Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Ik ben dus nieuw


#1

Hoi,

Ik ben dus aardbei en wil eerst even zeggen dat ik het doodeng vind dat ik mij hier überhaupt heb aangemeld. De reden dat ik het toch heb gedaan, is omdat ik totaal aan het vastlopen ben en mij totaal onbegrepen voel door mijn omgeving en merk dat ik behoefte heb aan herkenning en advies.

Sinds een jaar of 7 heb ik last van depressieve perioden, wisselend in lengte en ernst. Nu sinds een jaar 'bezig' met de laatste en tot dusver meest heftige. Voor die tijd er altijd met een periode van rust zelf uitgekomen, maar toen ik december 2016 thuis kwam te zitten van mijn werk door de depressie toch maar geaccepteerd dat ik hulp moest gaan zoeken.

Januari 2017 ben ik via de huisarts bij een psycholoog terecht gekomen voor cgt. Bij aanvang van de therapie in januari was ik totaal geïsoleerd. Ik hoefde niet meer uit mijn veilige bed en alles hield mij ook tegen om dit wel te doen.

Het begin van de behandeling richtte zich op activeren. Perfectionistisch als ik ben, wilde ik me bewijzen en kwam ik dus vaker mijn bed uit. Weliswaar met de nodige jankbuien, maar hé, kijk eens, ik doe het! Omdat het moest.. Het cognitieve deel bleef en blijft helaas achter.

Eind mei werd mijn contract niet verlengd en ben ik bij het UWV gekomen. Veel gezeik met ex-werkgever die mij heeft beter gemeld de dag voor het einde van het contract en het UWV die hierdoor 3,5 maand weigerde te betalen.

1,5e maand geleden mijn cgt afgesloten. Psycholoog geeft aan, dat ik meer doe dan bij aanvan therapie en dat de rest vast wel komt als mijn leven weer stabiel is. Meerdere malen aangegeven, dat ik mij wel nog net zo ruk voel als een half jaar daarvoor en mijn de zin in het leven alleen maar af neemt. Psycholoog kan naar eigen zeggen niks meer voor mij betekenen en maakt voor mij een afspraak met de betrokken psychiater om de optie medicatie te bespreken.

De afspraak met de psychiater was een aparte gewaarwording. Ik stond binnen 15 minuten weer buiten, met de opmerking dat ik gewoon mijn sociaal netwerk moest vergroten. Dus.

Weer naar de huisarts die mij naar de POH-GGZ'er heeft gestuurd. In mijn eindrapport van de psycholoog staat dat ik stappen heb gemaakt, dus volgens iedereen komt alles helemaal goed.

Opzich leuk, áls het dan ook beter zou gaan. Echter ben ik ondertussen ongelofelijk af aan het glijden en het lukt me niet om het tegen te houden. Naast alle symptomen waar ik al last van had, merk ik dat ik de laatste tijd ook steeds agressiever wordt. De gedachten om anderen of mijzelf pijn te doen zaten er al een tijdje, maar ik verlies momenteel ook die controle over mijn lichaam in deze. Wat ik gewoon doodeng vind, aangezien ik normaal zo zachtaardig ben als een kussensloop. Ik vertrouw mezelf simpelweg niet meer als ik alleen ben. Diezelfde angst merk ik bij mijn vriend.

Ik heb nu erg het gevoel, dat ik moet 'bewijzen' bij de huisarts/poh-ggz, dat ik het gewoon alleen nog niet trek, terwijl mijn energie gewoon op is. Een gevoel van hopeloosheid, ook omdat ik zelf niet goed genoeg weet wat mogelijk is. Ik weet alleen dat ik dit niet trek en dat er iets moet gaan gebeuren en liever gisteren dan vandaag. 

Ik hoop dat er iemand is die mij kan adviseren in mijn situatie. 

Alvast bedankt, respect als je alles gelezen hebt en sorry als het een war verhaal is. 

Groetjes Aardbei
Antwoord

#2

Hallo Aardbei,

Allereerst welkom op dit forum.
Ten tweede knap hoe je hier bondig jouw probleem schetst.

Is er een reden waardoor je nu al verschillende keren tegen een depressie bent aangelopen. Soms namelijk is de oorzaak ook de kern tot de (gedeeltelijke) oplossing. Maar daar heb je vast ook al over nagedacht.

Die agressie herken ik wel. Bij mij kwam deze vooral voort uit verdriet en pure onmacht. Naast flink lam geslagen werd ik ook erg ongedurig. Ik bouwde veel stress op. Kan me goed voorstellen dat dit ook een zekere lading op jullie relatie legt. Dan is angst al helemaal niet helpend.

Kunnen jullie er wel goed over praten, of is dat lastig?

Hoor het graag.

Groetjes,  Bert
Antwoord

#3

Hoi Aardbei,
Ook van mij een welkom op het forum! Goed dat je deze stap alvast weer gezet hebt..
Ik schrijf op het forum als "partner van..", dus soms bekijk ik de dingen vanuit een ander standpunt. Vandaar dus.
Kun je bij de huisarts wel duidelijk aangeven wat de problemen zijn? Ik vraag dat omdat er blijkbaar veel mensen zijn die zich bij de huisarts juist weer groot houden en net doen alsof het allemaal wel redelijk gaat. Als jij dat ook moeilijk vindt, is het misschien een optie om alles kort en bondig op te schrijven. Niet om de hete brij heen draaien, maar gewoon opschrijven dat je soms de neiging voelt om jezelf eens goed pijn te doen. Het werkt niet voor iedereen natuurlijk, maar misschien een tip?
Antwoord

#4
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 17-10-2017, 12:04 door Aardbei.)

(13-10-2017, 19:56)Bert schreef: Hallo Aardbei,

Allereerst welkom op dit forum.
Ten tweede knap hoe je hier bondig jouw probleem schetst.

Is er een reden waardoor je nu al verschillende keren tegen een depressie bent aangelopen. Soms namelijk is de oorzaak ook de kern tot de (gedeeltelijke) oplossing. Maar daar heb je vast ook al over nagedacht.

Die agressie herken ik wel. Bij mij kwam deze vooral voort uit verdriet en pure onmacht. Naast flink lam geslagen werd ik ook erg ongedurig. Ik bouwde veel stress op. Kan me goed voorstellen dat dit ook een zekere lading op jullie relatie legt. Dan is angst al helemaal niet helpend.

Kunnen jullie er wel goed over praten, of is dat lastig?

Hoor het graag.

Groetjes,  Bert

Hoi Bert,

Allereerst bedankt voor de reactie en het leze van mijn lange bericht.

Wat ik zelf wel als rede zie, is dat ik alles goed wil doen en niemand teleur wil stellen. Veel te veel hooi op m’n vork nemen. Op mijn werk bijvoorbeeld, er vielen in mijn team veel collega’s uit door langdurige ziekte (er ging daar veeeeel mis), maar ik probeerde toch alles door te laten lopen voor de cliënten. Ik voelde me verantwoordelijk en deed een tijd werk voor 3 in mijn eentje. Ik ben te goed in mezelf voorbij lopen als ik denk dat dat verwacht wordt. Ik maak hier gelukkig kleine stapjes in. Verder is depressie wel iets wat binnen mijn familie bekend is, maar in hoeverre dat van invloed is durf ik niet te zeggen.

Met mijn vriend kan ik er meestal redelijk over praten, al is heeft hij het ook vooral vaak zwaar te voortduren met mijn extreme reageren. Hij probeert er veel rekening mee te houden, maar het heeft wel zijn weerslag. De basis is in principe wel goed alleen er zit van beide kanten wat onmacht in de communicatie, wat denk ik ook niet gek is.

Groeten Aardbei

(14-10-2017, 14:22)Positiva schreef: Hoi Aardbei,
Ook van mij een welkom op het forum! Goed dat je deze stap alvast weer gezet hebt..
Ik schrijf op het forum als "partner van..", dus soms bekijk ik de dingen vanuit een ander standpunt. Vandaar dus.
Kun je bij de huisarts wel duidelijk aangeven wat de problemen zijn? Ik vraag dat omdat er blijkbaar veel mensen zijn die zich bij de huisarts juist weer groot houden en net doen alsof het allemaal wel redelijk gaat. Als jij dat ook moeilijk vindt, is het misschien een optie om alles kort en bondig op te schrijven. Niet om de hete brij heen draaien, maar gewoon opschrijven dat je soms de neiging voelt om jezelf eens goed pijn te doen. Het werkt niet voor iedereen natuurlijk, maar misschien een tip?

Hoi Positiva,

Jij ook allereerst bedankt voor het lezen en reageren! Ik vind het fijn om juist ook de ‘andere kant’ te zien/lezen. Op sommige momenten vergeet ik, dat mijn vriend ook met mijn depressie te maken heeft. Op rustige momenten lukt me dat wel, maar tijdens bijvoorbeeld een paniekaanval heb ik de ruimte niet om ook daar rekening mee en houden, wat niet eerlijk is.

Eerlijk is eerlijk, ja ik vind het lastig om eerlijk te zijn. Ik wil niet gezien worden als ‘zielig hoopje ellende’ en zet onbewust toch nog een masker op bij hulpverlening. Ik weet dat ik mezelf daar totaal niet mee help, integendeel, maar ik vind het gewoon doodeng om mijzelf bloot te geven bij mensen die ik totaal niet ken. Opschrijven heb ik een aantal keer geprobeerd, maar ga ik inderdaad weer een nieuwe poging geven. In het begin van mijn therapie zorgde dat voor paniek, maar ik heb er ondertussen wel beter over leren praten dus wie weet gaat dat nu beter.

Morgen een afspraak om verder verloop van hulptraject te bespreken, dus mooi doel om daar open en eerlijk te zijn en te zorgen dat ik begrepen word.

Groetjes Aardbei
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  nieuw Started by Hans10
3 Replies - 74 Views
02-10-2018, 17:37
Laatste bericht: Ray
  Nieuw sinds 23-7-18 Started by BvD
11 Replies - 2,086 Views
01-09-2018, 15:20
Laatste bericht: BvD
  Nieuw hier Started by Blue’Lady
15 Replies - 2,446 Views
21-08-2018, 11:57
Laatste bericht: Ray
  Nieuw hier! Started by Aagje78
4 Replies - 502 Views
22-07-2018, 22:02
Laatste bericht: Positiva
  Nieuw hier ? Started by Novic
4 Replies - 1,658 Views
18-07-2018, 10:29
Laatste bericht: Novic
  Nieuw hier Started by Helma
9 Replies - 529 Views
05-07-2018, 07:16
Laatste bericht: Helma
24-06-2018, 10:11
Laatste bericht: Pluk
  Nieuw hier.... Started by Mierkos
6 Replies - 447 Views
25-05-2018, 13:54
Laatste bericht: Asus
03-05-2018, 08:48
Laatste bericht: rubyalice13
09-04-2018, 18:46
Laatste bericht: Sanna



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)