Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Het dagboek van Feline



Hoi Feline 

ik kom je een knuffel brengen ik heb ook niet meer zo veel vrienden als vroeger 


veel liefs van J
Antwoord


Dank je Mister. 

Mijn moeder zei gisteren dat ze altijd op eieren moet lopen en dat ik zo snel beledigd ben.

Ik voelde me s avonds laat zo geraakt in de kern. Ze sprak ook uit dat mijn broer onder mij makkelijker was te begrijpen omdat hij veel meer vertelt en ik altijd zo gesloten was. Ik heb verschrikkelijk gehuild gisteravond. Kan toch al moeilijk mijn draai vinden deze weken en ik voelde me zo overbodig. 

En ik mis X zijn steun heel erg. Hij heeft ook een heel lieve kant. 

Ik had wel even de hypnotherapeut gemaild en had ook meteen reactie van haar. Zij snapte wel dat de niet gepland-opmerking pijnlijk was.
Antwoord


Af en toe weer erg druk geweest in mijn hoofd en daardoor nu weer moe. Ik hoop dat de EMDR mijn hoofd weer rustig kan krijgen.
Antwoord


Hoi lieve Feline 

wat erg van je moeder als ik nog contact met haat had zou zei dat ook kunnen zeggen ik snap je dat je gehuild hebt 

ik hoop dat de EMDR gaat helpen dat gun ik jou wel 

veel liefs J
Antwoord


Dank je wel Mister. 

Het aparte is dat ze soms wel iets zegt over 1 van haar zussen (nummer 2 van de vier) die ook niet gepland was. Ze kwam relatief snel na de eerste en oma was er nog niet aan toe. Volgens moeder was oma ook nooit lief voor dit zus omdat die niet gepland was. 

Kennelijk is het toch een thema en is het in mijn moeders ogen een soort logisch dat je blijer bent met een ‘gepland’ kind. Voor haar is dat van de zussen een logisch verhaal. 

Ik heb het gevoel dat het ook wel eens lastig was, een zwangerschap en baby terwijl je daar nog niet bewust voor gekozen hebt. 

Ik weet niet of mijn gevoel dat ik soms heb, van niks toevoegen aan de wereld of liever niet willen bestaan, ook daar vandaan kan komen. En belangrijker, of je iets kunt doen om dat te helen.
Antwoord


Hoi feline, 
 
Maf. Vanwege dezelfde vraagstukken die je aan het eind beschrijft onderging ik vandaag o.a. een healing.  
Ik ben helemaal niet bekend met  het spirituele gebeuren  enzo.  Het trok me nooit zo. 
Ik vond mijn behandeling heel positief : fijn  en veilig. Ik voelde me heel serieus genomen en welkom.  Deze stroming kan wel  werken met de ziel ,  met zielepijn.  En ik voelde ook dingen . 
Had het niet echt direct verwacht , maar een dergelijke bijna  troostende ervaring had ik nooit in de ggz , noch de kerk  , noch elders. 


Mischien heb je iets aan dit verhaal. 

Groet Mabel
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 24-05-2021, 20:47 door Feline.)

Ja zeker Mabel ik ben heel blij om dit te lezen! Je klinkt ook hoopvoller dan de afgelopen tijd. Voelt het ook zo?

Ik voel me opeens ook helemaal opgelucht van jouw post. Omdat de vinger nu op de zere plek gelegd is maar ik nog niet wist wat ik er verder mee kon. Maar er bestaat kennelijk iets!

Ik weet niet of je er verder iets over wilt vertellen, kan ook in privebericht. Maar sommige dingen moet je ook gewoon laten gebeuren en geen woorden aan geven. Ik ben wel heel blij voor je :-)
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 24-05-2021, 21:53 door Feline.)

Ik denk dat mijn moeder gewend was mijn oma met rust te laten in haar 'zwijgen'. En dat daar tussen moeder en mij ook een soort wisselwerking is ontstaan. Dat mijn moeder een beetje bang was van mijn stille gedrag en er met een soort boogje omheen liep. Mijn vader en ik voelen elkaar overigens wel aan zonder woorden. Alleen mijn moeder zit niet op die 'golflengte' en die heeft eigenlijk wat meer uitleg nodig in woorden. Maar ze is gewend dat er vanuit mijn vader niet zoveel tekst komt. 
En dat was natuurlijk ook mijn voorbeeld in mijn jeugd. Mensen die niet zo goed met woorden elkaar kunnen bereiken. 

Ik herinner me de jaren tot de kleuterschool ook wel als een beetje stroef, alleen thuis met mijn moeder. En het laatste jaar ook met broertje. Ik weet niet of herinneren het goede woord is, maar het is een gevoel dat ik nog wel kan oproepen. Het voelt alsof de dagen met zijn tweeën best lang waren. Mijn vader ging om 8 uur naar zijn werk, was om 17 uur thuis en lunchte ook thuis. Dus die was er best vaak... maar toch zijn voor een kind de dagen lang. 

Ik heb ook eens een familieopstelling gedaan. (ik weet eigenlijk niet of veel forummers daarmee bekend zijn). Er kwam een ongelooflijke heftigheid, emotionaliteit en instabiliteit bij mijn moeder. Eigenlijk de rest van de aanwezigen verbleekten nogal, waaronder ik dus. Er was van alles, met het geloof, haar moeder, het was een drama. 
Denk als je nog nooit bij een opstelling geweest bent dat het misschien wat onduidelijk overkomt dus ik wil er ook niet heel lang over schrijven. Maar het was wel een soort verklaring waarom ik als kind afstand hield. 

Overigens vanaf dat ik naar de kleuterschool ging, ging het allemaal best goed. Ik vond school leuk en daar hing een hele andere energie dan thuis. Ik had een heel fijne klas. Er kwamen veel meer mensen in mijn dagelijks leven dan alleen mijn vader en moeder. Ik vond dat heel prettig.

Toch zou ik wel eens willen weten hoe anderen dat zagen. De jaren na mijn geboorte en hoe mijn moeder toen was. Ze was nog niet los van haar eigen moeder. En eigenlijk... iedereen die ik het zou kunnen vragen is nog gewoon in leven. Tantes van vaders kant, van moeders kant, mijn moeders beste vriendin. Maar ze zou het niet waarderen als ik daar het gesprek mee aanging. 
Mijn moeder bestempelt zichzelf als 'normaal'. Via een nichtje en een tante ving ik wel eens op dat ze haar niet per se als 'normaal' (of zeg maar een gemiddeld persoon) zien maar toch niet zo stabiel... en toch let iedereen dan opeens op zijn (haar) woorden als ze zich realiseren dat ze iets in die richting zeggen waar ik bij ben. 

Toch is het raar dat er een soort waarheid is... die in mijn onderbewuste zit en waar ik via familieopstellingen bij in de buurt kan komen. Terwijl er gewoon mensen zijn die dat nog kunnen weten maar dan vraag ik het niet. 

Ik denk dat ik mijn moeders energie niet zo fijn vond, als kind. En dat ik daardoor wat afstand hield.
Antwoord


Hoi Feline, 

Vind dit allemaal wel herkenbaar . Je voelt t verdomd goed als er iets broeit en niet klopt , en iedereen maar de boel loopt toe te dekken . Zoiets zorgt generaties nog voor problemen en onzuiverheden. 

Vervelend is van al die collectieve samenzwering in het toedekken , dat het meestal niet bepaald gewaardeerd word als je daar naar informeert. 
De deksel mag niet van de pan , dus de inhoud niet aan de kook brengen! 

Mischien zijn sommige familieleden toch in staat wat reflectie te bieden. 
(Binnen mijn familie was het allemaal geen succes)

Ik heb zelf geen ervaring met familieopstellingen behalve dat ik ooit nogal pardoes er in een belande en daar vliegensvlug zsm vertrok vanwege de spanning en energie die er hing .  
Het schijnt toch een heel bruikbare methode te zijn waar mensen baat bij vinden. 

Maar zoals ik schreef, mischien is het even zoeken waar,  maar  er zijn  dus  stromingen die wel antwoorden en methoden hebben op het gebied van de ziel.  En voor mij klopte het gek genoeg ergens wel. 

Het gaat niet om waarheid , evidence based,  maar dat je voelen en weten  kloppen. 

Klinkt mischien vaag of zo , maar woorden zijn niet  altijd toereikend .

Liefs,
Mabel
Antwoord


Hallo Mabel,

Het gaat niet om waarheid , evidence based,  maar dat je voelen en weten  kloppen. 

Ik vermoed dat je daar een kern te pakken hebt.

Groet, Bert
[-] 1 gebruiker zegt bedankt tegen Bert :   • Mabel
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Dagboek J Started by misterj
60 Replies - 1,253 Views
3 uren geleden
Laatste bericht: Mabel
07-03-2021, 23:56
Laatste bericht: Feline
  Mijn dagboek Started by MissC
0 Replies - 206 Views
03-03-2021, 17:20
Laatste bericht: MissC



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)