Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Dagboek van vandaag


#1

Kon ik mijn hart maar uit mijn lijf rukken. Kon ik mezelf maar onwetend van een brug afgooien. Kon ik maar ophouden met bestaan. Kon ik maar echt ophouden met bestaan. Had ik maar het lef om het snijden in mijn huid diep genoeg te doen om dood te bloeden. Had ik maar… kon ik maar…
 
Kon ik maar dit soort dingen tegen mijn vriend zeggen zonder dat hij me wil laten opsluiten in een psychiatrisch gesticht. Kon hij maar degene zijn die het mes uit mijn handen trekt omdat hij weet dat zijn woorden me vanbinnen hebben vermorzeld. Al weken de vraag waarom we geen seks meer hebben om eindelijk tijdens het moment van de waarheid mijn schuld naar mijn hoofd geslingerd te krijgen. Het is mijn schuld.. ook als ik hem de schuld geef.. het is mijn schuld.
 
En de krassen die ik op mijn schouder heb gemaakt met een half bot aardappelschilmesje. Ik hoop dat hij het niet ziet, ik hoop dat het me afleid. Ik hoop dat de constante irritatie mij genoeg afleid om me ervan te weerhouden door te draaien. Eindelijk uit huis, eindelijk een normaal leven, eindelijk heb ik eens iets bereikt. Trek ik mijn eigen geluk onder mijn voeten vandaan? Is de kracht mezelf te vernachelen groter dan de kracht steady op de grond te blijven staan.
 
Waarom heb ik nooit antwoorden op mijn eigen vragen. Voel ik me als een slachtoffer terwijl een klein deel in mij weet dat ik dit zelf veroorzaak. Waarom ben ik niet gewoon normaal? Waarom voelt het alsof er niemand is die mij echt kan begrijpen. Waarom weet ik niet wat ik wil doen met mijn leven en waarom komt er nou toch godverdomme nooit een antwoord op mijn vragen. WAAROM VOEL IK ME TEGELIJKERTIJD WIJS EN TOCH HET DOMSTE KIND TER WERELD.
Antwoord

#2

Hallo, 
Mooi geschreven , en  welkom op het forum .

Wat is je diagnose eigenlijk? Heb je hulp? 

Groet Mabel
Antwoord

#3
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 04-03-2021, 19:50 door desireless.)

Welkom op het forum,

Je weet inderdaad je gevoel en gedachten mooi te verwoorden.
Je bent niet heel anders dan anderen die dezelfde situatie meemaken.
Als je zoveel stress ervaart is het niet raar dat je niet weet wat je wilt.
Je kan alleen maar nadenken over wat je al weet...dus antwoorden zal je zelden vinden in je eigen gedachten.
Hopelijk vind je op het forum wat antwoorden en aansluiting met anderen.
Het is iig een wijze keuze van je om je verhaal hier te beschrijven.

Sterkte,

Desireless
Antwoord

#4

Lieve gebruikersnaamvergeten,

Ik hoop dat het je oplucht om hier van je af te schrijven. Je gevoelens zijn niet raar, het is alleen iets wat mensen niet aan de grote klok hangen als ze het hebben.
Is er iets wat je helpt als je je zo voelt? Even naar buiten, sporten, douchen?

Tegelijk een stomme vraag want natuurlijk gaat het daar niet van over. Maar soms kan het verlichten of afleiding geven.
Antwoord

#5
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 04-03-2021, 22:07 door gebruikersnaamvergeten.)

(04-03-2021, 18:52)Mabel schreef: Hallo, 
Mooi geschreven , en  welkom op het forum .

Wat is je diagnose eigenlijk? Heb je hulp? 

Groet Mabel

Hoiihoii,

Welke diagnose heb ik niet gekregen afgelopen 8 jaar. Heb sinds mijn 15e al mentale problemen en sinds mijn 18e begon dit heftige proporties aan te nemen. Het voelt omdat ik continue mijn eigen acties rationeel kan uitleggen en zien dat hulpverlenners maar denken dat het gaat.. het gaat niet.. het sociale masker wat ik heb ontwikkeld zit aan me vastgelijmd.. ook als ik mijn ware ik probeer te laten zien. 

Diagnoses depressief, ADD, ADHD, borderline, bipolair, PTSS, hoogsensitief en weet ik het wat allemaal zijn al voorbij gekomen. Een naampje is leuk maar helpt me niet zoveel verder. Ik kan uiterst verdrietig, boos, gefrustreerd en eenzaam zijn maar het piekt nooit de gelukkig en blije kant op.. Sad

Maar nee, op dit moment heb ik geen hulp. Mede omdat het voelt alsof er nog nooit een hulpverlening echt nuttig is geweest maar ook omdat ik dan weer opnieuw mijn ziel en zaligheid bij iemand moet neerleggen.

(04-03-2021, 19:59)Feline schreef: Lieve gebruikersnaamvergeten,

Ik hoop dat het je oplucht om hier van je af te schrijven. Je gevoelens zijn niet raar, het is alleen iets wat mensen niet aan de grote klok hangen als ze het hebben.
Is er iets wat je helpt als je je zo voelt? Even naar buiten, sporten, douchen?

Tegelijk een stomme vraag want natuurlijk gaat het daar niet van over. Maar soms kan het verlichten of afleiding geven.

Hoiihoii,

Sinds kort woon ik in een andere stad. Ik ben verhuisd naar D voor mijn vriend die hier vandaan komt. Het voelt onbekend, eng en onmogelijk om mezelf regelmatig naar buiten te slepen om alleen op pad te gaan. Binnen voel ik me wel fijn en veilig tot op zekere hoogte. 

Uiteindelijk heb ik nog wat frustraties opgeschreven in mijn eigen dagboek, ben ik gaan douchen en heb ik een beetje opgeruimd. Ik probeer zoveel mogelijk hersenloos voor de tv te zitten omdat dit het beste alternatief is denk ik.
Antwoord

#6

Verhuizen is heel heftig, zeker naar een onbekende stad. Het is echt niet raar dat je uit je doen bent daarvan. En ook nog in lockdown/avondklok en weet ik veel wat allemaal.

Mijn helpt het soms om s avonds even naar buiten te gaan. Overdag vind ik dan niet prettig en dat is ook teveel gevraagd. In het donker gaat t dan wel en dan ben ik er toch even uit.
Antwoord

#7

Hoe gaat het nu Gebruikersnaamvergeten?
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Het dagboek van Feline Started by Feline
836 Replies - 45,710 Views
1 uur geleden
Laatste bericht: Feline
  Dagboek J Started by misterj
101 Replies - 2,649 Views
Gisteren, 17:15
Laatste bericht: Marrie 69
  Mijn dagboek Started by MissC
0 Replies - 286 Views
03-03-2021, 17:20
Laatste bericht: MissC



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)