Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Het dagboek van Feline



Het oude forum, waar ik ruim 8 jaar op geschreven heb, is nu uitgestorven. Ik weet niet wat er mee gaat gebeuren, of het tot in de eeuwigheid zo blijft staan of dat het ooit offline wordt gehaald. Ik heb afgelopen weekend een aantal van mijn bijdrages eraf gehaald. En toch vind ik het nu wel verdrietig... alsof de persoon die daar schreef niet meer gewaardeerd werd. Zo van... nou... we zijn er wel klaar mee, we loggen gewoon niet meer in.
Eindeloos heb ik meegelezen, meegeleefd. Het was wel een stuk van mezelf, ik schreef er elke dag. Het was wat meer besloten dan hier en daardoor schreven we ook wat meer over wat we meemaakten, met veel humor.

Het blijft verdrietig. Alsof ik op een dag niet interessant meer was. Alsof ze prima verder konden leven zonder mij en alsof er dan niets miste. Zit ineens te denken dat 8 jaar zelfs nog langer is dan je middelbare schoolperiode (dat was 6 jaar voor mij). Acht jaar... het is zo lang... gewoon weg.
Antwoord


De dingen die je schrijft met X klinkt voor mij als een soort dans van aantrekken/afstoten van beide kanten en een enorme onzekerheid van beide kanten.
Problemen van beide die geprojecteerd worden op elkaar. Niet met en eigenlijk ook niet zonder elkaar kunnen, geen heldere duidelijke eerlijke communicatie. 
Jij zegt bv ook niet tegen hem ( tenminste dat hoor ik niet uit je verhaal) dat wat met jou doet als hij zegt dat geen vrouw hem wilt. 
Of iig je zou hem kunnen vragen waarom hij dat zo ervaart? 
En als hij graag een gezin wilt en het gezin van zn ex (met name de kids?) mist staat dat toch los van jou? 
Hij mist ze gewoon en is kennelijk een gezinsman en had een band met haar kinderen. Ik vind dat wel heel mooi eigenlijk van hem. 

En maak je je grenzen wel duidelijk wbt app en? 
Ikzelf heb mijn meldingen altijd uitstaan zodat ik bepaal wanneer ik kijk en mensen kunnen me bellen als er iets dringends is. Niet steeds die onrust. En als mensen te ver gaan blokkeer ik ze... SimpelSmile maar dan moeten ze wel heeeeel ver gaan en heel irritant en gemeen en vervelend doen. 
Je hoeft toch niet altijd te reageren? 

En als je hem ff zat bent is dat ook prima toch? Gewoon elkaar zien als je daar beide oke mee bent. 


Ik geloof dat je in t leven aantrekt waar je mee resoneert om je verder te brengen in de menselijke ontwikkeling. 

Uiteindelijk... Relatie of niet... Zullen we met ons zelf moeten leven. We komen alleen en gaan alleen. De tijd die je fijn of leerzaam met anderen kan doorbrengen is leuk meegenomen zo zie ik t inmiddels zelf.
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 19-05-2021, 11:09 door Feline.)

IK kan hier even niet op reageren. 

Ik heb vanmiddag de eerste EMDR bij de psycholoog van GGZ maar ik realiseer me net dat ik nu geen steun meer heb. Normaal kon ik altijd even X appen maar ik heb geen idee waar ik met mezelf naartoe moet vanavond. Mijn ouders daar mag ik wel heen maar ik kan het niet echt met ze bespreken en ik kan ook niet huilen bij ze, daar kunnen ze niet mee omgaan. En verder.... geen idee? 
Ik heb gisteren ook weinig gegeten, ik heb heel weinig trek. Ik heb die psycholoog al even gemaild want ik weet niet of dit de beste dag is om met EMDR aan de opname te werken. 

Dit is tegelijk waarom ik steeds contact gehouden heb. Ik kon dit traject niet alleen. En nog steeds niet. Maar nu weet ik het dus niet meer....  Sad

ik reageer trouwens altijd op appjes. Ik ben telefonisch niet bereikbaar maar wel per app. Dus als mensen dan tegen me praten ga ik er vanuit dat ze me willen spreken. Anders is het bijna net zo irritant als iemand die belt en niks zegt zodra de ander opneemt.

Ik probeer na de EMDR wel terug te komen op bovenstaande maar t is echt even tranen met tuiten nu.
[-] 1 gebruiker zegt bedankt tegen Feline :   • Djyn
Antwoord


ik kom je een knuffel brengen Feline en succes
Antwoord


Dank je wel Mister, lief van je.

Ik heb de afspraak om 16 uur. Ik vind het best heftig. Ik ben het met veel dingen niet eens, hoe ze dat bij GGZ aanpakken. En dat zit allemaal vervlochten in mijn (nog steeds) boosheid over hoe ik ben opgenomen in 2005 maar of dat onder trauma valt en met EMDR te behandelen is weet ik niet. Ik durf het gelukkig wel te zeggen tegen deze man.

Op internet was ook een filmpje over jonge mensen in gesloten instellingen en wat de hulpverleners allemaal 'niet mogen' en ik ben het er gewoon niet mee eens. Ik moet zeggen dat ik normaal niet 365 per jaar hier mee bezig ben hoor. Maar het komt wel af en toe terug en vandaag zeker.

Ondertussen belde ook UWV vanmiddag. We hebben dinsdagochtend een belafspraak.

Over X hoop ik dat we toch op een normale manier e.e.a. kunnen afsluiten zodat het ook niet zo erg is als we elkaar nog eens tegen komen. Hoe dat kan ik nu nog even niet bedenken. Eerst maar eens naar GGZ. Onee.... eerst maar eens fatsoenlijk aankleden Rolleyes
Antwoord


Feline, 

Je kan hier schrijven over je emdr en alles. Op de chat is ook wel vaak een mogelijkheid om te ventileren.   Het is text en geen live contact , ik weet het,  maar mischien helpt t beetje als steun ? 

Sterkte, Mabel
Antwoord


Hey Feline, 

Voel je niet verplicht om te reageren en pas goed op jezelf.

Liefs Djyn
Antwoord


(19-05-2021, 15:25)Mabel schreef: Feline, 

Je kan hier schrijven over je emdr en alles. Op de chat is ook wel vaak een mogelijkheid om te ventileren.   Het is text en geen live contact , ik weet het,  maar mischien helpt t beetje als steun ? 

Sterkte, Mabel

Ja en er is bijna altijd wel iemand die het leuk vindt te chatten  Arrow Wink
Antwoord


ik ook als ik online ben  Wink
Antwoord


Oh wat fijn, dank jullie wel! Daar blijft het natuurlijk ook niet staan, zoals hier wel zo is. Dat kan ook een voordeel zijn.

Uiteindelijk hebben we vandaag geen EMDR gedaan maar 'gewoon' gepraat.

Deze man is psycholoog en geen SPVer. En voor het eerst was het een gesprek waarin stiltes vielen, waarin we allebei gingen nadenken. En waarbij ik aan het einde vroeg: Wat zei je ook alweer daar en daar? Daar ga ik over nadenken.
Dus het was eigenlijk heel goed en het moet echt nog even landen.

In het begin hadden we het even over X en hoe hij en ik allebei een enorme eenzaamheid hebben ervaren en zeker in Coronatijd. Psych vroeg zich af of ik erkenning voelde voor mijzelf en voor wat ik gaf. Aangezien X in de periode dat ik twee keer per week daar sliep, nog steeds praatte over 'kutvrijgezellenleven'.
Dat klopt wel, ik kon geven en geven en geven en alle dagen van de week voor hem vrijhouden en luisteren en troosten en weet ik veel wat maar het bleef 'kutvrijgezellenleven dit en kutvrijgezellenleven dat'.
Toch bleef ik daarin omdat ik wilde laten zien dat ik hem niet zou laten vallen, ofzo. Dat ik anders was dan zijn exen. En hij was dus de enige die toen interesse toonde in mijn psychische traject. Ik dacht, als ik hem niet meer heb dan sta ik daar alleen voor. (In het najaar schreef ik hier ook niet) Ik had twee jaar geleden nooit gedacht dat ik ooit zo zou schrijven, maar ik heb het laten gebeuren.

Op zich is troost ook nog wel een thema in mijn leven. Lang verhaal. Ik was op Aarde om te troosten.

Anyway, over mijzelf, het was goed om te merken dat dit geen standaard GGZ-gesprek was. En ook dat de psycholoog zich de gesprekken van de vorige keer nog herinnerde. Dat is bij mijn psychiater helaas niet het geval. Die heeft zoveel patiënten dat hij de gesprekken niet meer kan onthouden.
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Dagboek J Started by misterj
226 Replies - 5,589 Views
52 minuten geleden
Laatste bericht: Feline
  Dagboek Lee Started by Leetje
2 Replies - 62 Views
13-09-2021, 23:47
Laatste bericht: Feline
07-03-2021, 23:56
Laatste bericht: Feline
  Mijn dagboek Started by MissC
0 Replies - 388 Views
03-03-2021, 17:20
Laatste bericht: MissC



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)