Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Het dagboek van Feline



Feline, 

Dit is veel tegelijk, zou ik denken , en tussen jou en die psychiater is teveel gehannes. 
Huisarts is idd geen optie. 

Zou je geen nieuwe start willen maken met n psychiater die:
-Voor jou werkbaar is. Zonder ongewenste poespas.
-Helpt met een gedegen medicatieplan wat leefbaar is voor jou.
-Het afbouwen begeleid van wat niet zinvol is.
-Frequent kan afspreken zodat dit alles goed en veilig verloopt en bijgestuurd kan, bij op en afbouw, stemming, wat zich voordoet. 

Mischien duurt t even voor je iemand vind met wie je dit ziet zitten mischien .  Maar dit kan je hulpvraag zijn. 

Is dit stabiel , dan verder met een daginvulling etc Oriënteren en uitproberen  kan uiteraard al wel. 

Ik denk dat je moeder zo maar n punt kan hebben maar in het geheel gezien wat al te eenvoudig denkt eerlijk gezegd.  

Een goed plan en n goede begeleiding lijkt me welkom . Heb je die basis en is je md acceptabel en leefbaar , heb je een bodem om op te staan. Dan kun je ergens op staan om te gaan leven. 

Dat gaat mischien niet snel en kost tijd, maar kan ern hoop gelazer schelen  .  

Dit zijn mijn gedachtegangen bij het verhaal, 

Groet!
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 18-08-2021, 13:09 door Feline.)

Dank je Mabel. Zit even op telefoon dus houd t kort. Ik vrees dat het niet mogelijk is om in dit team te blijven (met psycholoog die ik wel wil behouden) met een andere arts. 

Maar je hebt wel gelijk, ik wilde weg en zit er nu alleen maar verder in omdat hij vriendjes wil zijn min of meer en dat is precies waar ik bang voor was. Dat het alleen maar groter zou worden. 

Ik hoef nu pas in november weer heen. Heb een soort van afbouwschema alleen dus geen aandacht voor dagstructuur enzo. Wat bijv ook een probleem is, is het eten. Zit echt geen regelmaat meer in. Denk dat ik ook daardoor vaak moe ben. 

Sommige dingen kan ik ook zelf wel aanpakken. Wel met wat discipline. Maar misschien meer puf voor met minder medicijnen. 

Ik moet wel bekennen dat ik zelf steeds meer ben gaan slikken. De ‘zo nodig’ werd ook standaard. En soms nog een beetje meer. In die zin klopt het wel dat het minder goed ging.
Antwoord


Stuk gefietst en het zit me toch niet zo lekker allemaal. 

Wat me opvalt is dat hij de EMDR ook niet meeneemt in zijn verhaal. Niet dat dat een heftige periode is maar ook niet dat hij beterschap of verandering verwacht. 

Ze hebben zo’n papiertje waar ze de stemming in tekenen. Maar wat voor de een -3 is, is voor de ander -0,5 Het is maar net op welke schaal je kijkt. 

De een staat bij -3 misschien langs de spoorlijn, de ander zit te Netflixen met een zak chips. 
Mijn moeder verbaasde zich dat ze anno 2021 op zo’n knullig papiertje zitten te priegelen en daar het hele consult aan ophangen. 

Toch maar proberen af te bouwen (nee niet proberen… doen! ) en dan nog eens overwegen of een heel nieuw behandelteam een optie is. De psycholoog is hier tijdelijk. 

Want zo op de huid gezeten worden was niet de bedoeling. En zoveel praten ook niet.
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 18-08-2021, 17:03 door Mabel.)

Hoi, 
Ik weet niet onder welk team je valt ( fact, stemming , psychose of ehh ? Het wil ook nog eens verschillen per regio ) - en hoeveel psychiaters daar werkzaam zijn.    
Het is ook nog mogelijk van instelling te wissellen  maar het word er daarmee  niet eenvoudiger op voor nu. 
Lastig hoor, als je je medicatieregime wil herzien,  met alles wat erbij komt kijken,  dan heb je iemand nodig waarmee je goed kan afstemmen en goed kan samenwerken.   Gelijkwaardigheid. 

Mischien is het ook n idee je te orienteren op psychosenet . Er zijn er meer die zich niet goed voelden onder ggz/medicatiebeleid. En daar n draai aan hebben gegeven . Elders, anders, gestopt , verschillende ervaringen en verhalen. En een mogelijkheid tot vragen stellen etc. 

Groet!
Antwoord


Dank je. Ik heb me laatst wel aangemeld op psychosenet maar nog niet veel geschreven. En ik heb even geen idee meer van gebruikersnaam en ww, dan moet ik even zoeken. Idd wel fijn om wat buiten de kaders te kunnen denken. 

Het is hier ingedeeld op postcode. 
Toen ik net bij GGZ was viel ik onder team jongvolwassenen. Dat werk opgeheven en toen was er nog een indeling op 'ziekte' en viel ik onder het bipolaire team. Dat was een prettig team. SPV-ers die wel luisterden maar niet echt betuttelden. En een psychiater die erg luisterde naar wat de cliënt wilde. Hij had de opleiding in Groot Brittanie gedaan en was daardoor ook iets anders opgeleid. HIj had altijd een vragenlijst aan het begin van: Kun je nog een boek lezen, kun je nog genieten, dat soort dingen. Ging hij altijd snel doorheen en als je niet manisch was en niet depressief dan kon je vrij snel weer gaan. 
Ik praatte vaak nog even over mijn vader. Die had de diagnose Parkinson toen nog niet zo lang. Hij kon vanuit het perspectief van arts heel nuttige dingen zeggen. Maar als je de deur uit was dan was hij je ook weer kwijt. Ging zich echt niet onnodig druk maken om mensen. 

Het is nu dus ingedeeld op postcode, maar misschien dat ze binnen die postcode weer een verdeling hebben naar stoornis. 

De psycholoog weet al dat dit speelt en ik kan wel vragen hoe het evt zou kunnen werken. Dan zeg ik niet dat hij dat moet regelen of aankaarten, maar het is fijn te weten wat de andere opties zijn. 

Ik vind ergens dat zo iemand ook zijn plek moet kennen. Werk is niet zijn afdeling (ik denk dat ik ook weer een jobcoach neem van buiten GGZ) en hij kan ook niet verwachten dat cliënten hun ziel en zaligheid met hem delen. Niet iedereen heeft daar behoefte aan. 

Wat ik nog wilde zeggen over dat priegelige grafiekje: Er staan dan allemaal pieken en dalen in maar er staat vaak niet bij wat er aan de hand is. Zo was mijn oma op een gegeven moment overleden en was ik daar down door. Verder heb ik vaak in juli een dip omdat veel mensen op vakantie gaan en er weinig structuur is. En als het in de liefde niet goed gaat (nouja nog slechter dan anders bedoel ik) dan zie je dat ook aan mijn stemming. Maar als dat er allemaal niet bij staat en je ziet alleen ups en downs dan denk je idd, die mevrouw krijgt niet genoeg medicatie. Maar als je het in het licht ziet van de gebeurtenissen, is er meestal wel een oorzaak en gevolg. 

Mocht hij nou nog een keer op een negatieve manier zich met het werk bemoeien, dan heb ik een heel duidelijke aanleiding om weg te gaan. We hebben het er nu twee keer langdurig over gehad en bij een evt derde keer is het klaar. Ik vind dat de jobcoaches, die op het werk geweest zijn, managers gesproken hebben etc, meer recht van spreken hebben dan een arts die er helemaal niet bij geweest is en geen idee heeft wat het werk inhield. 

Overigens heb ik nu Seroquel snelwerkend ipv kortwerkend. Ik word elke nacht een keer wakker en dan wil ik dood. Later in de nacht trekt het weg. Maar wat een ellendig spul is het. (reden is dat ik dan wel slaap.... zou moeten slapen... en dat ik overdag minder last heb) Overigens is de arts voorstander van bijna alle pillen..... behalve Lorazepam. En dat is het enige spul wat ik fijn vind, haha. Tegen beter weten in hoor...
Antwoord


Feline , 

Dat klinkt niet goed. Is er een alternatief voor seroquel? 'Gewone" slaapmiddellen? 
Waarom is  daarvoor gekozen eigenlijk? 

Tja , de pammen zijn ook wel lekker. Heel comfortabel kan het zijn.   Ik ben maar weer s naar 1 maal per 3 dagen teruggegaan.  Op  n gegeven moment  is ook wel  goed om weer s te voelen het ook op eigen houtje te kunnen  trekken  .
 Niet altijd,  en het moet ook niet, maar toch vaker dan ik dacht.  En ik hoop dat het weer richting 'n jaartje in de kast ' kan  gaan, maar het moet niet. 

Groet!
Antwoord


Jaren geleden, 2012, lukte het slapen niet goed meer. Of eigenlijk had ik toen ook geen werk oid, en op een gegeven moment sliep ik steeds later. Dus bijv om 3 uur s nachts pas. Ik weet nog dat ik op een gegeven moment dacht dat ik beter een hele nacht kon overslaan en dan s avonds weer op tijd. Nouja dat werkte ook niet. 

Toen heb ik 50 mg Seroquel gekregen om te slapen, van mijn vorige psychiater. En op een gegeven moment, 2013, merkte ik dat ik wat drukker werd. Ik zou een paar weken later op een groepsvakantie gaan. Dat was niet zo´n goede combinatie met mijn steeds drukker worden en minder slapen. (wat ook juist kwam door de spanning voor die reis)
Toen kreeg ik Seroquel om rustiger te worden. Ik had toen nog niet zo'n besef van wat het doet. En tijdens die vakantie had ik een nacht dat ik niet goed kon slapen en maar wat extra Seroquel nam. Alleen toen ging ik naar de wc en was even vergeten dat daar ook een trap zat. Iets wat ik nu wel herken als een Seroque-gevoel. Dus ik stapte flink mis en ik ben nog steeds verbaasd dat ik toch nog op mijn voeten terecht kwam en dat er niemand wakker werd van mijn gedoe. 

Na de groepsvakantie had het misschien afgebouwd moeten/kunnen worden maar in die jaren leek Seroquel een soort wonderpil, het werd veelvuldig voorgeschreven. 

We zijn het nu aan het afbouwen. Het zou fijn zijn als ik weer gewoon een nacht zou doorslapen maar dat is al een tijdje niet gebeurd. Ik denk dat afbouwen nooit makkelijk is en weet niet of het handig zou zijn om nu alweer iets anders te gaan slikken. Dan is dat misschien ook weer iets wat mij s ochtends suf houdt. Ik ben wel veel aan het bewegen/zwemmen en ik denk dat dat nu ook belangrijk is om te blijven doen. 

Ja pammen zijn inderdaad lekker. Even die rust in je hoofd. Toch heb ik ook jaren zonder gekund en toen sliep ik wel goed met de Seroquel. Helaas is dat toch weer gaan rommelen.
Antwoord


Vannacht voor het eerst sinds heel lang geslapen zonder Lorazepam. (wel Seroquel) Een tijd lang slikte ik er twee voor de nacht, of één voor de nacht en één als ik midden in de nacht nog wakker werd. In ieder geval had ik er één gewoon en één zo nodig en die vond ik wel iedere dag nodig. 

Dit is eigenlijk ook afkicken. Van twee naar één naar nul. Maar zo lang als ik afhankelijk ben van Lorazepam ben ik afhankelijk van een psychiater. Zo voel ik me echt al 15 jaar ofzo. Omdat ik zo graag Lorazepam slik terwijl ze eigenlijk de pammen afraden. Alsof elk moment een psychiater kan zeggen: Je krijgt het niet meer. 

Deze psychiater wilde het mij in het begin ook niet geven en toen moest ik meer Lithium gaan slikken. Wat kan een mens zich daar slecht bij voelen zeg, ik liep ook helemaal leeg qua stoelgang. Kon nergens meer heen om die laatste reden en dat was het laatste zetje toen voor een flinke depressie. Gelukkig kreeg ik toen van een vervanger wel Lorazepam en daarmee ging het echt beter. Om crisis te voorkomen is het goed voor mij. 

Ik voel me heel gammel vandaag. Vanmorgen wat regelzaken gedaan en wat dingen voor vrijwilligerswerk. Straks nog een pakketje ophalen en dan is het wel weer mooi geweest vandaag. Het is echt afkicken met die pillen.
Antwoord


(19-08-2021, 14:30)Feline schreef: Vannacht voor het eerst sinds heel lang geslapen zonder Lorazepam. (wel Seroquel) Een tijd lang slikte ik er twee voor de nacht, of één voor de nacht en één als ik midden in de nacht nog wakker werd. In ieder geval had ik er één gewoon en één zo nodig en die vond ik wel iedere dag nodig. 

Dit is eigenlijk ook afkicken. Van twee naar één naar nul. Maar zo lang als ik afhankelijk ben van Lorazepam ben ik afhankelijk van een psychiater. Zo voel ik me echt al 15 jaar ofzo. Omdat ik zo graag Lorazepam slik terwijl ze eigenlijk de pammen afraden. Alsof elk moment een psychiater kan zeggen: Je krijgt het niet meer. 

Deze psychiater wilde het mij in het begin ook niet geven en toen moest ik meer Lithium gaan slikken. Wat kan een mens zich daar slecht bij voelen zeg, ik liep ook helemaal leeg qua stoelgang. Kon nergens meer heen om die laatste reden en dat was het laatste zetje toen voor een flinke depressie. Gelukkig kreeg ik toen van een vervanger wel Lorazepam en daarmee ging het echt beter. Om crisis te voorkomen is het goed voor mij. 

Ik voel me heel gammel vandaag. Vanmorgen wat regelzaken gedaan en wat dingen voor vrijwilligerswerk. Straks nog een pakketje ophalen en dan is het wel weer mooi geweest vandaag. Het is echt afkicken met die pillen.
hoi Feline 

wel goed van jou en je pammen ik likt zo hooguit 2 keer per week 2 mg ja met de mislukte afbouw wat vaker maar ja 
Seroquel heb ik ook een tijd geslikt maar ik ben er weer van af ik ben der 20 kilo van aangekomen (gelukkig wel weer kwijt )
ik heb ook eens iets ander gehad i.p.v. pammen maar dat hielp niet zo als de pam alprazolam was dat dacht ik omdat een keer een tijdje geen pam leverbaar was ik slik nu sinds 2011 al pammen als ik weer beter in mij vel zit wil ik wel weer proberen af te bouwen 

goed dat je wat dingen geregeld hebt :Smile

en nog succes met verder afbouwen je kan het Smile
Antwoord


Dank je wel Mister, wat een fijn bericht. Ik ben door die vervelende psychiater wel extra gemotiveerd. 

Mijn moeder vroeg zich af of dit zijn bedoeling was, mij triggeren zodat ik zijn ongelijk wil bewijzen zeg maar. 

Ik ben wel van plan een pillendoos te kopen. Ik moet nu s avonds zo goed nadenken omdat ik allerlei verschillende doseringen in huis heb en langwerkend en kortwerkend en dingen die ik niet meer slik. Vannacht dacht ik de hele nacht aan pillen. Omdat ik daar voor het slapen gaan zo druk mee ben. 

Ik heb ook wel eens overwogen de ‘zo nodig’ in de berging te leggen. Dan moet ik nl helemaal door het trappenhuis maar dan IS het er wel. Alleen pak ik het dan minder snel. Want ik ben dus alle ‘zo nodig’ gewoon gaan slikken de laatste tijd.
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Dagboek J Started by misterj
226 Replies - 5,588 Views
4 minuten geleden
Laatste bericht: Feline
  Dagboek Lee Started by Leetje
2 Replies - 62 Views
13-09-2021, 23:47
Laatste bericht: Feline
07-03-2021, 23:56
Laatste bericht: Feline
  Mijn dagboek Started by MissC
0 Replies - 388 Views
03-03-2021, 17:20
Laatste bericht: MissC



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)