Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Gedichten schrijven.


#1

Ik ben sinds 2015 begonnen met het schrijven van een gedicht. Daarna is het een tijd stil geweest. Totdat ik in een heel moeilijke periode kwam. Nu ben ik weer volop aan het schrijven. Ik ben er niet bewust mee bezig. Soms komt er ineens een goede zin in me op. En dat noteer ik bij me notities.
De meeste mensen vinden dat ik het erg goed kan.
Niet iedereen kan ze helemaal lezen. Zonder gëomotioneerd ervan te raken.
Hieronder is mijn laatst geschreven gedicht te lezen



DEPRESSIEF 

Ik en depressief? Ach hoe kom je erbij!
Voel me als een vogel zo vrij.
Oké nu even tot de orde van de dag.
Helaas heb ik nogal wat tegenslag
Ik hou mijzelf compleet voor de gek.
Zie bijna alles als een grote vlek.
Geniet ik nog van het leven?
Nee, niet elke dag, soms wil ik het opgeven.
Spring dan het liefste van de brug.
Zoiets gaat dan erg vlug.
Heb wel wat betere dagen erbij.
Die dagen komen maar vrij weinig voorbij.
Ik probeer de leuke dingen te bekijken.
Dat is een doel wat ik wil gaan bereiken.
Hopelijk kom ik stap voor stap uit de put.  
Ik ben voor nu gewoon helemaal uitgeput.
Op dit moment heb ik gewoon totaal geen zin.
Al die emoties en gedachten, ik zit er middenin.
De leuke dingen zien lukt gewoon niet.
Op dit moment heerst er alleen maar verdriet.
Ik ben niet meer de vrolijke vrouw,
die ik normaal gesproken zou moeten zijn.
De periode waar ik nu in zit, is helemaal niet fijn.
Ik krijg met regelmaat te horen.
Daar begin ik me een beetje aan te storen.
Betere tijden die komen er echt wel aan.
Oké, kom dan maar eerst in mijn  schoenen te staan.
Helaas gebeuren dingen, in het leven met voor en tegenspoed.
En komen betere tijden me hopelijk tegemoet.
En kan ik weer gaan genieten van het leven.
Het leven wat mij is gegeven.
Dus moeten we strijden. Ons hart laten lijden.
Soms mag je rusten. Maar opgeven nooit
Antwoord

#2
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 20-02-2018, 19:57 door Hans.)

..
Antwoord

#3
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 27-02-2018, 14:22 door Wen1984. Edit Reason: Was de titel vergeten )

Dit gedicht is ook door mijzelf geschreven.

ÉÉN GROTE BERG

Het wordt me op een gegeven moment teveel.
Dan zie ik de dingen niet meer als 1 geheel.
Alles ligt dan op één grote berg.
Op zo,n moment wordt het te erg.
Sommige momenten zie ik het niet meer
Dat gebeurt bijna elke dag, wel een keer.
Me epilepsie speelt weer behoorlijk op.
Het liefste zeg ik dan op zo,n moment stop!
Kon ik er maar een stop op zetten.
Oké soms moet ik ook beter op mezelf letten.
Van die operatie krijg ik steeds meer spijt.
Mijn epilepsie ben ik helaas niet kwijt.
Het traject ben ik opnieuw in gegaan
Daarvoor moet ik sterk in mijn schoenen staan.
Dat sta ik op dit moment helemaal niet.
Ik wil niet dat iemand dat aan mij ziet.
Heb het er best moeilijk mee.
Ik zeg het liefste dan ook NEE!
Dat kan ik dan ook wel gaan zeggen.
Ik zal me dan erbij neer moeten leggen.
Dat sinds maart 2016 epilepsie, een grote rol
speelt in mijn leven.
Van me epilepsie genezen, lijkt nu een onhaalbaar streven.
Door mijn depressie heb medicatie erbij gekregen.
Dat had ik eigenlijk het liefst verzwegen.
Medicatie daarvoor vragen, was een grote stap.
Dat vind ik van me eigen best wel knap.
Ik moest het wel, soms spelen bepaalde gedachtes door mijn hoofd.
Als ik dat doe, dan is het licht vergoed verdoofd.

Geschreven door Wendy Tap.
Dus moeten we strijden. Ons hart laten lijden.
Soms mag je rusten. Maar opgeven nooit
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  toch nog maar wat schrijven. Started by Desireless
3 Replies - 72 Views
12-10-2019, 12:11
Laatste bericht: Run
29-06-2019, 16:57
Laatste bericht: Charlotte



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)