Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Het dagboek van Feline


#61
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 31-03-2018, 18:08 door Feline.)

Dank je. 

Het klopt inderdaad wel, dat onveilige. Het werk was ook zo ver van huis... zelfs als ik wél op de momenten dat ik me niet goed voelde, naar huis was gegaan, had ik nog een hele lange vervelende treinreis gehad. 
Tegelijk niemand om mee te praten op het werk. Ook niet toen vriend Simon ziek bleek te zijn en ons per app op de hoogte hield van zijn behandelingen. Wat ik vaak op het werk las. 

Coach Viola ziet dat gelukkig wel. Dat ik heel erg alleen geweest ben én dat mijn goede werk niet benoemd is. Ze vindt ook dat ik heel goed kan praten over mijn ziekte. Dat is denk ik ook zo... maar het werkt alleen als de ander ook luistert. Mijn voormalig manager luisterde niet. 

Het is misschien een opstapeling geworden. Terwijl ik steeds vermoeider werd, gingen mensen over mijn grenzen. 

Bij manager merkte ik dat het aangeven van grenzen niet werkte en toen ben ik denk ik bij anderen ook 'meegaander' geworden. 

Toen uiteindelijk mijn coach aan de manager liet weten dat ik besloten had te stoppen (hij zou bellen om een datum en tijd te prikken waarop hij en ik zouden langskomen maar dat gesprek liep anders), heeft manager mij een paar dagen later een mail gestuurd met het 'idee' dat ik kon gaan thuiswerken. Ik ben toen ontzettend boos en verdrietig geworden. Vreselijk gehuild toen. 
Coach Viola zei nu: Dus zelfs toen je voor de laatste keer de grens aangaf, nam ze het niet serieus? 
Nee inderdaad, dat was het. 

(Eerder toen het een tijdje niet zo lekker liep hadden we thuiswerken voorgesteld maar toen was daar absoluut geen mogelijkheid toe, daar deed het bedrijf niet aan zgn. Daarom was ik ook zo boos, in die tijd had het me nog kunnen helpen, misschien zelfs de uitval kunnen voorkomen). 

Bedankt voor het (blijven) lezen en je advies. Het is raar zoals het is gelopen maar hopelijk leer ik ervan.

En nog een toevoeging over het verleden/ mijn jeugd: 

Ik ben eigenlijk heel beschermd opgevoed maar zo'n ziekenhuis is natuurlijk ingrijpend. En toen ik ging puberen wisten mijn ouders niet zo goed hoe ze daarmee moesten omgaan en toen hebben ze me juist weer heel los gelaten. 

Veilig voelen, het is een mooie term. Juist als ik depressief ben, zijn er nog maar weinig plekken waar ik me veilig voel. Wil dan soms ook niet alleen zijn, of alleen over straat. 

Dat is het prettige van dit forum, dat we dat denk ik allemaal begrijpen.
Antwoord

#62

Mijn jobcoach zie ik nu iedere 2 weken. 

Morgen weer mijn SPV-er, voor de tweede keer. De eerste keer kon ik zo NIET mijn ei kwijt dat ik er helemaal overstuur vandaan kwam. Ik heb nog niet bedacht hoe ik dit ga oplossen. Misschien voor nu, aangeven dat de jobcoaching zo intensief is dat ik niet zo'n behoefte aan de SPV heb. Probleem is natuurlijk we dat als er iets is dat met medicatie moet worden aangepakt, dit echt via de SPV zal moeten. 
En dat het dan handiger is als ik de SPV al een beetje ken. 

Het is niet dat de beste man zijn best niet doet. Hij had zich echt ingelezen vorige keer (de intake) maar ik voelde me vreselijk opgelaten, hij stelde me absoluut niet op mijn gemak en het is ook niet de persoon die ik aan de telefoon wil krijgen als ik me niet goed voel. 

We gaan het zien. Heb natuurlijk altijd het recht om een andere te vragen. Eind april zie ik mijn psychiater en dan heb ik misschien ook beter een idee wat ik met de SPV moet bespreken en wat met de psychiater.
Antwoord

#63

Zo, even terug naar mijn veilige hoekje. 

Ik was met familie voor Pasen, vandaag. Het was gezellig maar ging vooral over de bruiloft van mijn oudste broer. En ik weet niet... ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het allemaal groot en duur moet maar dat er ergens ook iets mist. 

Het is niet dat ik het ze niet gun.... er trouwen ook twee vriendinnen dit jaar en daar voel ik me heel blij over. Maar bij broer... het moet allemaal zo duur en hip en met een BN-er die ambtenaar vd b.s. is... Het voelt bij mij niet helemaal goed. En ik zal dat niet zeggen... maar ik schrijf het hier. 

Eén van de vriendinnen die trouwt is uit mijn GGZ-gespreksgroep. Ze heeft zoveel ellende gehad en is nu zo blij met haar leuke lieve man. Is getrouwd in januari om 9 uur s ochtends in een jurk van 30 euro die ze over de post kreeg. Zielsgelukkig en ik gun het haar zo! 

Naarmate vandaag de middag vorderde had ik eigenlijk wel genoeg gehoord over geld en dure dingen. Misschien ook omdat ik al lang geleerd heb dat het daar niet om gaat, in het leven. 

Voordat we gingen eten gingen twee broers met hun vriendinnen weg en bleven vader, moeder, middelste broer en ik over. En ik checkte even mijn telefoon en las dat een man uit mijn GGZ-groep vandaag opgenomen is, aan de andere kant van het land. 

Ik heb stil mijn eten opgegeten en ben meteen daarna vertrokken. Was helemaal in de war. Hij was net terug uit buitenland, het ging allemaal niet meer, en hij heeft zich laten opnemen. Het leek zo op mijn verhaal... 

Ik mailde en had niet direct door dat hij ook in de mail stond (we hoorden het namens een groepsgenoot). Hij mailde terug en we hebben even contact gehad. Ik ben daar zo blij mee. En ook al is het aan de andere kant van het land, ik hoop dat ik hem kan/mag bezoeken. Weet hoe eenzaam je kunt zijn tijdens opname. In de mail zie ik dat hij zijn humor nog heeft en dat geeft me hoop, dat het allemaal goed komt met hem.
Antwoord

#64

Iets rustiger vandaag. 

Het is eigenlijk al vaker gebeurd dat ik het met de familie niet zo gezellig vond op feestdagen. Gisteren ging het bijvoorbeeld een tijd lang over hijskranen, een tijd over computers en heel veel over de bruiloft maar dan de regel- en materiële kant. 

Ik heb echt geprobeerd ook dingen over mijn leven te vertellen maar juist als er toch niet echt geluisterd wordt kost dat me zo veel energie. Dan wordt het een soort toneelstuk. 

Misschien volgende keer gewoon mijn eigen plan trekken met een 'feest'dag en gaan wandelen oid. Ik kan de familieleden ook los van elkaar bezoeken. In plaats van met zijn tienen in een kamer elkaar te overschreeuwen. 

Aanvankelijk zou ook maar 1 broer komen... ik wist echt niet dat het zo'n volle bak werd. Ik kan volgende keer ook bijv alleen het eten komen en niet de koffie, of andersom. 

Vanavond heb ik een date. Een lief leuk iemand die kan luisteren. Met wie ik echt kan praten. Ik doe vandaag een beetje rustig aan en dan hoop ik dat ik vanavond weer een beetje fris en fruitig ben.
Antwoord

#65

Ik heb één broer die ook de hele tijd stomme grapjes tussendoor maakt als je iets vertelt. 

Nee ik denk dat ik er goed aan doe deze situaties even te vermijden. Dit kwam ook bij GGZ ter sprake. Ook dat ik dan bijv als eerste daar ben en een verhaal te horen krijg. En dat dan mijn broer binnen komt en ook dat verhaal te horen krijgt. En bij de volgende broer nog eens en dan hoor ik drie keer hetzelfde verhaal in een paar uur en dat vind ik ook gewoon erg vermoeiend. 

Gisteren bij mijn zelfhulpgroep weer ervaren hoe het is als er écht gepraat en echt geluisterd wordt en dat ik dan helemaal geen moeite heb om met een groep in 1 ruimte te zijn en mijn aandacht erbij te houden. 

Ik kan mijn familie niet veranderen. IK heb dat al zo vaak geprobeerd. Wel heb ik nu al te vaak gemerkt dat het me echt uit balans brengt om bij elkaar te zijn. De keer dat het écht mis ging en ik moest worden opgenomen, was ook na een reis met familie. 

Laat ik het contact proberen te beperken tot af en toe, en niet met zijn allen tegelijk. Dat recht heb ik. Niemand zegt dat ik daar MOET zijn op feestdagen. 

Verder heb ik mijn oude kamertje nog in gebruik daar. Ooit hebben we dat afgesproken omdat ik dan in mindere periodes daar kon logeren. Daarna werd het een soort heet hangijzer omdat er ook nog veel spullen staan van mij. Maar wel uit moeilijke periodes en het is gewoon heel moeilijk om daar in huis te zijn en dan die dozen open te maken. Inmiddels heb ik besloten dat ik de dozen ongeopend naar mijn nieuwe huis vervoer en hier alles uitpak. (nieuwe huis.. ik bedoel huidige huis natuurlijk). Het meeste zal gewoon weg gaan want ik doe er al jaren niks mee. 

Ik ben wel eens begonnen met daar in huis de dozen open te maken maar werd er meteen weer instabiel van. Zoveel herinneringen maar ook zoveel inzichten in de familie en mijn rol daarin.
Antwoord

#66

Hoi Feline, ik lees weer wat mooie stappen in je laatste berichten. Wat goed! Hoe was het bij de SPV-er? En een date, wat leuk! Wat heb je nu allemaal lopen qua ondersteuning, al lezend lijkt het best wat. Helpt het je? Ik hoop het.  Smile
Antwoord

#67

Ja date was gezellig. Ik werd alleen niet lekker... ineens heel veel last van mijn buik. Ben toen maar eerder naar huis gegaan... Hij reageerde wel begripvol maar ik vond het wel vervelend :Sad

Bij de SPV-er ging het goed!! Ik had dat niet verwacht hoor, vond het vorige keer zo'n vreemd gesprek. Leek toen of hij zelf ook leed onder de reorganisatie, hij leek wat zenuwachtig en in de war. 
Deze keer was hij heel rustig en daar werd ik weer rustig van. Het gesprek nam nog een bijzondere wending. Het ging over vorig jaar, dat ik een avond nogal van streek was en dat een 'vriend' met wie ik uit was me toen dronken heeft gevoerd. Nog erger dan ik al was, zeg maar. Ik weet ook wel dat ik drankjes kan weigeren maar die avond nam ik alles aan. 

De SPV vroeg of het vaker gebeurt dat mensen over mijn grenzen gaan. Of het wel eens gebeurt dat mannen over mijn grenzen gaan. En dat dat bij bipolaire stoornis vaak voorkomt omdat je dan verschillende signalen afgeeft aan mannen. 
Het zette me wel aan het denken. Het is niet zozeer op seksueel gebied, hoewel mijn allereerste vriendje daarin wel over mijn grens is gegaan. Maar continu dat vlak van 'aardig zijn' en dat mannen dan iets willen, zich opdringen, etc. Nu weer zo'n oudere man bij de kerk, ik denk dat ik daar al eens over schreef. 

Nouja het werd een heel integer gesprek. 

Wat ik nu aan hulp heb, via GGZ:
- De SPV-er
- Een psychiater (die ga ik nog ontmoeten)
- De zelfhulpgroep (alleen 'clienten') 

En de nieuwe jobcoach, F. 

Mijn oude jobcoach zou nu uit beeld moeten zijn, maar er is weer een nasleep van mijn oude baan waardoor er toch weer contact is. Maar in principe begeleidt hij mij niet meer. Ik denk dat dat beter is, mijn vertrouwen in hem is teveel gedaald. 

Gelukkig vannacht ontzettend lang geslapen en ik 'ben er weer'. Ik ga even kijken of er bij jou, Fae, nog iets geschreven is Smile
Antwoord

#68

Moet je die dozen persé uitpakken Feline? Of moet het van jezelf? Of omdat de familie zeurt. Als jij het zelf niet nodig vindt, zet je ze toch gewoon voorlopig ergens neer waar je ze niet ziet?
Antwoord

#69

Dat is eigenlijk ook een goede. Dat ik het allemaal wel in mijn nieuwe huis neerzet, zodat het 'hete hangijzer' weg is. Maar nog niet uitpak. 

Moeder heeft er een handje van om, als alles ff tegenzit, over die dozen te beginnen. Zomer 2016 toen ik het echt moeilijk had omdat ik bij leuke baan op niet leuke manier wegging... moest ineens per se die kamer leeg. 
En vorig jaar had ik een keer een heel leuk weekend met vrienden en opeens MOEST er iets met die kamer gebeuren. Ze had allerlei plannen voor het hele huis en het is nooit gebeurd hoor. Maar die timing is soms heel raar. 

Je hebt wel gelijk. Nu is het nog een soort controle-dingetje dat ze af en toe over die dozen begint en dat ik denk: HELP! 
Zeker als ik slecht in mijn vel zit, kan het me aanvliegen. 

Ik snap ook wel dat, als je 35 bent, het niet normaal is als je nog je oude kamer bij je ouders hebt vol met je oude spullen. Maar het probleem voor mij is dat er nog allerlei knutsels van de opname tussen zitten, kaarten van toen en nog meer 'pijnlijke' dingen. Het is gewoon heel moeilijk om dan bij ouders 'op visite' te zijn en die spullen in te duiken, zonder mogelijkheid om eens lekker te gaan huilen of keihard de muziek aan te zetten. 

Je hebt eigenlijk wel gelijk. Ik ga meteen in mijn berging even kijken of er genoeg plek is om het daar neer te zetten. Als het weg is bij mijn ouders kan moeder gewoon haar hobbykamer maken of wat ze ook allemaal wil en hoef ik niet meer op te zien tegen het opruimen van die kamer.
Antwoord

#70

Mijn ouders appten vanmorgen dat ze een dagje weg zouden gaan. 

Ik heb van de gelegenheid 'gebruik' gemaakt om iets op te halen dat daar nog lag. Tegelijk heb ik twee laadjes leeg gekiepers in mijn tas en een oude fotocollage meegenomen. Dan zoek ik hier thuis het spul van die laadjes uit (in mijn tempo) en de fotocollege is eigenlijk nog wel leuk om weer op te hangen. 

Zo kan ik rustig in mijn tempo bijv elke keer een laadje legen en thuis pas uitzoeken. 

Als mijn ouders er niet zijn gaat het makkelijker. Stel dat ik daar de boel zou uitzoeken, dan 'moet' ik wel om de paar uur koffie drinken met mijn moeder en dan raak ik in een soort innerlijk conflict dat ik aan de ene kant oude dingen wil loslaten maar aan de andere kant 'moet' luisteren naar verhalen over de buren. Ik heb jaren terug eens geprobeerd daar op te ruimen maar werd heel druk in mijn hoofd omdat het loslaten gewoon niet lukte omdat ik ook mee moest doen 'met het gezin' op die dag. 

Als ik zou zeggen 'ik wil geen koffie' of 'ik eet even op de kamer een broodje' dan zou er een scene volgen van 'Wat is er nou' en 'Kom eens hier ik merk dat er wat is en je moet er over praten'. 

Nee dit is echt beter. Het meenemen en zelf thuis uitzoeken. Ik wil ook niet zomaar zeggen: Gooi alles maar in de container. Er zitten ook waardevolle spullen bij. 

Toen ik thuis kwam en het trappenhuis door liep met mijn spullen, voelde het ineens ontzettend zwaar. Symbolisch denk ik. Het zegt heel veel Smile
Antwoord





Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)