Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Het dagboek van Feline



(02-02-2021, 14:57)Feline schreef: Dank jullie wel!!

Ik zag wel dat er veeeeeeeeeeeeeeeel meer lezers zijn dan dat ik dacht, dat veel mensen misschien wel lezen en niet schrijven. Wat de kans ook iets groter maakt dat er een keer een bekende tussen zit... maarja.

Vandaag gaat beter. Ik heb een lijst gemaakt van dingen die ik in het huishouden wil doen. Het schiet al aardig op. Het lijkt ook of deze dag qua weer een stuk lichter is dan gisteren, minder grijs. Normaal zit ik graag op mijn slaapkamer, die is redelijk donker. Vandaag mezelf gepusht om bij het grote raam van de huiskamer te zitten (tussen mijn taken door).

Ik zit graag in het donker maar het is niet zo goed natuurlijk...

Ik zit ook meestal in een vrij donkere kamer, heeft meerdere reden dat ik daar de voorkeur aan geef... in het kort omdat het rustiger is.

Zag een keer een documentaire over een vrouw die meer dan 25 jaar zonder daglicht had geleefd, tijdens het onderzoek schatten ze haar leeftijd begin 20, maar ze was 42.

Heb niet de indruk dat veel of weinig daglicht een grote invloed heeft op hoe je je voelt, maar het zal gezonder zijn regelmatig naar buiten te gaan.

Voorheen schaamde ik me erg voor mijn klachten en mijn manier van leven, maar nu de klachten grotendeels verdwenen zijn is de schaamte zo goed als verdwenen en interesseert het me ineens een stuk minder wat een ander er van denkt.

Desireless
Antwoord


Goed te lezen dat ik niet de enige ben. Zit ook graag met de gordijnen dicht. Alleen in de woonkamer aan de voorkant doe ik ze wel open zodat het er nog een beertje normaal uit ziet.

Ben op internet op een site terecht gekomen waar mensen wat van zich af schrijven over hun ervaringen in deze tijd. Het valt me op dat veel mensen bij het wegvallen van de (werk)structuur in een soort impasse terecht komen. Waarom de was vandaag doen als het ook nog morgen kan? Waarom aankleden als toch niemand het ziet? Waarom naar de winkel als ik geen zin heb?

Herkenbaar van hoe mijn dagen er al langere tijd uit zien. Wat dus niet hoeft te betekenen dat het allemaal door de bipolaire stoornis komt. Kennelijk is het ook mensen 'eigen' om niet zo goed tegen de lege dagen te kunnen. Bovendien had ik altijd te maken met budget waardoor het ergens ook een prestatie was om niet teveel uitjes te plannen. Een maand waarin ik niet veel onderneem is een goedkope maand. (En natuurlijk weet ik dat sommige dingen geen geld kosten... maar de meeste dingen kosten nou eenmaal wel geld).

Het laat zien dat het echt normaal is dat je floreert bij structuur.

(Ik had een tijd geleden een gesprek met de psychiater waarin hij me erg pamperde en stimuleerde om maar rustig aan te doen de rest van mijn leven... was echt geen leuk gesprek).
Antwoord


Herkenbaar f,

Ik trek t even wat breder:

Nou is t ook logisch dat mensen structuurloosheid niet goed  behappen, het is het van jongs aan ingestampt via ouders en het regime: scholen en werk. Daarbij ligt er ook nog een collectieve afkeuring op  het  niet verrichten van betaalde arbeid. Drukdrukdruk is grotendeels aangeleerd. 

In de ggz is er nog een stigma dat je die mensen  maar beter ook niet  op n werkvloer kan hebben, die zouden dat niet aan kunnen etc .

Degenen die wel werken houden aangstvallug hun mond, ggz aandoening schaad carrière immers, promotie gaat zo aan je neus voorbij. Dus leven met n geheim. (Tenzij je schrijver/kunst oid beoefent , dan kan het weer wel en is t zelfs interresant.) 

Gelukkig probeert de herstelbeweging  stigma en uitsluiting aan te pakken . Lastig in een maatschappij waar t zo zit ingebakken. 

Groet, Mabel
Antwoord


Zie bij vrijwel iedereen dat mensen minder aan en voor zichzelf doen als het minder van belang wordt.

waarom zou je er bv thuis heel netjes bij gaan zitten als je dagen niemand ziet, misschien als jezelf bijzonder belangrijk vindt dat het lukt...geen idee.

Zit regelmatig als ik wakker word eerst een uur of langer met het haar alle kanten op en half aangekleed.

Had chronische klachten, psychologen hadden me al opgegeven na vele behandelingen, toch heb ik het grotendeels opgelost.

Is vaak wat je gelooft wat als waarheid ervaren wordt.


Desireless
Antwoord


Bedoel je dat je je depressieklachten hebt kunnen oplossen desire?

Mabel, ik ben het idd met je eens.

Gisteren en vandaag een soort onbestemd gevoel en vage klachten. Licht hoesten, licht buikklachten. Ergens zou ik blij zijn als ik Corona zou krijgen met lichte klachten, dan heb ik het maar gehad. Er even vanuit gaande dat je het niet twee keer achter elkaar krijgt (hoewel dat ook nog niet vast staat). Ik kijk het nog even aan, ik kan morgen altijd een afspraak maken voor een test.

Een mevrouw van marktplaats zou een onderdeel van een slaapbank komen halen. In januari gaf ze aan dat het ergens februari zou worden maar ze wist nog niet predies wanneer. Maandag heb ik gecheckt of ze nog interesse had, ja dat had ze. Vanmorgen rond 11 uur een berichtje dat ze tussen 13 en 15 uur zou komen. Eh... ok... ik snel dat ding uit de berging gehaald en daarvoor moest er best e.e.a. van zijn plaats.
Belt ze later dat ze toch niet komt.... Dus toen moest het weer terug de berging in. Schiet allemaal niet echt op.
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 05-02-2021, 19:59 door desireless.)

(05-02-2021, 15:00)Feline schreef: Bedoel je dat je je depressieklachten hebt kunnen oplossen desire?

Mabel, ik ben het idd met je eens.

Gisteren en vandaag een soort onbestemd gevoel en vage klachten. Licht hoesten, licht buikklachten. Ergens zou ik blij zijn als ik Corona zou krijgen met lichte klachten, dan heb ik het maar gehad. Er even vanuit gaande dat je het niet twee keer achter elkaar krijgt (hoewel dat ook nog niet vast staat). Ik kijk het nog even aan, ik kan morgen altijd een afspraak maken voor een test.

Een mevrouw van marktplaats zou een onderdeel van een slaapbank komen halen. In januari gaf ze aan dat het ergens februari zou worden maar ze wist nog niet predies wanneer. Maandag heb ik gecheckt of ze nog interesse had, ja dat had ze. Vanmorgen rond 11 uur een berichtje dat ze tussen 13 en 15 uur zou komen. Eh... ok... ik snel dat ding uit de berging gehaald en daarvoor moest er best e.e.a. van zijn plaats.
Belt ze later dat ze toch niet komt.... Dus toen moest het weer terug de berging in. Schiet allemaal niet echt op.

Heb inderdaad mijn depressieve klachten en ook vrijwel alle daaruit voortkomende klachten flink doen afnemen, ondanks dat de situatie waarin ik verkeer verre van ideaal is... heb ik me volgens mij nog nooit zo goed gevoeld.

Kwam tot ontdekking dat vrijwel alles waar ik naar verlangde in het leven me nooit zou kunnen geven wat ik zocht, toen kon ik dus vrijwel alles loslaten en kreeg ik vrij snel wat ik altijd zocht, maar deze keer vanuit mezelf.

Niet alle klachten en issues zijn opgelost, maar de hoofdveroorzaker van de klachten is grotendeels verleden tijd.

Desireless
Antwoord


Wat mooi Desireless, dat je dat zo ervaren hebt. En dat je je nu zoveel beter voelt.
Smile 

Ik voelde me vandaag de hele dag niet goed, en nu gaat het eigenlijk wel weer. Dan hoef ik ook niet bang te zijn dat het Corona is. Ik vind het alleen een beetje eng dat zo'n gevoel me zo kan overvallen. Hopelijk vannacht goed slapen en morgen weer iets fitter...
Antwoord


(05-02-2021, 20:38)Feline schreef: Wat mooi Desireless, dat je dat zo ervaren hebt. En dat je je nu zoveel beter voelt.
Smile 

Ik voelde me vandaag de hele dag niet goed, en nu gaat het eigenlijk wel weer. Dan hoef ik ook niet bang te zijn dat het Corona is. Ik vind het alleen een beetje eng dat zo'n gevoel me zo kan overvallen. Hopelijk vannacht goed slapen en morgen weer iets fitter...
Mijn gevoel is ook niet altijd heel stabiel, soms kom je uit bed of wordt je ineens overvallen door een gevoel... in jouw geval heel begrijpelijk.
Fijn weekend.

Desireless
Antwoord


Dank je, jij ook fijn weekend!

Er is nog iets wat me een beetje dwars zit: Gisteren ben ik met een groepje gaan wandelen. In dat gebied zijn verschillende soorten onbewaakte spoorwegovergangen. Allemaal zonder geluid/bel. En de ene heeft wel een knipperlicht, de andere heeft geen knipperlicht.
Al pratend zijn we de overgang over gelopen. Ik heb denk ik gedacht 'ik zie geen rood licht, we kunnen' (maar er was dus helemaal geen licht). We waren met vijf, de rest liep gewoon achter me aan. En vlak achter ons kwam een trein.
En toen vroeg de achterste van het groepje: Had je die trein niet gezien Feline?

En toen realiseerde ik me dat ik helemaal niet uitgekeken heb daar. En nu ben ik een beetje bang dat ik een andere keer misschien ook niet uitkijk.

Wat ik niet zo goed snap is dat de rest gewoon meegelopen is. Keken zij dan ook niet uit?

Die achterste persoon begon nog dat het voor de machinist ook niet prettig is als mensen zomaar oversteken daar. Ja dat snap ik ook nog wel. Maar waarom stopte hij dan zelf ook niet?

Ik heb een andere keer gehad dat ik daar alleen liep en toen wel zag dat er een trein aan kwam. Die begon te toeteren.

Ik ben me op die plekken best bewust van dat mensen vaak daar suïcide gepleegd hebben. En ik vind het erg dat ik de machinist heb laten schrikken... het was dom om niet uit te kijken. Ik vind het enge plaatsen zonder spoorbomen en bel/lichten.
Antwoord

(Dit bericht is het laatst bewerkt op 06-02-2021, 02:51 door desireless.)

(05-02-2021, 21:25)Feline schreef: Dank je, jij ook fijn weekend!

Er is nog iets wat me een beetje dwars zit: Gisteren ben ik met een groepje gaan wandelen. In dat gebied zijn verschillende soorten onbewaakte spoorwegovergangen. Allemaal zonder geluid/bel. En de ene heeft wel een knipperlicht, de andere heeft geen knipperlicht.
Al pratend zijn we de overgang over gelopen. Ik heb denk ik gedacht 'ik zie geen rood licht, we kunnen' (maar er was dus helemaal geen licht). We waren met vijf, de rest liep gewoon achter me aan. En vlak achter ons kwam een trein.
En toen vroeg de achterste van het groepje: Had je die trein niet gezien Feline?

En toen realiseerde ik me dat ik helemaal niet uitgekeken heb daar. En nu ben ik een beetje bang dat ik een andere keer misschien ook niet uitkijk.

Wat ik niet zo goed snap is dat de rest gewoon meegelopen is. Keken zij dan ook niet uit?

Die achterste persoon begon nog dat het voor de machinist ook niet prettig is als mensen zomaar oversteken daar. Ja dat snap ik ook nog wel. Maar waarom stopte hij dan zelf ook niet?

Ik heb een andere keer gehad dat ik daar alleen liep en toen wel zag dat er een trein aan kwam. Die begon te toeteren.

Ik ben me op die plekken best bewust van dat mensen vaak daar suïcide gepleegd hebben. En ik vind het erg dat ik de machinist heb laten schrikken... het was dom om niet uit te kijken. Ik vind het enge plaatsen zonder spoorbomen en bel/lichten.
Soms ben je in gedachten of aan het praten en heb je bv de trein wel gezien, maar in een fractie besloten dat het wel kon en daarna twijfel je of je wel werkelijk opgelet hebt, meestal hoor je een trein wel vrij duidelijk aankomen en claxonneert een machinist  uit extra veiligheid of als er twijfel is.

Betekend niet dat het dan nooit fout gaat of dat het zo gegaan is, maar herinner mezelf nog meerdere situaties dat ik vrij veel in mijn hoofd zat en de verkeerssituaties ineens veranderde en ik flink begon te twijfel aan mezelf.

Later kwam ik tot inzicht dat verschillende van die schriksituaties compleet niet juist waren en dat ik het goed ingeschat had.

Desireless
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Dagboek J Started by misterj
109 Replies - 3,019 Views
02-08-2021, 16:57
Laatste bericht: Joy
07-03-2021, 23:56
Laatste bericht: Feline
  Mijn dagboek Started by MissC
0 Replies - 309 Views
03-03-2021, 17:20
Laatste bericht: MissC



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)