Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Uitzichtloos


#1

Hoi allemaal,
Ik ben Petra en ben 27 jaar. Ik ben vanaf januari ingestort en belande eigenlijk direct in een ernstige depressie. Ik heb veel lieve mensen om je heen en stond vol in het leven. Ik ervaar mijn depressie als een ware hel op aarde. Wat een eenzame, wanhopige strijd.. en wat een zoektocht. Een zoektocht naar de juiste behandeling en/of wat voor mij werkt. Wat laat de GGZ te wensen over wanneer het om kwetsbare personen gaat. Ik neem en nam alles maar klakkeloos aan, omdat ik geholpen wil worden. Maar ik moet het zelf doen. En dat ik realiseer me dat elke dag opnieuw en opnieuw. Het lijkt wel dat ik niet geholpen kan worden. Ik ben vanaf januari al van alles geprobeerd, therapieën, opname, pillen etc. Opzoek naar iets wat ik niet vinden ga. Het gras is nergens groener. Ik vind dat de pillen mij voor geen meter helpen. Maar de psychiater, die ik 1x heb gezien is vast besloten dat ik een jaar pillen moet slikken om terugval te voorkomen. Ik zie wel in dat de pillen mijn opname mogelijk maken. Ik ben momenteel wel te volgen in een gesprek en schiet niet continu van de ene uiterste emotie in het andere. Maar de pillen zorgen absoluut niet dat ik me gelukkiger voel, verre weg van dat. Mijn stemming is gevlakt maar heb elke dag nog uitschieters naar beneden en helaas, niet meer naar boven. Ik kan gewoon niet stoppen met huilen. Ook is er bij mij een vreselijke kloof ontstaan tussen weten en doen. Het lijkt alsof ik alles weet, maar niets daarvan uitvoer. Ik weet dat gezond eten belangrijk is en bewegen helpt. Maar ik doe het niet. Waarom zal ik het doen als het toch maar vluchten is en je daarna weer terug bij af ben? Waarom doe ik überhaupt iets, voor wie? Elke dag voel ik de pijn van het leven wat doorgaat, terwijl ik stil sta, of nou ja, afglij. Ik heb veel gesprekken met een psychotherapeut, hij begrijpt mij altijd, altijd. Hij is mijn wonderdokter en redder in nood. Maar de laatste gesprekken waren behoorlijk inhoudloos. Want ik krijg continu te horen dat ik stabiel moet worden, en dat schijnt automatisch te gaan waar je geen invloed op hebt. Leuk en aardig maar hoelang gaat dat in vredesnaam nog duren? En verdriet komt en gaat, dat kan ik niet sturen.. Ik ben zo bang dat ik hier zolang in blijf hangen. Het is zo ongrijpbaar en onverklaarbaar.
Groetjes wanhopige Petra
Antwoord

#2

Hey Petra. Ik ken mijzelf bijna helemaal in jou verhaal. zelf ben ik 28 en sinds kort ook aan de medicijnen, ook dat heeft nog niet veel invloed. verder ook niet heel veel andere veranderingen. hoewel ik wel hard probeer lukt het eigenlijk nooit, of heb ik gewoon pech dat het niet lukt. wel ben ik wat meer gaan sporten maar met contacten maken lukt het nog steeds niet.

Wat wel zo is natuurlijk is dat de pillen geen wonderpillen zijn. Je gaat je er niet gelukkiger van voelen. het is juist als doel om alle emoties af te zwakker zodat je stabieler wordt en zo genoeg energie krijgt om zelf stappen te zetten die je naar een beter leven leiden.helaas is het een lange weg en merk je er zelf nooit heel veel van. vraag het eens in je omgeving of zij jou zien verranderen.
Ik weet niet hoelang je al slikt maar als er echt niks veranderd na een paar maanden zou ikgewoon contact opnemen met psyciater of huisarts en het nogmaals bespreken. sommige medicijnen werken gewoon niet bij iedereen. dat kan. maar dan moet je eerst weer afbouwen om met het volgende medicijn weer op te bouwen. 

ik hoop dat ik je hier een klein beetje mee help en anders mag je me altijd een berictje sturen

Pedra
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Uitzichtloos Started by ChrisJ.
1 Replies - 357 Views
18-06-2017, 17:58
Laatste bericht: Liz is fighting



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)