Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Partner van..


#1
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 23-05-2021, 11:29 door Okky.)

Hallo allemaal,

Nou, na een tijdje twijfelen dan toch maar mijn emotionele rollercoaster-verhaal doen op dit forum (mn eerste post). Al is het maar om mijn verdriet en frustraties van me af te schrijven. Maar ik hoop dat er toch wat reacties op komen om dingen wat meer in perspectief te kunnen gaan zien. Ik dank jullie alvast heel erg voor het lezen.

Ik volg dit forum nu ongeveer 1,5 maand ofzo. Dit omdat de dame waar ik tot 3 weken geleden mee in een relatie zat, depressief bleek te zijn.

Ik (38) heb haar (27) half november 2020 ontmoet op een dating app. We zijn zelfs 1,5 jaar lang meerdere keren gematched op verschillende dating apps, maar hier is eerder nooit echt lang contact uit voortgevloeid. Dit keer (in november dus) wel, en vervolgens telefoonnummers uitgewisseld en niet lang erna onze 1e date gehad. Ze woont op nog geen 1 km afstand hier vandaan dus dat was al erg prettig. Ze woont wel nog bij haar ouders. De klik was er eigenlijk al meteen, en waren al erg veel heen en weer aan het appen. De opbouw van onze relatie ging eigenlijk op een hele gezonde manier. We gingen gewoon lekker met de flow mee. We hebben zelfs super gezellig en romantisch kerstavond gevierd en oud en nieuw. In januari van dit jaar bleef ze voor het eerst bij me slapen. Ze vertelde me dat ze al ruim 6 jaar geen echte relatie heeft gehad.

Op een gegeven ogenblik hadden we het een keer over mijn verleden, en dat ik wel eens bij een psycholoog heb gelopen ivm mijn ADD en dat ik hier voor ooit medicijnen heb gebruikt. Toen begon zij over het feit dat dat herkenbaar is, en ze momenteel ook nog medicijnen slikt in de vorm van “stemmingverbeteraars”, namelijk 10mg Citalopram. Volgens haar had zij dit inmiddels niet meer nodig, maar ze zou het nog gebruiken omdat ze anders last van haar darmen en maag krijgt wanneer ze ermee stopt. Dit vond ik in eerste instantie een beetje een gek argument om een lage dosering AD te blijven slikken. Maar goed, ik zag er verder niet zoveel achter.

Onze relatie ging steeds beter in januari en februari. Ze gaf me regelmatig bevestiging dat het goed zat, en ze wilde me altijd graag weer snel zien. Al kreeg ik begin februari wel al last van 1 of 2 situaties waarbij wat kleine onzekerheidjes naar boven kwamen bij mij. Ik merkte wat hele lichte afstandelijke signaaltjes bij haar. Niet heel heftig ofzo, maar ze ging een paar keer ineens best vroeg naar huis omdat ze zich niet zo lekker voelde.
Na een super fijne valentijnsdag heeft ze haar relatie status op facebook gewijzigd naar “in relatie”, en het was Facebook official!


Een aantal dagen later had ze een tandarts behandeling. Na deze behandeling heeft zij extreme pijn gehad in haar mond. De pijn was zo erg dat ze een paar dagen later terug ging omdat ze het niet vertrouwde. Dit heeft uiteindelijk weken geduurd en ze werd van het kastje naar de muur gestuurd door verschillende tandartsen. Later is er een kies getrokken, en er zou misschien sprake zijn van een wortelkanaal behandeling. Vanaf de dag van de tandarts behandeling is onze relatie steeds minder intens geworden. Ze begon beetje bij beetje wat afstandelijker te worden. Ze wilde bijvoorbeeld niet meer blijven slapen, en hadden op een gegeven moment geen seks meer. Ze gaf aan dat dit allemaal met de pijn in haar mond te maken had, en heeft me heel vaak verteld dat ze het heel erg rot voor mij vind dat ze die aandacht en liefde even niet kan geven, en dat ze hoopt dat de pijn snel weer weg gaat zodat ze zich weer op mij kan focussen. Ik had hier natuurlijk begrip voor, ondanks dat ik het natuurlijk ook rot vond om even niet meer intiem te kunnen zijn met haar en die aandacht van haar te missen. Ik heb op een gegeven moment een gesprek gevoerd met haar over dit dipje in onze relatie, en dat ik bang ben dat de passie niet meer terug gaat komen, en we hierdoor uit elkaar gaan groeien. Ze antwoordde hier eigenlijk direct op met “ik zou niet weten waarom het niet terug zou komen”. Dit gaf mij wel een bevestiging dat het goed zou moeten komen. Na meer dan een maand werd de pijn dan eindelijk minder (mede dankzij antibiotica), waarna ik natuurlijk dacht dat nu dan eindelijk onze passie weer terug zou komen. Maar dit gebeurde niet. Integendeel, want ze werd nog afstandelijker. Tijdens deze hele periode heeft ze wel altijd veel geappt naar me. Ze hield me altijd overal van op de hoogte. Van haar pijn tot gewoon de dingen die ze aan het doen was. 
Ze ging wel steeds vaker vroeg weg als we af hadden gesproken. Als ik wel eens vroeg of ze bleef eten, dan zei ze eerst “ja is goed”, maar na een uur zei ze dat ze toch maar naar huis ging. Op een gegeven moment vertelde ze dat ze niet lekker in haar vel zat ivm haar werk, en ze gaf aan dat ze wel vaker jaarlijkse terugkerende dipjes heeft. En dat ze hierdoor merkt dat ze zich snel wilt afzonderen. En ze stuurde me nog steeds wel eens berichtjes dat ze het rot voor mij vond en dat ze hoopt dat ze zich snel weer beter voelt zodat ze me weer aandacht en liefde kan geven.

Vanaf dat moment ben ik wel op Google gaan zoeken naar dat afzonderen, en kwam ik al snel op verschillende websites over depressies terecht. Ik las hier zoveel overeenkomsten met mijn situatie, en kon hier (samen met het feit dat ze citalopramslikt, en haar verhaal over de terugkerende dipjes) wel de conclusie trekken dat het hier om een depressie ging. 

Ik ging me eigenlijk steeds slechter voelen en merkte dat mijn dagen er behoorlijk onder gingen lijden. Ik werd erg onzeker door haar gemixte signalen en weinig tot geen interesse in mij. Ze begon op een gegeven moment ook onze afspraken af te zeggen op het laatste moment, omdat ze bijvoorbeeld ontzettende hoofdpijn had. Ik begon soms ook bot en kortaf te reageren op whatsapp door haar afstandelijkheid. Ik heb zelfs de gedachte gehad om er zelf een punt achter te zetten omdat ik niet het gevoel kreeg dat het goed zou komen. Maar toch wilde ik het nog tijd geven. Ik heb vervolgens wederom een gesprek met haar gehad. Dit heeft toen uiteraard niks veranderd aan onze relatie. Een week later hebben we weer een gesprek gehad, en heb ik enigszins mn grenzen aangegeven; Als zij hier niks mee gaat doen dan denk ik niet dat ik de juiste partner voor haar ben. Zij dacht in eerste instantie dat ik haar had gevraagd te komen praten omdat ik het uit wilde maken. Toen ik vroeg of ze dit erg had gevonden zei ze “mwa….. niet echt…. maar ik voel gewoon helemaal niks op dit moment vanwege die depressie”. Dit raakte mij eigenlijk heel erg. Maar tegelijkertijd twijfelde ze niet over haar gevoel voor mij. Maar ik kreeg eigenlijk het gevoel dat ze een beetje klaar met ons was, maar dat ze het gewoonweg niet durfde te zeggen. Ik was daar echt ontzettend bang voor.

Een paar dagen later vertelde ze dat ze een afspraak met de huisarts had gemaakt om weer te praten (wat ze in het verleden ook meerdere malen heeft gedaan) en haar dosis citalopram te verhogen. Dit gaf mij een ontzettend goed gevoel, want ze toonde dus toch goede wil.
Uiteindelijk is alleen de dosis verhoogd van 10 naar 20 mg, en volgen er geen verdere gesprekken want volgens de huisarts was er destijds al niets naar voren gekomen van vroeger uit haar jeugd, maar is dit een geval van “het zit in de familie”. Ze heeft me zelf ook al een keer eerder verteld dat het bij haar in de familie zit.


Ik heb vervolgens voor mezelf de keuze gemaakt om ook dit een kans te geven en te kijken of het straks beter gaat wanneer de verhoogde dosis gaat werken bij haar. Ik wist inmiddels dat dit zeker 5 a 6 weken zou kunnen duren. Wat ik alleen niet zag aankomen was dat haar afstandelijkheid en desinteresse nóg erger werd. Ongeveer een week na de verhoging AD vertelde ze me wederom dat ze het vervelend voor mij vind, en dat ze nu ook geen behoefte heeft aan knuffelen en zoenen. 
Ik wilde het initiatief om af te spreken een beetje bij haar laten omdat ik niet wilde dat ze met tegenzin naar me toe kwam. We hebben op een gegeven moment nog een keer afgesproken, maar dit was een vreselijke ongemakkelijke sfeer. We zeiden bijna niks tegen elkaar en na een kleine drie kwartier zei ze dat ze naar huis ging. Toen hebben we het nog even over de ongemakkelijke sfeer gehad en ze zei dat ze dit vreselijk vond, en dat ze nu bang is dat ze hierdoor voortaan met tegenzin naar me toe komt. Ik gaf aan dat dit echt een reactie van mij is op haar afstandelijkheid. Toen ik haar dit keer weer vroeg of ze twijfelt over ons zei ze ja, en ze wilde nadenken.


Dit vond plaats in de laatste 2 weken van onze relatie, en ik merkte vanaf toen dat ze me niet meer vroeg om af te spreken. Ze vroeg op een gegeven moment of we even konden bellen. En ik voelde natuurlijk al dat er iets zat aan te komen. Ze was weer erg monotoon aan de telefoon (net zoals in onze gesprekken van de laatste tijd). Het ging een beetje over koetjes en kalfjes, en het gesprek naderde zn einde. Dus ik dacht dat ik me misschien druk maakte om niks. Maar toen ik vroeg of we elkaar deze week nog gaan zien, omdat we elkaar al ongeveer 1,5 niet gezien hadden, zei ze “nou lekker rustig toch? Heb je mij gemist dan?”. En toen kwam alles er eigenlijk uit. Ik vroeg waar deze reactie van haar vandaan kwam. En ze gaf aan dat ze veel nagedacht en gelezen heeft de laatste paar dagen. Dat ze eerst gelukkig met zichzelf moet zijn en van zichzelf moet houden voordat ze een relatie aan moet gaan. Ze vertelde dat ze nog nooit een relatie heeft gehad in combinatie met een depressie, en ze gewoon niet weet hoe ze hier mee om moet gaan. Ze vindt het moeilijk om rekening te houden met mij. Toen ik vroeg of het misschien beter is om dan misschien maar de knoop door te hakken zei ze dat dat misschien inderdaad beter is. Vanaf dat moment ging haar toon ineens veel levendiger klinken. Alsof er een last van haar schouders viel. Ze gaf nog aan dat ze niet weet of die depressie nog 2 weken of een paar maanden gaat duren.
Zij wilde nog heel graag contact blijven houden, dus dat hebben we in eerste instantie afgesproken. Als laatste zei ze dat ze me nog wel even wilde zien die week.

Met een blok beton in m’n maag ben ik even gaan wandelen, en 3 kwartier later zag ik alweer op haar Instagram dat ze een of andere grappige afbeelding (met zo’n quote erin) had gepost. Een totaal niet relevante afbeelding met onze relatiebreuk. Dus ik dacht gelijk “wtf?? Is dit haar manier van verwerken ofzo??”. Twee uur later plaatste ze wederom een afbeelding met een quote erin. Vanaf dat moment heb ik haar op Facebook en Instagram verwijderd omdat ik daar echt niet mee om kan gaan na een relatiebreuk. Dat gaat mij kapot maken.


Ze appte me de volgende dag omdat ze kennelijk had gezien dat ik haar had verwijderd van social media. Na mijn uitleg snapte ze het wel.
Een paar dagen later appte ze me weer, gewoon 
om te vragen hoe het met me ging. En weer een paar dagen later appte ze weer om te vragen of ze de volgende dag haar gekochte flesje massage olie van Rituals kon komen halen. Dit had ik inmiddels weggegooid omdat ze helemaal niet meer terug kwam op het feit dat ze me nog even wilde zien die week. Toen ik vertelde dat ik het had weggegooid zei ze dat ze dat wel begreep. Ik stelde nog voor om sowieso even af te spreken om het even goed af te sluiten. Maar daar deed ze moeilijk over want ze wilde niet weer een zwaar gesprek. En ze merkte gelijk dat ze geïrriteerd werd daardoor. Ik gaf vervolgens aan dat het misschien even beter is om het uit te stellen omdat ik er eigenlijk toch nog niet helemaal klaar voor ben gezien de verse break-up.

Na deze appjes zat iets me toch niet helemaal lekker. Ik kreeg vage vermoedens… Dus heb even snel een Tinder account aangemaakt om te kijken of die vermoedens klopten. En wie verscheen als eerste op mijn scherm? Ja hoor!
Ik heb haar direct via de app hiermee geconfronteerd, en gezegd dat ik het ongelooflijk vind van haar, na al het respect wat ik haar heb gegeven. Dat ze zo tegen me liegt terwijl ze zegt dat ze geen relatie aan kan gaan voordat ze eerst van zichzelf houdt. En dat we het wat mij betreft hierbij laten, en ik het contact verbreek, want dit verdien ik niet. Ze zei dat ze op Tinder zit omdat ze zich nu verveelt en niet om te daten, en dat vertelt ze die jongens ook. Ze zei dat ze nooit tegen me gelogen heeft en dat ze het jammer vindt dat ik die conclusie meteen trek. Ze heeft de behoefte aan wat aandacht omdat ze zich nu alleen en onzeker voelt. Ik ging daar natuurlijk direct op in door te zeggen dat ik ook altijd die behoefte had tijdens onze relatie, alleen zij kennelijk niet. Ze zei dat ze zich de afgelopen dagen onzeker en alleen voelt, en een bevestiging krijgen dat je er goed uitziet is dan wel fijn. Ik vind het wel heel toevallig dat ze zich de afgelopen dagen ineens wel alleen en onzeker voelt, en die behoefte aan aandacht ineens wel hebt. Hierop zei ze “je weet hoe dat komt”. Namelijk omdat er nu niemand is die er voor haar is, die er de afgelopen maanden wel was. Toen ik vroeg waarom ze er dan mee wilde stoppen zei ze omdat het een puinhoop is in haar hoofd, en ze niet weet hoe ze hiermee moet omgaan in een relatie. Ze kan die aandacht niet terug geven zoals in een relatie.

Ik bleef bij mijn standpunt en gaf aan dat ik het echt een kwetsende actie van haar vind, en dat ik haar het allerbeste wens (met veel moeite).

Haar laatste woorden gingen over dat ze mij wilde bedanken dat ik er altijd voor haar was, en de fijne tijd die ik haar gaf. Eindelijk kerst, oud en nieuw en valentijn met iemand waar ze gek op is. Dit is nu 2 weken geleden. En we hebben geen enkel contact meer gehad.

De afgelopen 2 weken zijn best zwaar geweest voor me. Allerlei verhaaltjes spelen er in mn hoofd. Zoals: ze wilde er al langer mee stoppen maar ze durfde het steeds niet te zeggen. Maar soms denk ik ook gewoon aan de depressie. Mijn emoties worden van links naar recht geramd. Het ene moment weet ik dat het beter is zo, maar het andere moment zwelg ik en begin ik te romantiseren en hopen dat het ooit nog goed komt.

Vanmorgen was ik door mijn news feed van Facebook aan het scrollen en kwam ik een bericht/foto tegen van een bekend Nederlands sushi restaurant. Toevallig kwam ik daar een opmerking van haar tegen waarin ze een jongen 2 dagen geleden had “getagt” met de opmerking “na 5 jaar dan eindelijk een date, en dat in dit restaurant”. Dit brak weer echt mijn hart. En ik denk nu ook weer van alles. Bijvoorbeeld dat ze me echt gewoon de hele tijd voor zit te liegen, en dat ze er wel gewoon al lang klaar mee was, en dat ze al langer met iemand aan zit te pappen. Ze durft me gewoon geen pijn te doen en de waarheid te zeggen.
Ik weet ergens dat ik het nu echt los moet gaan laten, maar het is zo moeilijk allemaal. 

Ik hoop dat er mensen zijn hier die deze signalen/acties van haar herkennen, en mij misschien kunnen helpen dingen beter in perspectief te kunnen laten zien. Want ik ben momenteel echt een wrak…
Antwoord

#2

(20-05-2021, 21:20)Okky schreef: Hallo allemaal,

Nou, na een tijdje twijfelen dan toch maar mijn emotionele rollercoaster-verhaal doen op dit forum (mn eerste post). Al is het maar om mijn verdriet en frustraties van me af te schrijven. Maar ik hoop dat er toch wat reacties op komen om dingen wat meer in perspectief te kunnen gaan zien. Ik dank jullie alvast heel erg voor het lezen.


Ik volg dit forum nu ongeveer 1,5 maand ofzo. Dit omdat de dame waar ik tot 3 weken geleden mee in een relatie zat, depressief bleek te zijn.

Ik (38) heb haar (27) half november 2020 ontmoet op een dating app. We zijn zelfs 1,5 jaar lang meerdere keren gematched op verschillende dating apps, maar hier is eerder nooit echt lang contact uit voortgevloeid. Dit keer (in november dus) wel, en vervolgens telefoonnummers uitgewisseld en niet lang erna onze 1e date gehad. Ze woont op nog geen 1 km afstand hier vandaan dus dat was al erg prettig. Ze woont wel nog bij haar ouders. De klik was er eigenlijk al meteen, en waren al erg veel heen en weer aan het appen. De opbouw van onze relatie ging eigenlijk op een hele gezonde manier. We gingen gewoon lekker met de flow mee. We hebben zelfs super gezellig en romantisch kerstavond gevierd en oud en nieuw. In januari van dit jaar bleef ze voor het eerst bij me slapen. Ze vertelde me dat ze al ruim 6 jaar geen echte relatie heeft gehad.

Op een gegeven ogenblik hadden we het een keer over mijn verleden, en dat ik wel eens bij een psycholoog heb gelopen ivm mijn ADD en dat ik hier voor ooit medicijnen heb gebruikt. Toen begon zij over het feit dat dat herkenbaar is, en ze momenteel ook nog medicijnen slikt in de vorm van “stemmingverbeteraars”, namelijk 10mg Citalopram. Volgens haar had zij dit inmiddels niet meer nodig, maar ze zou het nog gebruiken omdat ze anders last van haar darmen en maag krijgt wanneer ze ermee stopt. Dit vond ik in eerste instantie een beetje een gek argument om een lage dosering AD te blijven slikken. Maar goed, ik zag er verder niet zoveel achter.

Onze relatie ging steeds beter in januari en februari. Ze gaf me regelmatig bevestiging dat het goed zat, en ze wilde me altijd graag weer snel zien. Al kreeg ik begin februari wel al last van 1 of 2 situaties waarbij wat kleine onzekerheidjes naar boven kwamen bij mij. Ik merkte wat hele lichte afstandelijke signaaltjes bij haar. Niet heel heftig ofzo, maar ze ging een paar keer ineens best vroeg naar huis omdat ze zich niet zo lekker voelde.
Na een super fijne valentijnsdag heeft ze haar relatie status op facebook gewijzigd naar “in relatie”, en het was Facebook official!


Een aantal dagen later had ze een tandarts behandeling. Na deze behandeling heeft zij extreme pijn gehad in haar mond. De pijn was zo erg dat ze een paar dagen later terug ging omdat ze het niet vertrouwde. Dit heeft uiteindelijk weken geduurd en ze werd van het kastje naar de muur gestuurd door verschillende tandartsen. Later is er een kies getrokken, en er zou misschien sprake zijn van een wortelkanaal behandeling. Vanaf de dag van de tandarts behandeling is onze relatie steeds minder intens geworden. Ze begon beetje bij beetje wat afstandelijker te worden. Ze wilde bijvoorbeeld niet meer blijven slapen, en hadden op een gegeven moment geen seks meer. Ze gaf aan dat dit allemaal met de pijn in haar mond te maken had, en heeft me heel vaak verteld dat ze het heel erg rot voor mij vind dat ze die aandacht en liefde even niet kan geven, en dat ze hoopt dat de pijn snel weer weg gaat zodat ze zich weer op mij kan focussen. Ik had hier natuurlijk begrip voor, ondanks dat ik het natuurlijk ook rot vond om even niet meer intiem te kunnen zijn met haar en die aandacht van haar te missen. Ik heb op een gegeven moment een gesprek gevoerd met haar over dit dipje in onze relatie, en dat ik bang ben dat de passie niet meer terug gaat komen, en we hierdoor uit elkaar gaan groeien. Ze antwoordde hier eigenlijk direct op met “ik zou niet weten waarom het niet terug zou komen”. Dit gaf mij wel een bevestiging dat het goed zou moeten komen. Na meer dan een maand werd de pijn dan eindelijk minder (mede dankzij antibiotica), waarna ik natuurlijk dacht dat nu dan eindelijk onze passie weer terug zou komen. Maar dit gebeurde niet. Integendeel, want ze werd nog afstandelijker. Tijdens deze hele periode heeft ze wel altijd veel geappt naar me. Ze hield me altijd overal van op de hoogte. Van haar pijn tot gewoon de dingen die ze aan het doen was. 
Ze ging wel steeds vaker vroeg weg als we af hadden gesproken. Als ik wel eens vroeg of ze bleef eten, dan zei ze eerst “ja is goed”, maar na een uur zei ze dat ze toch maar naar huis ging. Op een gegeven moment vertelde ze dat ze niet lekker in haar vel zat ivm haar werk, en ze gaf aan dat ze wel vaker jaarlijkse terugkerende dipjes heeft. En dat ze hierdoor merkt dat ze zich snel wilt afzonderen. En ze stuurde me nog steeds wel eens berichtjes dat ze het rot voor mij vond en dat ze hoopt dat ze zich snel weer beter voelt zodat ze me weer aandacht en liefde kan geven.

Vanaf dat moment ben ik wel op Google gaan zoeken naar dat afzonderen, en kwam ik al snel op verschillende websites over depressies terecht. Ik las hier zoveel overeenkomsten met mijn situatie, en kon hier (samen met het feit dat ze citalopramslikt, en haar verhaal over de terugkerende dipjes) wel de conclusie trekken dat het hier om een depressie ging. 

Ik ging me eigenlijk steeds slechter voelen en merkte dat mijn dagen er behoorlijk onder gingen lijden. Ik werd erg onzeker door haar gemixte signalen en weinig tot geen interesse in mij.Ze begon op een gegeven moment ook onze afspraken af te zeggen op het laatste moment, omdat ze bijvoorbeeld ontzettende hoofdpijn had. Ik begon soms ook bot en kortaf te reageren op whatsapp door haar afstandelijkheid. Ik heb zelfs de gedachte gehad om er zelf een punt achter te zetten omdat ik niet het gevoel kreeg dat het goed zou komen. Maar toch wilde ik het nog tijd geven. Ik heb vervolgens wederom een gesprek met haar gehad. Dit heeft toen uiteraard niks veranderd aan onze relatie. Een week later hebben we weer een gesprek gehad, en heb ik enigszins mn grenzen aangegeven; Als zij hier niks mee gaat doen dan denk ik niet dat ik de juiste partner voor haar ben. Zij dacht dat ik haar had gevraagd hierheen te komen omdat ik het uit wilde maken. Toen ik vroeg of ze dit erg had gevonden zei ze “mwa….. niet echt…. maar ik voel gewoon helemaal niks op dit moment vanwege die depressie”. Dit raakte mij eigenlijk heel erg. Maar tegelijkertijd twijfelde ze niet over haar gevoel voor mij. Ik kreeg eigenlijk het gevoel dat ze een beetje klaar met ons was, maar dat ze het gewoonweg niet durfde te zeggen. Ik was daar echt ontzettend bang voor.

Een paar dagen later vertelde ze dat ze een afspraak met de huisarts had gemaakt om weer te praten (wat ze in het verleden ook meerdere malen heeft gedaan) en haar dosis citalopram te verhogen. Dit gaf mij een ontzettend goed gevoel, want ze toonde dus toch goede wil.
Uiteindelijk is alleen de dosis verhoogd van 10 naar 20 mg, en volgen er geen verdere gesprekken want volgens de huisarts was er destijds al niets naar voren gekomen van vroeger uit haar jeugd, maar is dit een geval van “het zit in de familie”. Ze heeft ook al een keer verteld dat het in de familie zit.


Ik heb vervolgens voor mezelf de keuze gemaakt om ook dit een kans te geven en te kijken of het straks beter gaat wanneer de verhoogde dosis gaat werken bij haar. Ik wist inmiddels dat dit zeker 5 a 6 weken zou kunnen duren. Wat ik alleen niet zag aankomen was dat haar afstandelijkheid en desinteresse nóg erger werd. Ongeveer een week na de verhoging AD vertelde ze me wederom dat ze het vervelend voor mij vind, en dat ze nu ook geen behoefte heeft aan knuffelen en zoenen. 
Ik wilde het initiatief om af te spreken een beetje bij haar laten omdat ik niet wilde dat ze met tegenzin naar me toe kwam. We hebben op een gegeven moment nog een keer afgesproken, maar dit was een vreselijke ongemakkelijke sfeer. We zeiden bijna niks tegen elkaar en na een kleine drie kwartier zei ze dat ze naar huis ging. Toen hebben we het nog even over de ongemakkelijke sfeer gehad en ze zei dat ze dit vreselijk vond, en dat ze nu bang is dat ze hierdoor voortaan met tegenzin naar me toe komt. Ik gaf aan dat dit echt een reactie van mij is op haar afstandelijkheid. Toen ik haar dit keer weer vroeg of ze twijfelt over ons zei ze ja, en ze wilde nadenken.


Dit vond plaats in de laatste 2 weken van onze relatie, en ik merkte dat ze me niet meer vroeg om af te spreken. Ze vroeg op een gegeven moment of we even konden bellen. En ik voelde natuurlijk al dat er iets zat aan te komen. Ze was weer erg monotoon aan de telefoon (net zoals in onze gesprekken van de laatste tijd). Het ging een beetje over koetjes en kalfjes, en het gesprek naderde zn einde. Dus ik dacht dat ik me misschien druk maakte om niks. Maar toen ik vroeg of we elkaar deze week nog gaan zien, omdat we elkaar al ongeveer 1,5 niet gezien hadden, zei ze “nou lekker rustig toch? Heb je mij gemist dan?”. En toen kwam alles er eigenlijk uit. Ik vroeg waar deze reactie van haar vandaan kwam. En ze gaf aan dat ze veel nagedacht en gelezen heeft de laatste paar dagen. Dat ze eerst gelukkig met zichzelf moet zijn en van zichzelf moet houden voordat ze een relatie aan moet gaan. Ze vertelde dat ze nog nooit een relatie heeft gehad in combinatie met een depressie, en ze gewoon niet weet hoe ze hier mee om moet gaan. Toen ik vroeg of het misschien beter is om dan misschien maar de knoop door te hakken zei ze dat dat misschien inderdaad beter is. Vanaf dat moment ging haar toon ineens veel levendiger klinken. Alsof er een last van haar schouder viel. Ze gaf nog aan dat ze niet weet of die depressie nog 2 weken of een paar maanden gaat duren.
Zij wilde nog heel graag contact blijven houden, dus dat hebben we in eerste instantie afgesproken. Als laatste zei ze dat ze me nog wel even wilde zien die week.


Met een blok beton in m’n maag ben ik even gaan wandelen, en 3 kwartier later zag ik alweer op haar Instagram dat ze een of andere grappige afbeelding (met zo’n quote erin) had gepost. Een totaal niet relevante afbeelding met onze relatiebreuk. Dus ik dacht gelijk “wtf?? Is dit haar manier van verwerken ofzo??”. Twee uur later plaatste ze wederom een afbeelding met een quote erin. Vanaf dat moment heb ik haar op Facebook en Instagram verwijderd omdat ik daar echt niet mee om kan gaan na een relatiebreuk. Dat gaat mij kapot maken.


Ze appte me de volgende dag omdat ze kennelijk had gezien dat ik haar had verwijderd van social media. Na mijn uitleg snapte ze het wel.
Een paar dagen later appte ze me weer om te vragen hoe het met me ging. En weer een paar dagen later appte ze weer om te vragen of ze de volgende dag haar gekochte flesje massage olie van Rituals kon komen halen. Dit had ik inmiddels weggegooid omdat ze helemaal niet meer terug kwam op het feit dat ze me nog even wilde zien die week. Toen ik vertelde dat ik het had weggegooid zei ze dat ze het wel begreep. Ik stelde nog voor om sowieso even af te spreken om het even goed af te sluiten. Maar daar deed ze moeilijk over want ze wilde niet weer een zwaar gesprek. Ik gaf vervolgens aan dat het misschien even beter is om het uit te stellen omdat ik er eigenlijk toch nog niet helemaal klaar voor ben gezien de verse break-up.


Na deze appjes zat iets me toch niet helemaal lekker. Ik kreeg vage vermoedens… Dus heb even snel een Tinder account aangemaakt. En wie verscheen als eerste op mijn scherm? Ja hoor!
Ik heb haar direct via de app hiermee geconfronteerd, en gezegd dat ik dit ongelooflijk vind van haar, na al het respect wat ik haar heb gegeven. Dat ze zo tegen me liegt terwijl ze zegt dat ze geen relatie aan kan gaan voordat ze eerst van zichzelf houdt. En dat we het wat mij betreft hier bij laten, en ik het contact verbreek, want dit verdien ik niet. Ze zei dat ze op Tinder zit omdat ze zich nu verveelt en niet om te daten, en dat vertelt ze die jongens ook. Ze zei dat ze nooit tegen me gelogen heeft en dat ze het jammer vindt dat ik die conclusie meteen trek. Ze heeft de behoefte aan wat aandacht omdat ze zich nu alleen en onzeker voelt. Ik ging daar natuurlijk direct op in door te zeggen dat ik ook die behoefte had, alleen zij kennelijk niet. Ze zei dat ze zicht de afgelopen dagen onzeker en alleen voelt, en een bevestiging krijgen dat je er goed uit ziet is dan wel fijn. Ik vind het wel heel toevallig dat ze zich de afgelopen dagen ineens wel alleen en onzeker voelt en die behoefte aan aandacht ineens wel hebt. Hierop zei ze dat ik weet hoe dat komt. Namelijk omdat er nu niemand is die er voor haar is, die er de afgelopen maanden wel was. Toen ik vroeg waarom ze er dan mee wilde stoppen zei ze omdat het een puinhoop is in haar hoofd, en ze niet weet hoe ze hiermee moet omgaan in een relatie. Ze kan die aandacht niet terug geven zoals in een relatie.

Ik bleef bij mijn standpunt en gaf aan dat ik het echt een kwetsende actie van haar vind, en dat ik haar het allerbeste wens (met veel moeite).

Haar laatste woorden gingen over dat ze mij wilde bedanken dat ik er altijd voor haar was, en de fijne tijd die ik haar gaf. Eindelijk kerst, oud en nieuw en valentijn met iemand waar ze gek op is. Dit is nu 2 weken geleden. En we hebben geen enkel contact meer gehad.

De afgelopen 2 weken zijn best zwaar geweest voor me. Allerlei verhaaltjes spelen er in mn hoofd. Zoals: ze wilde er al langer mee stoppen maar ze durfde het steeds niet te zeggen. Maar soms denk ik ook gewoon aan de depressie. Mijn emoties worden van links naar recht geramd. Het ene moment weet ik dat het beter is zo, maar het andere moment zwelg ik en begin ik te romantiseren en hopen dat het ooit nog goed komt.

Vanmorgen was ik door mijn news feed van Facebook aan het scrollen en kwam ik een bericht/foto tegen van een bekend Nederlands sushi restaurant. Toevallig kwam ik daar een opmerking van mn ex tegen waarin ze een jongen 2 dagen geleden had “getagt” met de opmerking “na 5 jaar dan eindelijk een date, en dat in dit restaurant”. Dit brak weer echt mijn hart. En ik denk nu ook weer van alles. Bijvoorbeeld dat ze me echt gewoon de hele tijd voor zit te liegen, en dat ze er wel gewoon al lang klaar mee was, en dat ze al langer met iemand aan zit te pappen. Ze durft me gewoon geen pijn te doen en de waarheid te zeggen.
Ik weet ergens dat ik het nu echt los moet gaan laten, maar het is zo moeilijk allemaal. 

Ik hoop dat er mensen zijn hier die deze signalen/acties van haar herkennen, en mij misschien kunnen helpen dingen beter in perspectief te kunnen laten zien. Want ik ben momenteel echt een wrak…

Hoi Okky,
Wat een heftig verhaal. Hier ook een partner van...
Ik herken veel van je emoties en twijfels. En ook ik heb het vaak los proberen te laten, maar dat is me niet echt gelukt! Mijn vriend nam in het begin ook afstand, dat was continu aantrekken en afstoten. Tot ik echt het vertrouwen kreeg dat hij me niet kwijt wilde.
Pas toen ik dat vertrouwen had, kon ik eraan werken om zijn gedachtes en emoties proberen te lezen. Het heeft me dus heel mijn aanpassingsvermogen gekost, maar ik weet nu hoe ik bepaalde dingen moet brengen en ik weet nu ook te zien hoe hij zijn liefde toont.
Dat is een hele puzzel die je moet oplossen en je moet je natuurlijk de vraag stellen of je daar toe bereid bent. Maar zoals ik lees geef je heel veel om haar en probeer je te begrijpen wat er in haar omgaat.
Ik denk dat je het nu even rust moet geven en op het moment dat zij meer toenadering zoekt en over haar gevoel gaat praten dat je dan laat zien dat je er voor haar bent. Het is heel moeilijk want je kan gewoon zelden je eigen emoties kwijt bij de ander. 
Ik zou dat Tinder verhaal trouwens niet te zwaar laten wegen; dat is gewoon een actie uit paniek. Paniek om geen liefde te voelen meer.
Ik wens je veel succes en hoop dat je iets hebt aan dit forum. Ik heb er veel aan gehad in ieder geval! Heb er vooral van geleerd niet aan mezelf te twijfelen en ook nooit de schuld bij mezelf te leggen. Hoop dat je daar wat aan hebt.
[-] 2 gebruikers zegt bedankt tegen Aardbei88 :   • Bert, Okky
Antwoord

#3
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 21-05-2021, 22:34 door Okky.)

(21-05-2021, 11:39)Aardbei88 schreef: Hoi Aardbei88,

Onwijs bedankt voor je reactie! Word erg gewaardeerd. Fijn om te horen dat je een beetje hebt kunnen "leren" om te gaan met jullie situatie. Ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt, maar ik kan me nu heel goed voorstellen dat dit een gigantische uitdaging voor je is.

Het punt is ook dat zij een enorm gesloten persoon is en nooit over haar gevoelens praat. En heel eerlijk gezegd denk ik niet dat zij nog contact met mij gaat opnemen, aangezien ik in dat laatste app contact (die Tinder confrontatie) duidelijk mn grenzen heb uitgesproken en heb aangegeven dat ik het contact hierbij verbreek. En ze is ook nog eens enorm koppig. Ik heb nu gewoon ontzettend veel gedachten die gaan over dat zij "gewoon" iets miste bij mij als partner waardoor zij steeds afstandelijker werd en haar interesse in mij steeds minder werd, maar dit nooit heeft durven uitspreken naar me. In de hoop dat ik haar hints wel snapte dat ze er klaar mee was en ik zelf de beslissing zou nemen om er een punt achter te zetten. Dit heb ik ook in ons laatste app contact aangegeven bij haar dat ik dat gevoel heb gehad de laatste paar maanden. Ze gaf aan dat dat niet waar is, en dat ze nog nooit gelogen heeft tegen me. Maar laten we eerlijk zijn, de kans dat ze zegt dat ik daar wel gelijk in heb is niet heel groot. Want ik kan me enigszins ook voorstellen dat iemand niet eerlijk durft te zijn wat dat betreft, alleen om iemand niet nog meer te kwetsen.

Maar aan de andere kant gaan mn gedachten ook wel eens over de echte gevolgen van een depressie bij haar. Dus dat al deze gevolgen en haar gedragingen voortvloeien uit de depressie. Als ik die gedachten heb heb ik alleen een beetje het gevoel dat ik aan het romantiseren ben. Omdat ik dan ook ga denken aan dat het misschien ooit nog goed zou kunnen komen. 
Waar ik alleen ook mee worstel is het feit dat ik behoorlijk wat pech heb gehad in mijn liefdesleven. Ik heb namelijk zo ontzettend veel liefde te geven, alleen ik krijg het nooit echt terug. En dan denk ik op dit moment ook regelmatig aan wat ik eigenlijk echt zoek in een relatie, en dat is liefde. Iemand die 100% voor me gaat.

Maar ik vind het echt moeilijk om dingen in perspectief te kunnen zien. Puur omdat ik er nog zo enorm mee bezig ben.

Hoi Aardbei88,

Onwijs bedankt voor je reactie! Word erg gewaardeerd. Fijn om te horen dat je een beetje hebt kunnen "leren" om te gaan met jullie situatie. Ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt, maar ik kan me nu heel goed voorstellen dat dit een gigantische uitdaging voor je is.

Het punt is ook dat zij een enorm gesloten persoon is en nooit over haar gevoelens praat. En heel eerlijk gezegd denk ik niet dat zij nog contact met mij gaat opnemen, aangezien ik in dat laatste app contact (die Tinder confrontatie) duidelijk mn grenzen heb uitgesproken en heb aangegeven dat ik het contact hierbij verbreek. En ze ook nog eens enorm koppig. Ik heb nu gewoon ontzettend veel gedachten die gaan over dat zij "gewoon" iets miste bij mij als partner waardoor zij steeds afstandelijker werd en haar interesse in mij steeds minder werd, maar dit nooit heeft durven uitspreken naar me. In de hoop dat ik haar hints wel snapte dat ze er klaar mee was en ik zelf de beslissing zou nemen om er een punt achter te zetten. Dit heb ik ook in ons laatste app contact aangegeven bij haar dat ik dat gevoel heb gehad de laatste paar maanden. Ze gaf aan dat dat niet waar is, en dat ze nog nooit gelogen heeft tegen me. Maar laten we eerlijk zijn, de kans dat ze zegt dat ik daar wel gelijk in heb is niet heel groot. Want ik kan me enigszins ook voorstellen dat iemand niet eerlijk durft te zijn wat dat betreft, alleen om iemand niet nog meer te kwetsen.

Maar aan de andere kant gaan mn gedachten ook wel eens over de echte gevolgen van een depressie bij haar. Dus dat al deze gevolgen en haar gedragingen voortvloeien uit de depressie. Als ik die gedachten heb heb ik alleen een beetje het gevoel dat ik aan het romantiseren ben. Omdat ik dan ook ga denken aan dat het misschien ooit nog goed zou kunnen komen. 
Waar ik alleen ook mee worstel is het feit dat ik behoorlijk wat pech heb gehad in mijn liefdesleven. Ik heb namelijk zo ontzettend veel liefde te geven, alleen ik krijg het nooit echt terug. En dan denk ik op dit moment ook regelmatig aan wat ik eigenlijk echt zoek in een relatie, en dat is liefde. Iemand die 100% voor me gaat.

Maar ik vind het echt moeilijk om dingen in perspectief te kunnen zien. Puur omdat ik er nog zo enorm mee bezig ben.
Antwoord

#4

(21-05-2021, 22:14)Okky schreef:
Hoi Aardbei88,

Onwijs bedankt voor je reactie! Word erg gewaardeerd. Fijn om te horen dat je een beetje hebt kunnen "leren" om te gaan met jullie situatie. Ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt, maar ik kan me nu heel goed voorstellen dat dit een gigantische uitdaging voor je is.

Het punt is ook dat zij een enorm gesloten persoon is en nooit over haar gevoelens praat. En heel eerlijk gezegd denk ik niet dat zij nog contact met mij gaat opnemen, aangezien ik in dat laatste app contact (die Tinder confrontatie) duidelijk mn grenzen heb uitgesproken en heb aangegeven dat ik het contact hierbij verbreek. En ze ook nog eens enorm koppig. Ik heb nu gewoon ontzettend veel gedachten die gaan over dat zij "gewoon" iets miste bij mij als partner waardoor zij steeds afstandelijker werd en haar interesse in mij steeds minder werd, maar dit nooit heeft durven uitspreken naar me. In de hoop dat ik haar hints wel snapte dat ze er klaar mee was en ik zelf de beslissing zou nemen om er een punt achter te zetten. Dit heb ik ook in ons laatste app contact aangegeven bij haar dat ik dat gevoel heb gehad de laatste paar maanden. Ze gaf aan dat dat niet waar is, en dat ze nog nooit gelogen heeft tegen me. Maar laten we eerlijk zijn, de kans dat ze zegt dat ik daar wel gelijk in heb is niet heel groot. Want ik kan me enigszins ook voorstellen dat iemand niet eerlijk durft te zijn wat dat betreft, alleen om iemand niet nog meer te kwetsen.

Maar aan de andere kant gaan mn gedachten ook wel eens over de echte gevolgen van een depressie bij haar. Dus dat al deze gevolgen en haar gedragingen voortvloeien uit de depressie. Als ik die gedachten heb heb ik alleen een beetje het gevoel dat ik aan het romantiseren ben. Omdat ik dan ook ga denken aan dat het misschien ooit nog goed zou kunnen komen. 
Waar ik alleen ook mee worstel is het feit dat ik behoorlijk wat pech heb gehad in mijn liefdesleven. Ik heb namelijk zo ontzettend veel liefde te geven, alleen ik krijg het nooit echt terug. En dan denk ik op dit moment ook regelmatig aan wat ik eigenlijk echt zoek in een relatie, en dat is liefde. Iemand die 100% voor me gaat.

Maar ik vind het echt moeilijk om dingen in perspectief te kunnen zien. Puur omdat ik er nog zo enorm mee bezig ben.

Hé Okky,
Dankjewel! En wat jij nu beschrijft, dat was precies mijn gevoel toen het net uit was. Ik heb alleen niet gezegd dat ik het contact verbreek. Nu vond ik het ook enorm moeilijk om mijn grenzen aan te geven in het begin.
Maar ik heb die vraag ook vaak gesteld: was ik wel de perfecte partner voor je? En toen zei hij altijd: ja want dan had ik dat wel gezegd.
Mijn vriend is ook erg gesloten over zijn gevoel, dat heeft echt maanden geduurd voordat er iets uitkwam en waardoor het ook duidelijk voor mij werd.
Ik heb hem gewoon altijd duidelijk gemaakt dat ik er voor hem ben en dat ik niet wegga. Denk dat er vanuit hem toen ook pas vertrouwen kwam om zich open te gaan stellen.
Ook ik heb altijd meer liefde gegeven in mijn relaties, en dat doet soms pijn. Maar als mijn vriend nu goede dagen heeft dan krijg ik wel enorm veel liefde terug. 
Aan de andere kant, als jij die stap al hebt genomen om afstand te nemen. Dan is het misschien ook wel beter om dat door te zetten.
Het vreet gewoon al energie soms op dus ik zou het ook nooit iemand aanraden. Maar als jij diep van binnen het gevoel hebt dat het echte liefde is tussen jullie, dan kan je er voor gaan.
Je zou een bericht kunnen sturen dat je misschien wat fel hebt gereageerd en dat je er altijd voor haar zal zijn?
Antwoord

#5
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 23-05-2021, 00:37 door Okky.)

Hoi Aardbei,
Dank je wel. Ik weet gewoon echt niet of ik haar nou dat berichtje moet sturen. Vanaf het moment dat zij (ruim 2 maanden geleden) beetje bij beetje wat afstandelijker werd in onze relatie begon ik me iedere dag een beetje slechter te voelen. En dat is nog zacht uitgedrukt. Want het ging op een gegeven moment echt niet goed met me. Ik overdrijf niet, maar ik was zeker 98% van de tijd op een dag bezig met haar. Wanneer appt ze me weer iets liefs? Of zegt ze iets liefs zoals "mop" of "goedemorgen"?? Ik zat de hele dag te wachten op een berichtje van haar. Ze appte me wel echt veel. Maar ik wachtte gewoon steeds op iets liefs. Ik kon ook niet meer normaal werken. Na mn werk lag ik op de bank te slapen om de tijd te doden. Ik sport normaal erg veel, maar de laatste weken van onze relatie had ik daar zelfs geen zin meer in. Ik werd echt emotioneel afhankelijk. Mijn leven stond echt helemaal stil. Ik zit ook nog eens in een situatie waarbij mijn bedrijf na 8 jaar dermate slecht gaat dat ik een paar maanden geleden besloten heb om ermee te stoppen, een koper te gaan zoeken en me bezig ga houden met een carriere switch. Dit stond door de situatie met haar ook helemaal stil.
Het ging na onze breakup van 3 weken geleden zelfs zo k*t met me dat ik echt een obsessie kreeg en me zo ook ging gedragen. Niet direct naar haar toe, maar veel controleren op social media en whatsapp, met als gevolg dat ik allemaal verhaaltjes in mn hoofd ging maken. Ik was elke dag bezig met onze whatsapp geschiedenis uit te pluizen.
Mn leven staat nu nog steeds best stil, maar merk de laatste paar dagen dat ik wel langzaam wat actieve gedachten krijg richting een carriere switch.

Heel eerlijk gezegd denk ik dat als ik haar een berichtje stuur (en ze zal er ongetwijfeld gewoon op reageren) dat alles weer van voor af aan begint. En even heel hypothetisch, stel dat we er dan voor zouden kiezen om af en toe contact te houden, dan denk ik dat ik daar weer helemaal kapot aan ga. Ik ga toch hoop krijgen, terwijl er niks gaat veranderen (denk ik). Ik ga weer continu zitten wachten. En ook al zou ze zich straks beter gaan voelen, dan zal ik bij ieder klein (afstandelijk) signaaltje weer onzeker worden en bang zijn.

Heb jij dat onzekere gevoel nooit sinds jullie weer samen zijn?

A.s maandag ben ik jarig. En ik zit er nu al mee in mn hoofd dat ik aan de ene kant hoop dat ze me dan een berichtje stuurt. Maar aan de andere kant denk ik dus dat het de wond weer open gaat maken.
Ik weet gewoon niet of ik hiermee om zou kunnen gaan, omdat ik zelf redelijk gevoelig ben om somber te zijn.
Antwoord

#6

(22-05-2021, 21:57)Okky schreef: Hoi Aardbei,
Dank je wel. Ik weet gewoon echt niet of ik haar nou dat berichtje moet sturen. Vanaf het moment dat zij (ruim 2 maanden geleden) beetje bij beetje wat afstandelijker werd in onze relatie begon ik me iedere dag een beetje slechter te voelen. En dat is nog zacht uitgedrukt. Want het ging op een gegeven moment echt niet goed met me. Ik overdrijf niet, maar ik was zeker 98% van de tijd op een dag bezig met haar. Wanneer appt ze me weer iets liefs? Of zegt ze iets liefs zoals "mop" of "goedemorgen"?? Ik zat de hele dag te wachten op een berichtje van haar. Ze appte me wel echt veel. Maar ik wachtte gewoon steeds op iets liefs. Ik kon ook niet meer normaal werken. Na mn werk lag ik op de bank te slapen om de tijd te doden. Ik sport normaal erg veel, maar de laatste weken van onze relatie had ik daar zelfs geen zin meer in. Ik werd echt emotioneel afhankelijk. Mijn leven stond echt helemaal stil. Ik zit ook nog eens in een situatie waarbij mijn bedrijf na 8 jaar dermate slecht gaat dat ik een paar maanden geleden besloten heb om ermee te stoppen, een koper te gaan zoeken en me bezig ga houden met een carriere switch. Dit stond door de situatie met haar ook helemaal stil.
Het ging na onze breakup van 3 weken geleden zelfs zo k*t met me dat ik echt een obsessie kreeg en me zo ook ging gedragen. Niet direct naar haar toe, maar veel controleren op social media en whatsapp, met als gevolg dat ik allemaal verhaaltjes in mn hoofd ging maken. Ik was elke dag bezig met onze whatsapp geschiedenis uit te pluizen.
Mn leven staat nu nog steeds best stil, maar merk de laatste paar dagen dat ik wel langzaam wat actieve gedachten krijg richting een carriere switch.

Heel eerlijk gezegd denk ik dat als ik haar een berichtje stuur (en ze zal er ongetwijfeld gewoon op reageren) dat alles weer van voor af aan begint. En even heel hypothetisch, stel dat we er dan voor zouden kiezen om af en toe contact te houden, dan denk ik dat ik daar weer helemaal kapot aan ga. Ik ga toch hoop krijgen, terwijl er niks gaat veranderen (denk ik). Ik ga weer continu zitten wachten. En ook al zou ze zich straks beter gaan voelen, dan zal ik bij ieder klein (afstandelijk) signaaltje weer onzeker worden en bang zijn.

Heb jij dat onzekere gevoel nooit sinds jullie weer samen zijn?

A.s maandag ben ik jarig. En ik zit er nu al mee in mn hoofd dat ik aan de ene kant hoop dat ze me dan een berichtje stuurt. Maar aan de andere kant denk ik dus dat het de wond weer open gaat maken.
Ik weet gewoon niet of ik hiermee om zou kunnen gaan, omdat ik zelf redelijk gevoelig ben om somber te zijn.

Hoi Okky,
Ik snap heel goed wat je zegt hoor. Ook ik heb dat allemaal meegemaakt. Enorm veel angsten gecreëerd die eigenlijk nergens over gingen. En dat obsessieve herken ik ook. En dan hoorde ik altijd: je moet niet zoveel met me bezig zijn. Want dat geeft ook weer een druk.
Maar op den duur kreeg ik vertrouwen in hem en zijn intenties. Ik ben toen mijn angsten gaan uitspreken. Sommige sloegen nergens op, maar hij kan zich vaak er wel in verdiepen.
Soms hebben we een ruzie erover en soms doet die er iets aan om bij mij die angst terug te nemen. Maar dat kost ons beide veel energie.
We hebben op dit moment even weinig contact omdat hij aan heeft gegeven dat hij weer in een emotionele rollercoaster zit. Hij geeft het nu aan en zegt dat het niks verandert tussen ons; dus dan kan ik er ook beter mee omgaan.
Maar zou ik dit allemaal een tweede keer doen? Echt niet.... 
en ook mijn werk en privé leven heeft er zwaar onder geleden. Daarbij kwam kijken dat mijn moeders gezondheid dezelfde periode enorm achteruit is gegaan, dus ook veel zorg gaat daar naartoe.
Hierdoor ben ik op den duur bij een psychologe terecht gekomen. Die heeft me wel weer de juiste richting ingeduwd, maar als je het totaalplaatje bekijkt dan is het een ongezonde situatie.

Ik vind het enorm knap van je dat je je zelf beschermt en dat je je grenzen zo goed aangeeft. Misschien moet je in jouw geval door gewoon doorgaan met je eigen weg te kiezen.
Als het zo moet zijn dat jullie bij elkaar horen dan komt dat ook echt wel. Ik ben zover nog niet, heb voor mezelf een bepaalde maand in mijn hoofd en ik wil dan een stijgende lijn zien. 

En dat doemdenken, ik wist niet dat ik het zo erg had. Maar het gebeurd me nu dagelijks.
Ook hij appt periodes hele lieve berichten en dan weer periode heel koud. Ik moet mezelf dan ook zeggen: het is niets, het zit goed.

Misschien goed om op jezelf te focussen en je carrière switch. Hopelijk loopt dat een beetje soepel voor je, want je mag wel een lichtpuntje gebruiken! 
Mijn vriend zegt ook altijd dat ik op mezelf moet focussen als hij zo’n shitperiode heeft, dus wellicht is dat ook wel het beste advies wat er gegeven kan worden dan :-)
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
02-09-2021, 12:32
Laatste bericht: Sander111
28-07-2021, 12:15
Laatste bericht: MaryO
18-04-2021, 19:34
Laatste bericht: Fae
  Mijn partner is depressief Started by admin
1,022 Replies - 190,001 Views
17-01-2021, 11:04
Laatste bericht: desireless
13-01-2021, 16:21
Laatste bericht: LittleTinkerbell
  Depressieve partner Started by Kipje
22 Replies - 3,541 Views
20-01-2020, 10:31
Laatste bericht: Liefde+Hoop
29-11-2019, 10:55
Laatste bericht: Run
24-10-2019, 16:45
Laatste bericht: Positiva
07-10-2019, 18:45
Laatste bericht: Tara
19-11-2018, 19:58
Laatste bericht: Bert



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)