Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Minderwaardigheid voelen door pesten


#1

Hallo,

Ik ben een meisje van 22 jaar oud, en ik heb vaak vele slechte gevoelens over mezelf.
Ik heb de oorzaak wel gevonden, alleen het is soms nog wel erg lastig daarmee om te gaan.

Toen ik nog op de bassischool zat (een hele tijd geleden dus), werd ik heel vaak gepest. In de zin van dagelijks en steeds op mij gemunt. Ik heb een huid aandoening, en ik was een mager meisje met een brilletje en een beetje verlegen. Iedere dag kreeg ik te horen dat ik lelijk ben, echt iedere dag, gezegd door zowel meisjes als jongens van mijn klas, en soms zelfs door kinderen uit de buurt. ik voelde mij toen heel erg eenzaam en alleen en ik wou dat ik niet meer bestond. Dit speelde vanaf mijn 9de tot ongeveer mijn 14de jaar.

Nu een aantal jaar erna, ben ik erg veranderd van uiterlijk en ik krijg van aardige mensen vaak een compliment over mijn uiterlijk. ik heb een lieve vriend die ook vaak zegt dat hij mij zo lief en knap vindt. Maar ergens geloof ik het nooit. en dan voel ik mij best schuldig. Ik vind mezelf eigenlijk ook niet lelijk, ook niet een topmodel of zo maar gewoon, knap genoeg zeg maar, niet helemaal ontevreden of zo. Maar ik ben altijd bang dat mensen mij lelijk vinden, wie het ook is. Iemand op straat die ik niet ken, familie, de familie van mijn vriend, etc.

Nu zie ik sommige pestkoppen van vroeger wel eens lopen, maar ze herkennen mij niet eens meer. En eigenlijk vindt ik hun nu wel erg lelijk, nu zie ik pas dat ze zelfs ook helemaal niet knap zijn. (Oke het is natuurlijk een kwestie van smaak en niemand is eigenlijk lelijk, maar je begrijpt me waarschijnlijk wel!)

En nee, ik weet het, uiterlijk is niet het aller belangrijkste op de wereld, maar voor mij is het een soort obsessie geworden, ik zou graag wat tips krijgen of een leuk gesprek met iemand die dit herkent of er wel raad mee weet.
 Dankjewel voor het lezen alvast!
Antwoord

#2

(30-10-2018, 16:43)Shalin schreef: Hallo,

Ik ben een meisje van 22 jaar oud, en ik heb vaak vele slechte gevoelens over mezelf.
Ik heb de oorzaak wel gevonden, alleen het is soms nog wel erg lastig daarmee om te gaan.

Toen ik nog op de bassischool zat (een hele tijd geleden dus), werd ik heel vaak gepest. In de zin van dagelijks en steeds op mij gemunt. Ik heb een huid aandoening, en ik was een mager meisje met een brilletje en een beetje verlegen. Iedere dag kreeg ik te horen dat ik lelijk ben, echt iedere dag, gezegd door zowel meisjes als jongens van mijn klas, en soms zelfs door kinderen uit de buurt. ik voelde mij toen heel erg eenzaam en alleen en ik wou dat ik niet meer bestond. Dit speelde vanaf mijn 9de tot ongeveer mijn 14de jaar.

Nu een aantal jaar erna, ben ik erg veranderd van uiterlijk en ik krijg van aardige mensen vaak een compliment over mijn uiterlijk. ik heb een lieve vriend die ook vaak zegt dat hij mij zo lief en knap vindt. Maar ergens geloof ik het nooit. en dan voel ik mij best schuldig. Ik vind mezelf eigenlijk ook niet lelijk, ook niet een topmodel of zo maar gewoon, knap genoeg zeg maar, niet helemaal ontevreden of zo. Maar ik ben altijd bang dat mensen mij lelijk vinden, wie het ook is. Iemand op straat die ik niet ken, familie, de familie van mijn vriend, etc.

Nu zie ik sommige pestkoppen van vroeger wel eens lopen, maar ze herkennen mij niet eens meer. En eigenlijk vindt ik hun nu wel erg lelijk, nu zie ik pas dat ze zelfs ook helemaal niet knap zijn. (Oke het is natuurlijk een kwestie van smaak en niemand is eigenlijk lelijk, maar je begrijpt me waarschijnlijk wel!)

En nee, ik weet het, uiterlijk is niet het aller belangrijkste op de wereld, maar voor mij is het een soort obsessie geworden, ik zou graag wat tips krijgen of een leuk gesprek met iemand die dit herkent of er wel raad mee weet.
 Dankjewel voor het lezen alvast!
Door dat gepest worden van eerder blijft dat in je systeem zitten dat je denkt dat je lelijk bent. Niemand is lelijk. Mensen doen lelijk tegen elkaar. Ik ben vroeger gepest vanwege mijn oren. Ook elke dag op school en zo erg dat ik toen niet meer naar school wou. Ik denk zelfs dat die mensen die jou vroeger voor lelijk uit maakte , nu zich schamen omdat je waarschijnlijk in hun ogen mooi bent geworden. Had ik wel in ieder geval. 
Orobeer toch een met die pesters van eerder te praten of probeer dat over een tijdje. Soms weten mensen niet beter
Antwoord

#3

(30-10-2018, 16:43)Shalin schreef: En nee, ik weet het, uiterlijk is niet het aller belangrijkste op de wereld, maar voor mij is het een soort obsessie geworden, ik zou graag wat tips krijgen of een leuk gesprek met iemand die dit herkent of er wel raad mee weet.
Hallo Shalin,

Mooie (nick?)naam. Welkom op het forum.

Pesten is verschrikkelijk voor je zelfbeeld. Ik kan me voorstellen dat je daar later nog last van hebt, in welke vorm dan ook. En dan kan iedereen zeggen dat je er goed uitziet, maar het leed is geleden in je jeugd en dat krijg je niet zomaar weg.

Wat je misschien kan helpen is het feit dat bijna iedereen iets heeft dat hij of zij lelijk vindt. Echt, zelfs de meeste 'topmodellen' hebben wel iets. Waarom denk je dat zoveel mensen zich laten botoxen, injecteren, uitzuigen of weet ik wat voor gesleutel ze aan hun lichaam laten uitvoeren? Dat is niet omdat ze zichzelf zo perfect vinden.

En als dat niet helpt, kijk dan eens op de social media. Bedenk dat je daar de best gelukte foto's ziet staan, vaak opgesmukt met een likje digitale verf hier en daar.

sterkte,
Ray
[-] 1 gebruiker zegt bedankt tegen Ray :   • Shalin
Antwoord

#4

Dag Shalin, 

Gepest worden is herkenbaar en doet inderdaad veel met je zelfbeeld.

Ik denk dat het vooral belangrijk is om in de eerste plaats te beseffen dat of je jezelf mooi of lelijk vindt uiteindelijk weinig te maken heeft met hoe je er feitelijk uitziet. Al geef je dit zelf ook wel al aan. 

Je vertelt al heel lang met deze negatieve gevoelens rond te lopen en spreekt zelfs van een obsessie. Heb je hier ooit al professionele hulp voor gezocht? 

Grtjs
Antwoord

#5
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 31-10-2018, 14:21 door Shalin.)

(30-10-2018, 19:32)Thoughts94 schreef: Dag Shalin, 

Gepest worden is herkenbaar en doet inderdaad veel met je zelfbeeld.

Ik denk dat het vooral belangrijk is om in de eerste plaats te beseffen dat of je jezelf mooi of lelijk vindt uiteindelijk weinig te maken heeft met hoe je er feitelijk uitziet. Al geef je dit zelf ook wel al aan. 

Je vertelt al heel lang met deze negatieve gevoelens rond te lopen en spreekt zelfs van een obsessie. Heb je hier ooit al professionele hulp voor gezocht? 

Grtjs


Hallo, dankjewel voor de respons!
Ja ik zit er inderdaad al zeker een jaar of 11 mee, als het niet langer is. Ik heb inderdaad wel eens hulp gehad, in mijn puberteit en later nog een keer, maar de meeste mensen lijken het niet te begrijpen, of ze zeggen zoiets van: 'ja je groeit er wel overheen\ maar ja daar ben ik het niet zo erg mee eens, het is al jaren een gevecht en ik wil gewoon verder met mijn leven, snap je?

(30-10-2018, 18:58)Ray schreef: Hallo Shalin,

Mooie (nick?)naam. Welkom op het forum.

Pesten is verschrikkelijk voor je zelfbeeld. Ik kan me voorstellen dat je daar later nog last van hebt, in welke vorm dan ook. En dan kan iedereen zeggen dat je er goed uitziet, maar het leed is geleden in je jeugd en dat krijg je niet zomaar weg.

Wat je misschien kan helpen is het feit dat bijna iedereen iets heeft dat hij of zij lelijk vindt. Echt, zelfs de meeste 'topmodellen' hebben wel iets. Waarom denk je dat zoveel mensen zich laten botoxen, injecteren, uitzuigen of weet ik wat voor gesleutel ze aan hun lichaam laten uitvoeren? Dat is niet omdat ze zichzelf zo perfect vinden.

En als dat niet helpt, kijk dan eens op de social media. Bedenk dat je daar de best gelukte foto's ziet staan, vaak opgesmukt met een likje digitale verf hier en daar.

sterkte,
Ray


Hoi!
Dankjewel voor het compliment over mijn naam, ten eerste! Erg aardig. 
Pesten is inderdaad het naarste wat mensen elkaar aan kunnen doen. En inderdaad ik begrijp je helemaal qua het botoxen, injecteren etc etc, zelf denk ik als mensen dat laten doen dat het probleem niet verdwijnt omdat je de kern dan niet aanpakt, waarom doen mensen dat en waarom raken ze er verslaafd aan, dat zou beter door hun dokter gevraagd moeten worden vind ik persoonlijk dan! En over social media gesproken, ik heb bewust geen foto profielen en dat soort dingen. Mijn beste vriendin is in mijn ogen erg knap, zij heeft wel veel foto's op bijvoorbeeld Instagram, en zij wordt zelfs vaak uitgescholden, dan denk ik van wauw, als ik mijn foto erop zou zetten en ik zou zo een reactie krijgen, dan zou ik echt mijzelf verschrikkelijk voelen, misschien zelfs wel zo erg dat ik niet meer zou willen leven. Dus foto's plaats ik sowieso al niet.

(30-10-2018, 17:27)Kossie schreef: Door dat gepest worden van eerder blijft dat in je systeem zitten dat je denkt dat je lelijk bent. Niemand is lelijk. Mensen doen lelijk tegen elkaar. Ik ben vroeger gepest vanwege mijn oren. Ook elke dag op school en zo erg dat ik toen niet meer naar school wou. Ik denk zelfs dat die mensen die jou vroeger voor lelijk uit maakte , nu zich schamen omdat je waarschijnlijk in hun ogen mooi bent geworden. Had ik wel in ieder geval. 
Orobeer toch een met die pesters van eerder te praten of probeer dat over een tijdje. Soms weten mensen niet beter

Ja dat klopt, en ik zou het zo ontzettend graag uit mijn systeem willen hebben! Ook erg naar dat jij pest ervaringen hebt. Nou ja, zoals ik al zei, de pesters herkennen mij niet meer, dus ze weten niet eens hoe ik eruit zie en waarschijnlijk of ik uberhaupt nog besta, haha. Het zijn nogal asociale mensen, niet echt mensen waar je gemakkelijk tegen praat of spreekt. Mensen uit een milieu waar schelden de normen en waarden zijn. Daar kan ik natuurlijk niks mee, die mensen hebben geen empathie of denken daar niet aan. En dat sterkt mij ergens natuurlijk ook wel, in de zin van dat het gewoon domme mensen, kinderen, tieners waren/zijn, die niks beter te doen hebben en geen fatsoen hebben meegekregen.
Antwoord

#6
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 31-10-2018, 14:56 door Asus.)

Hoi,

Pesten... dat weet ik maar al te goed hoe het voelt. Ben meer dan een jaar gepest op mijn werk wat een veilige omgeving moest zijn.
Werd uitgemaakt voor Homo, iemand die niets kan, loser, etc. Treiteren met school, dat ik de opdrachten niet aankon.
Me te kakken zetten, toen ik de kettingzaag certificate net niet had gehaald (Heb deze uiteindelijk wel gehaald, want mocht overdoen wat ik fout had gedaan.)

Op school werd ik gepest voor mijn tanden, ik kreeg heel laat een beugel omdat ik was allergies voor slotjes voor het metaal.
Dus ik heb toen een bitje oplossing gehad, wat mijn tanden binnen nog geen half jaar recht zette en nu heb ik zo'n plaatje achter me tanden.
En op de hogere school werd ik gepest omdat mensen de Gemeente haatte waar ik werkte.

Ben op eigenlijk alles scholen gepest waar ik ben geweest, omdat ik stil ben en niets zeg.
Nu is dat anders, nu maak ik andere stuk als ze wat zeggen. Ik geef geen genade meer.
Ik heb door het werk soort van PTSS gekregen. Ik krijg ook flashbacks er van terug, en voel me heel ongemakkenlijk als ik weer langst mijn oude werk fietste. 

Ik heb er ruim 3 jaar over gedaan om alles echt te accepteren, ik zeg niet dat het weg is maar het is er zeker nog wel.
Want nu kan ik ook zeer moeite werk krijgen, omdat ik denk het zelfde gebeurd weer, en ben ook beetje bang om weer na een school te gaan.
En met de thuissituatie die nu dan wel veel beter is dan voor heen die hielp toen ook niet mee omdat iedereen negatief was.

Dan kwam er bij mij ook eens bij dat ik zwaar introvent ben eigenlijk. En misschien zelfs ook een soort autisme er bij.
Ik kan moeilijk vriendschap maken, eigenlijk niet want ik weet niet wat te doen zo na een tijd als de andere ook zijn bek houdt en me niet helpt want ik ben niets waard voor een andere blijkbaar.
Relatie met iemand praat ik maar niet over, want dat wordt helemaal niets met alles wat bij een relatie hoort.


Ik heb na mijn loop baan bij de Gemeente, ook een proces gestart tegen de grooste pester, en die is toen zwaar gestraft.
Hij is niet ontslagen, ik heb gezegd toen dat ik dat niet wou omdat dat is niet nodig. Als hij er van geleerd heeft en dat heeft ie, want hij heeft excuses geboden.

De dingen waar ik vaak aan denk ik zelfmoord, omdat ik ook wel een groot minderwaardig complex heb. En ja nooit ontring ben door mensen waar mee ik wat kan doen en dat is al ruim 10 jaar zo.
Heb wel familie, maar die gaan nooit zo met mij wat doen op de Efteling na. 

Ik ben super verandert na alle deze dingen. En niet meer de persoon die ik was.
Heb ook een zelfmoord poging gedaan tijd teurg door verstikking.

Enigste wat ik vraag, is vriendschap of liefde van iemand die me begrijp, en me wilt helpen. En ook dichtbij me wil zijn... maar dat is blijkbaar te veel.  Cry
Voor mij heb je een handleiding nodig denk ik, en die wil ik al te graag afgeven, maar zit nog steeds met die grote oplage thuis want niemand wil ze.  Sad

Pesten maakt mensen kapot.

Hoop dat het met jou snel beter gaat.

Groeten, Asus.
Antwoord

#7
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 11-01-2019, 16:26 door Shalin.)

Omdat ik gisteren toen ik mijn account had gemaakt een beetje nerveus was, heb ik een paar dingetjes nog die ik aan mijn verhaal even wou toevoegen. Ik was het uit zenuwen even vergeten.

In mijn puberteit, vooral rond mijn 14de jaar, heb ik ook door het pesten zelfmoord proberen te plegen. ik voelde mij zo gekleineerd, en niks waard, dat ik het allemaal niet meer zag zitten. Maar omdat ik een grote liefde heb voor muziek en dans, heeft me dat altijd wel op de been gehouden. Na de poging ging het eigenlijk nog slechter met mij, ik kreeg een soort dwangneurose omdat ik mijn verhaal echt bij niemand kwijt kon. Ik moest telkens van mezelf allerlei handelingen doen, om een soort van controle te houden, een soort begeleiding die ik mezelf gaf, om dingen meer aan te kunnen, (wat natuurlijk niet klopt, het zit allemaal tussen de oren). ik ging dwangmatig van alles schoonmaken in het huis, vooral mijn eigen kamer en de badkamer en de keuken gaf ik bijna iedere dag een grondige schoonmaakbeurt. Alles wat met school te maken had, (boeken, brieven, foto's, mijn schooltas) mochten het huis niet meer in. In de schuur stond altijd een kast met wat troep en dingen voor vakantie, en daar borg ik mijn spullen op. Ik wou echt helemaal niets met school te maken hebben. Ik ben ook van school gewisseld, maar daar zat een broer op van een pestkop van mij en die begon ook met pesten, toen heb ik een tweede zelfmoordpoging gedaan. Mijn familie wist hier helemaal niks van, nou ja ik had wel eens aan hen gezegd dat ik gepest werd, maar ze begrepen of wisten niet de ernst ervan, dat het zo erg was. Ook schaamde ik mij ervoor omdat ik mezelf zwak vond dat ik er niet tegenop kon, maar dat is ook onzin natuurlijk aangezien het een oneerlijke strijd is. Nu ik bijna tien jaar ouder ben dan toen, voel ik mij er wel anders in staan, maar het gevoel bekruipt mij vaak nog steeds. ik droom er soms zelfs over, ongeveer een enkele keer per maand, en als dat het geval is, ben ik de hele dag down en voel ik mij het kleine meisje van toen, het gevoel waar ik eigenlijk altijd tegen strijd en waar ik ben wel boos om kan worden. Ik ben ook wel kwaad op mijn familie geweest, dat zij niet goed genoeg naar mij hebben geluisterd in die tijd, ze waren helaas te druk met andere zaken, er was niet echt ruimte om hierover te kunnen praten. Nu kan ik er wel vaak met mijn moeder over praten, aangezien zij erg geschrokken was toen ik dit allemaal vertelde, zo'n jaar geleden. Dat vind ik erg fijn, vooral omdat ik nu wel beter de aandacht krijg die ik toen nodig had, en eigenlijk wel erg gemist heb. Ik ben dan nu wel volwassen, ik heb er nog wel behoefte aan, vooral van mijn familie. In onze cultuur is het ook niet gewoon om zo over je gevoel te praten, vandaar.

Bedankt voor het podium dat ik hier kan hebben, van mij afschrijven helpt ook al een deel vind ik, het is iets wat ik nooit echt gedaan heb!
Antwoord

#8

Ik loop ook al lang met mijn eigen problemen rond en heb ook al op professionele hulp gebotst waarbij ik niet het gevoel had geholpen of begrepen te worden. Het belangrijke is dat je niet opgeeft en blijft zoeken naar de juiste match voor jou. 
Er zijn bv hulpverleners (psychologen en psychiaters) die zich gespecialiseerd hebben in bepaalde thema's zoals 'lichaamsbeeld', 'dwangneurose', 'trauma', 'depressie' enz.. Misschien is het nuttig om eens op te zoeken of er iemand in de buurt is van waar je woont die gespecialiseerd is in een van de dingen die op jou van toepassing zijn.

Als ik hoor hoe lang je er al mee rondloopt denk ik dat het zonder professionele hulp moeilijk gaat zijn om er op je eentje vanaf te geraken (al zal je me nooit horen zeggen dat het niet mogelijk is)

Wel super dat je er met je familie over hebt gesproken. Dat is niet gemakkelijk en een grote stap! 

Grtjes
Antwoord

#9

(31-10-2018, 14:50)Asus schreef: Hoi,

Pesten... dat weet ik maar al te goed hoe het voelt. Ben meer dan een jaar gepest op mijn werk wat een veilige omgeving moest zijn.
Werd uitgemaakt voor Homo, iemand die niets kan, loser, etc. Treiteren met school, dat ik de opdrachten niet aankon.
Me te kakken zetten, toen ik de kettingzaag certificate net niet had gehaald (Heb deze uiteindelijk wel gehaald, want mocht overdoen wat ik fout had gedaan.)

Op school werd ik gepest voor mijn tanden, ik kreeg heel laat een beugel omdat ik was allergies voor slotjes voor het metaal.
Dus ik heb toen een bitje oplossing gehad, wat mijn tanden binnen nog geen half jaar recht zette en nu heb ik zo'n plaatje achter me tanden.
En op de hogere school werd ik gepest omdat mensen de Gemeente haatte waar ik werkte.

Ben op eigenlijk alles scholen gepest waar ik ben geweest, omdat ik stil ben en niets zeg.
Nu is dat anders, nu maak ik andere stuk als ze wat zeggen. Ik geef geen genade meer.
Ik heb door het werk soort van PTSS gekregen. Ik krijg ook flashbacks er van terug, en voel me heel ongemakkenlijk als ik weer langst mijn oude werk fietste. 

Ik heb er ruim 3 jaar over gedaan om alles echt te accepteren, ik zeg niet dat het weg is maar het is er zeker nog wel.
Want nu kan ik ook zeer moeite werk krijgen, omdat ik denk het zelfde gebeurd weer, en ben ook beetje bang om weer na een school te gaan.
En met de thuissituatie die nu dan wel veel beter is dan voor heen die hielp toen ook niet mee omdat iedereen negatief was.

Dan kwam er bij mij ook eens bij dat ik zwaar introvent ben eigenlijk. En misschien zelfs ook een soort autisme er bij.
Ik kan moeilijk vriendschap maken, eigenlijk niet want ik weet niet wat te doen zo na een tijd als de andere ook zijn bek houdt en me niet helpt want ik ben niets waard voor een andere blijkbaar.
Relatie met iemand praat ik maar niet over, want dat wordt helemaal niets met alles wat bij een relatie hoort.


Ik heb na mijn loop baan bij de Gemeente, ook een proces gestart tegen de grooste pester, en die is toen zwaar gestraft.
Hij is niet ontslagen, ik heb gezegd toen dat ik dat niet wou omdat dat is niet nodig. Als hij er van geleerd heeft en dat heeft ie, want hij heeft excuses geboden.

De dingen waar ik vaak aan denk ik zelfmoord, omdat ik ook wel een groot minderwaardig complex heb. En ja nooit ontring ben door mensen waar mee ik wat kan doen en dat is al ruim 10 jaar zo.
Heb wel familie, maar die gaan nooit zo met mij wat doen op de Efteling na. 

Ik ben super verandert na alle deze dingen. En niet meer de persoon die ik was.
Heb ook een zelfmoord poging gedaan tijd teurg door verstikking.

Enigste wat ik vraag, is vriendschap of liefde van iemand die me begrijp, en me wilt helpen. En ook dichtbij me wil zijn... maar dat is blijkbaar te veel.  Cry
Voor mij heb je een handleiding nodig denk ik, en die wil ik al te graag afgeven, maar zit nog steeds met die grote oplage thuis want niemand wil ze.  Sad

Pesten maakt mensen kapot.

Hoop dat het met jou snel beter gaat.

Groeten, Asus.






Hoi Asus,

Bedankt dat je even gereageerd hebt, ik heb het helemaal gelezen. Wat naar en verdrietig om te horen dat jij ook zo erg gepest bent, zelfs op het werk. Ik vind dat erg naar om te horen dat zelfs volwassenen elkaar nog gaan pesten, ik wordt er bijna een beetje boos om, wat ontzettend laf en laag. Ik ben ook erg eenzaam geweest en ik raad je toch aan, om meer mensen op te gaan zoeken. Al is het maar via internet dat je iemand na een tijdje gaat ontmoeten of zo, of via groepstherapie dat je een leuke klik krijgt met een leeftijdsgenoot, dat heb je echt nodig in het leven, gedeelde smart is halve smart. Ikzelf heb er echt jaren naar gezocht, en de aanhouder die wint want je moet toch echt niet opgeven. Op ieder potje past een dekseltje, zeggen ze dan. Ik weet dat dit cliche's zijn (had zelf ook altijd een hekel aan dat soort dooddoeners) maar het is toch waar. Als je er nooit op uit gaat, weet je dat er ook niks zal komen, dan verlies je bij voorbaat al. Als je het probeert en het lukt niet, kun je altijd tegen jezelf zeggen dat je het toch hebt gedaan en dan kun je ook leren om trots op jezelf te zijn, atlhans dat is een methode waar ik zelf middenin zit. Bedankt en sterkte en misschien tot sprekens!
Antwoord

#10

(31-10-2018, 16:32)Shalin schreef: Bedankt voor het podium dat ik hier kan hebben, van mij afschrijven helpt ook al een deel vind ik, het is iets wat ik nooit echt gedaan heb!

Hoi Shalin, Goed dat je zo openhartig je verhaal doet, het moet er een keer uit.. Schrijven kan echt helend werken. Ik merk bij mezelf een weerstand bij de gedachte aan schrijven maar wanneer ik het eenmaal doe dan lucht het zo op. Het kan ook bewust maken en inzichten geven, een verhelderend effect hebben in tijdens van chaos en paniek.

Groetjes Em
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Relatie uit door depressie Started by Shalin
10 Replies - 1,485 Views
26-01-2019, 14:28
Laatste bericht: Shalin
31-12-2018, 01:03
Laatste bericht: Bloem
20-06-2018, 12:06
Laatste bericht: Bert
26-03-2018, 11:15
Laatste bericht: Bert
28-12-2017, 22:10
Laatste bericht: pedra



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)