschrijven hier. Maar!! Je begint weer kleine lichtpuntjes te zien, het gaat steeds weer wat beter. Je begint weer gevoel in je donder te krijgen. Je bent er nog niet! Je stelt tot je eigen verbazing vast dat het wel lijkt of je partner meer van je houd dan jijzelf. Je voelt je nog steeds regelmatig erg onzeker over jouw situatie vandaag. En ja jij hebt de liefde van de ander keihard nodig. Je hebt zijn steun nog hard nodig. Langzaam maar zeker komt je gevoel van houden van weer terug.
Je eigenwaarde komt een beetje terug. Het vertrouwen in jezelf groeit weer een beetje. Je kan eindelijk weer eens ergens blij van worden.
Punt. Uitroeptekens !!!!!  Nogmaals punt.

Samengevat Positiva één en twee zijn twee totaal verschillende werelden en hebben niets met elkaar te maken.
Zo nou jij weer. Blush


Sorry dat ik hier even tussen kom Smile. Maar ik moet zeggen dat ik het boeiend vind dat er intussen ook mannen hun verhaal vertellen. Wat er is inderdaad een heel groot verschil in beleving. Ik weet niet, Bert, of je mijn verhaal hebt gelezen of hebt kunnen volgen, maar kan het zijn dat je te nabij bent voor een depressieve partner. Dat hij het leed er niet meer bij kan hebben van een partner die weent omdat het geluk in stukken uiteen valt. Nu klinkt dat wat egoïstisch, maar ik had 15 jaar een heel goeie relatie met mijn vriend, maar hij werd depressief en alles veranderde. Intussen is hij 10 maanden het huis uit en doe ik twee jobs om ons huis af te kunnen betalen. Hij wil er immers niets meer mee te maken hebben en woont al 10 maanden terug bij zijn moeder. Mij lijkt het alsof hij de depressie aan ons en aan mij (en de verbouwing) linkt waardoor hij nooit meer terug wil naar mij en het huis. Zijn woorden zeggen dat al een jaar, maar ik heb het gevoel dat al zijn gevoel nog onder een hele dikke laag stof verstopt zit...

(12-04-2017, 09:20)Blondie schreef: Hallo allemaal,

Allereerst: bedankt weer voor jullie reacties!

Ik kan inmiddels niet zo veel meer bijdragen aan het forum. Mijn vriend heeft er voor gekozen om voor nu alleen verder te gaan. Hij moet eerst zijn eigen leven en eigenwaardes weer op orde krijgen voordat hij zich kan geven in een relatie. Natuurlijk vind ik dit erg verdrietig en had ik graag gezien dat hij wat meer nog de positieve kanten van wat wij hadden kon bekijken. Maar ik respecteer zijn keuze.
Ergens geeft het ook wel rust, even niet meer de hele dag door met hem bezig zijn en met wat ik misschien wel verkeerd doe of zeg. Gewoon weer even mijzelf zijn en mijn eigen dingen weer oppakken. Het ene moment voel ik me wel sterk en het volgende stort ik weer in, omdat dit niet was hoe ik wilde dat de relatie zou eindigen. Het voelt alsof we amper een kans gehad hebben... Wat een ellendige ziekte is zo'n depressie zeg!

Als je graag iets kwijt wil, doe dit dan zeker op dit forum Blondie. Ik weet wat het is om je relatie zo te zien eindigen en ik ken ook alles van dat sterk zijn en die diepe dalen. Toen mijn vriend hier vertrok met de woorden: ik beloof dat ik terug kom wanneer ik genezen ben heb ik zelf zijn valies gemaakt. Ik wilde er echt alles aan doen om hem weer gelukkig te zien. Maar intussen lijkt hij terug gelukkig en zit ik hier al 10 maanden alleen. Pas heel goed op jezelf, en neem dat echt letterlijk. Want gevoelens nemen zo'n bochten met je dat je jezelf soms amper kan bijhouden. Die rust, dat had ik ook enorm. Ik dacht: oef. Nu kan ik misschien weer even op adem komen, maar op den duur voelde ik me schuldig dat ik zo dacht. Ik had sterker moeten zijn dacht ik dan. 

Omring je door mensen waar je je goed bij voelt en waar je ten allen tijde je verhaal aan kwijt kan. Heb je die niet, kom dan naar hier. Het is misschien maar 'virtueel', maar ik heb hier al zoveel steun gehad. Je kunt spuwen al wat je wilt en je kunt hier ook altijd terecht. Soms weten ook wij geen advies, maar alleen al eens je gedachten op papier zetten, kan even opluchten. Zoek een weg voor jezelf dat het dragelijk is. Neem een hobby op, ook al heb je daar geen zin in. Probeer dag per dag aan te vatten en denk niet na over hier en een paar maanden of een jaar. Daar word je alleen maar gek van. Probeer ook de gedachten over je relatie stil te leggen want daar kom je ook geen stap mee verder. Je blijft in cirkels draaien (naar mijn aanvoelen) en je voelt je er niet beter door, integendeel.

Ik wens je echt HEEL VEEL sterkte en moed!

Ik had ook een reactie geplaatst op het gesprek tussen Bert en Positiva. Ziet iemand dit staan of is dit verloren gegaan? Ik zie hier even geen klaar meer? Smile
Antwoord


Ik zie het staan hoor Gietje. Maar het staat tussen het overgenomen bericht van Bert.
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 12-04-2017, 14:29 door Gietje117.)

(12-04-2017, 12:27)Positiva schreef: Ik zie het staan hoor Gietje. Maar het staat tussen het overgenomen bericht van Bert.

@ Bert en Positiva

Sorry dat ik hier even tussen kom [Afbeelding: smile.png]. Maar ik moet zeggen dat ik het boeiend vind dat er intussen ook mannen hun verhaal vertellen. Wat er is inderdaad een heel groot verschil in beleving. Ik weet niet, Bert, of je mijn verhaal hebt gelezen of hebt kunnen volgen, maar kan het zijn dat je te nabij bent voor een depressieve partner. Dat hij het leed er niet meer bij kan hebben van een partner die weent omdat het geluk in stukken uiteen valt. Nu klinkt dat wat egoïstisch, maar ik had 15 jaar een heel goeie relatie met mijn vriend, maar hij werd depressief en alles veranderde. Intussen is hij 10 maanden het huis uit en doe ik twee jobs om ons huis af te kunnen betalen. Hij wil er immers niets meer mee te maken hebben en woont al 10 maanden terug bij zijn moeder. Mij lijkt het alsof hij de depressie aan ons en aan mij (en de verbouwing) linkt waardoor hij nooit meer terug wil naar mij en het huis. Zijn woorden zeggen dat al een jaar, maar ik heb het gevoel dat al zijn gevoel nog onder een hele dikke laag stof verstopt zit...

(12-04-2017, 12:27)Positiva schreef: Ik zie het staan hoor Gietje. Maar het staat tussen het overgenomen bericht van Bert.

Bedankt, terug gevonden en nu wat duidelijker gepost (naar mijn mening) Smile
Antwoord


@Gietje: Dankjewel voor je lieve en uitgebreide antwoord! Ik ga zeker goed voor mezelf proberen te zorgen en hem proberen los te laten.
Diep vanbinnen hou ik toch hoop dat deze depressie voorbij zal gaan en hij dan zal gaan inzien dat het allemaal zo slecht niet was. Dit herken ik ook in jouw verhalen. Ik ben inderdaad alleen bang dat onze exen alle negatieve emoties die ze nu voelen aan ons koppelen en dat ze deze koppeling niet snel meer kwijt zullen raken. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar wie weet draaien ze ooit nog bij.
Nu eerst maar eens proberen om degene terug te vinden die ik was voordat deze depressie van hem mij ook grotendeels kapot maakte. Ik hoop dat dat jou ook gaat lukken! Dat gun ik je zo, omdat ik heel goed weet hoe je je voelt.
Antwoord


(12-04-2017, 14:58)Blondie schreef: @Gietje: Dankjewel voor je lieve en uitgebreide antwoord! Ik ga zeker goed voor mezelf proberen te zorgen en hem proberen los te laten.
Diep vanbinnen hou ik toch hoop dat deze depressie voorbij zal gaan en hij dan zal gaan inzien dat het allemaal zo slecht niet was. Dit herken ik ook in jouw verhalen. Ik ben inderdaad alleen bang dat onze exen alle negatieve emoties die ze nu voelen aan ons koppelen en dat ze deze koppeling niet snel meer kwijt zullen raken. We kunnen niet in de toekomst kijken, maar wie weet draaien ze ooit nog bij.
Nu eerst maar eens proberen om degene terug te vinden die ik was voordat deze depressie van hem mij ook grotendeels kapot maakte. Ik hoop dat dat jou ook gaat lukken! Dat gun ik je zo, omdat ik heel goed weet hoe je je voelt.

Het is inderdaad niet makkelijk en ik houd ook die hoop... Dat de liefde sterk genoeg was. Dat hij weet dat we het goed hadden voor zijn depressie... Maar alleen de tijd zal kunnen uitwijzen hoe wij weer gelukkig worden. Het enige wat ik kan doen is mijn leven oppakken, al heb ik nooit echt stil gestaan. Ben een extra job gaan zoeken en werk nu ook in het weekend, ik doe er alles aan om mijn huis af te betalen (en te onderhouden), ik spreek af met vriendinnen en probeer dingen te doen waar ik vroeger minder tijd voor had. Zo doe ik binnen anderhalve week mee aan een loopwedstrijd (wat ik nog nooit had gedaan in die 15 jaar dat we samen waren) en ga ik morgenavond met een heel goeie vriendin en haar zus naar het voetbal. Heb dat altijd eens met hen willen doen, maar kwam er nooit van. Nu kan ik dat morgenavond ook van mijn bucketlist schrappen. Ik heb heel erg de indruk dat ik die kansen nu moet grijpen zodat ik binnen hier en zo veel tijd terug alle energie (of toch veel) in mijn relatie kan stoppen....
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Depressieve partner Started by Amelie
2 Replies - 22 Views
14-08-2018, 11:06
Laatste bericht: Ray
23-07-2018, 12:20
Laatste bericht: Positiva
18-07-2018, 11:58
Laatste bericht: Positiva
27-05-2018, 23:29
Laatste bericht: Gietje117
21-05-2018, 14:36
Laatste bericht: JanW
09-04-2018, 18:23
Laatste bericht: Ray
21-03-2018, 09:44
Laatste bericht: Miek
21-03-2018, 05:31
Laatste bericht: Miek
18-03-2018, 17:28
Laatste bericht: Positiva
13-02-2018, 15:11
Laatste bericht: Infinity



Gebruikers die dit topic lezen:
2 gast(en)