Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Een branderig gevoel van wanhoop en ongeduld.


#1
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 26-08-2017, 11:26 door Pieter.)

Goedemorgen,

De laatste paar weken erg slecht geslapen en nog steeds loop ik regelmatig tegen de muren op. Op het ogenblik dat ik zit te tikken springen er allerlei gevoelens door mijn hoofd en lijf heen van ongeduld, wanhoop. Gedachten wisselen zich continu af, van het ene onderwerp naar het andere onderwerp wat ik als probleem in mijn leven ervaar. Ik ben ook veel aan het nadenken over mijn verleden en ik herinner tot in mijn vroege jeugdjaren eigenlijk al gevoelens van apart zijn. Er naast staan, geen echt diepe emotioneel vertrouwen in eigenlijk niemand.

Ik probeer nu zo goed en kwaad als het gaat te overleven en dat is geen makkie... Op bepaalde momenten heb ik wel iets van rust, maar meestal is dit van korte duur. Ik merk dat dit meestal in de avond is, maar zodra ik bedenk dat ik richting mijn bed zou moeten gaan dan begint het vervelende gevoel weer omdat ik ondertussen nog maar maximaal een uur of 4,5 per nacht slaap en de rest van de tijd lig te woelen en te draaien. Ik maak me dan eigenlijk al druk over de komende nacht. Ik sta 's nachts op, rook een sigaret drink wat en ga weer liggen, dan sta ik op en ga proberen even op zolder te liggen slapen omdat ik mij irriteer aan het gesnurk en de warmte van mijn partner maar ook dat werkt niet. Ik lig op een gegeven moment op de klok te kijken en blijf maar kijken. 

Inmiddels is mijn gemoedstoestand verder weggezakt dan ooit, ik zit in de vroege ochtenduren op mijn mobieltje te lezen over wat een "mooie zacht dood" zou kunnen zijn.  Daar vindt ik dan soms iets van rust in, ik kan niet echt iets concreets vinden en wanneer ik dan op een onderwerp uitkom en merk dat het allemaal niet zo makkelijk is om dit te bewerkstelligen dan houdt op. Ik bedenk dan dat dit niet is wat ik wil en voel wat van hoop doorkomen. Ik besluit om verder te vechten en voel mij dan goed. Ik bedoel, dit kan ik mijn partner en mensen in de direct omgeving toch niet aandoen?! 

Ondertussen heb ik het hier wel over gehad met mijn partner, open kaart gespeeld met de huisarts. En ook summier vermeld aan mijn behandelaar bij het GGZ. Allemaal schrikken ze er van, vragen meerdere keren of ik serieus van plan ben om een einde aan mijn leven te maken en dan zeg ik en meen ik ook: Nee, natuurlijk niet ik lees er een stukje over omdat ik iets zoek tegen de pijn, de pijn en onzekerheden blijven in mijn vast zitten als of het in beton gegoten zit. 

Ik maak mij ook erg zorgen over de situatie, over mijn werk, over het huis, over mijn partner, over meerder lichamelijke kwalen die ik eerst kon onderdrukken maar zich nu steeds heftiger in beeld en gevoel zitten. Ik wil er graag bezig zijn met beter worden en daarom probeer ik veel te wandelen, te fietsen. Maar bij iedere stap die ik doe voel ik pijn aan mijn voet, ik heb een door gezakte voet/spreidvoet en ook last van een heup blessure. Iedere keer wissel ik mijn schoenen en dan is er weer een andere plek die zeer doet. Is het niet een teen die tegen de buitenkant van mijn schoen schuurt dan is het wel de hiel die kapot gaat en in brand staat en ondanks dat ik steunzolen heb en meerdere paren schoenen, op geen enkel paar loop ik lekker. Soms voor een dag, en dan denk ik okay en voel me wat beter, dan komt de andere dag er toch weer iets tussen wat weer pijn geeft. 

Tegelijkertijd heb ik ook veel, soms wat minder, last van mijn rechter oog. Ik draag bijna mijn hele leven al lenzen omdat ik voeger mij verschrikkelijk ongemakkelijk voelde met bril op. Nu ik wat volwassener ben geworden draag ik heus wel eens mijn bril. Bijvoorbeeld om boodschappen te doen of als ik om en rond het huis iets moet doen en nog geen zin heb om mijn lenzen in te doen. Naar mijn werk draag ik normaal gesproken altijd mijn lenzen. De rechter lens met cilinder doet regelmatig pijn tot zeer en veroorzaakt dan op een gegeven moment brandende pijn in mijn harses... Helemaal gek wordt ik daar van!!! Ik heb mij jaren in stand kunnen houden met al mijn onzekerheden en eigenaardigheden door veel te onderdrukken, maar deze pijn en stress die ik heb rond mijn oog zorgde ervoor dat het gewoon niet meer lukt om dingen te onderdrukken.

In de laatste weken dat ik aan het werk was ging het steeds meer pijn doen en daardoor raakte ik uit mijn rol. Ik sliep steeds slechter vanwege de vroege tijden dat ik vaak moest beginnen en ook al kon ik veel ruilen, gaf dit opeens extra veel stress. Waardoor de pijn in en druk op mijn rechteroog steeds erger begon te worden waardoor ik opeens ook met bril op die pijn bleef houden. Het laatste stukje werk wat ik gedaan heb was ook met mijn bril op. En dat werkte gewoon niet. 

Ik lees net nog een stukje terug en ik merk dat ik moe begin te worden van het getik. Ik spring van de hak op de tak en stop er voor nu even mee. Ik ben bang dat er verder nu toch niks meer zinnigs aan toe te voegen is en ik ga de volgende keer weer verder.
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Beangstigend gevoel Started by Samantha
5 Replies - 243 Views
01-05-2018, 07:47
Laatste bericht: Letitgo
  Down gevoel op reis Started by Elbobbah
1 Replies - 301 Views
17-09-2017, 20:20
Laatste bericht: pedra
09-08-2017, 22:16
Laatste bericht: Kleintje82



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)