Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Gewoon even alles er uit gooien


#1

Beste allen,

Ik wil gewoon heel graag even van alles en nog wat er uit gooien. Ik weet eigenlijk niet zo goed hoe ik moet beginnen, dus begin ik maar bij het begin... Ik ben nu al 5 jaar op en neer depressief met betere periodes, mindere periodes en verschrikkelijke periodes. Eigenlijk ben ik altijd wel vrij negatief geweest in het leven, vele angsten, niet heel erg sociaal, voelde me nooit ergens op mijn gemak etc. 

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 jaar was, heb altijd gedaan alsof het mij niet veel kon schelen. (Dat doe ik overigens met alle emotionele gebeurtenissen.) Mijn moeder heeft heel veel met mij gedeeld, haar woede, verdriet etc. Als 12/13/14 jarige zit je daar nooit op te wachten maar ik heb altijd alles op mij genomen en dat was ontzettend vermoeiend. Ik voel mij dan ook zeer verantwoordelijk voor mijn moeder, ze heeft na de scheiding 3 relaties gehad. Alle drie haar ex-partners gaan weg zodra ze er achter komen hoe mijn moeder "werkelijk" is, ze kan ontzettend boos worden en bazig... dit is heel vermoeiend en ik probeer altijd alles te sussen en probeer mijn moeder te overtuigen dat het "een probleem is waar iets aan moet gebeuren, maar dat ze niet slecht over zichzelf moet denken" en bij haar (ex-)partners dat "mijn moeder niet werkelijk zo is en dat dit enkele uitzonderingen zijn." Iedereen verteld mij, en ik weet ook, dat ik niet verantwoordelijk ben voor mijn moeder en haar acties en gedrag maar het lukt mij niet om die gevoelens uit te zetten. Als ik haar verlaat (hetzij uit huis trek, hetzij het aangeven dat ze haar frustraties niet meer bij mij mag uiten) dan heeft ze niemand meer en dat wil ik haar niet aandoen. 

Ik besef dat mijn moeder een aandeel is in waarom ik mij zo voel, maar zeker niet de reden. Zoals ik zei ben ik een vrij negatief persoon, glas is altijd half leeg geweest bij mij. Ik zie het leven ook echt als iets moeilijks, ik kan nooit echt lang mij oké voelen en verlies daarom wel eens de hoop dat het ooit goed gaat komen. Heb dan ook regelmatig gedachtes (nooit echt plannen gemaakt) over zelfdoding.

Liefde is nog een onderwerp waar ik moeite mee heb, ik heb het gevoel dat ik het niet echt kan ervaren. Op dit moment heb ik een relatie met een man die zeer geduldig is, maar ook voor hem is dit moeilijk. Ik heb werkelijk geen idee wat ik voel en ben zeer terughoudend op het gebied van seks (lees: ik heb het dus nog nooit gedaan en ben er extreem bang voor), en soms is zelfs zoenen voor mij een uitdaging. Hij weet van mijn negatieve gedachtes en doet z'n best om mij te helpen maar ook hij is erg onzeker over zichzelf en is vaak bang dat mijn gevoelens (of eigenlijk het ontbreken daarvan) komen omdat hij is zoals hij is, wat dus totaal niet waar is want hij is fantastisch. Mijn gevoelens verschillen soms per uur of minuut. Dan lijk ik mij heel verliefd te voelen en zo is het ook ineens weer weg en voel ik niets en begin ik dus te twijfelen of ik wel werkelijk verliefd ben en wat verliefdheid dan precies is...

Verder heb ik mijn droombaan waarbij ik internationaal reis e.d. Maar waar ik vroeger over droomde, doe ik nu met tegenzin. Ik kijk op tegen het internationaal reizen en het werk zelf vind ik verschrikkelijk. Ik ben vaak bij grote evenementen en kijk zo erg op tegen het aanwezig zijn dat ik tot de laatste minuut twijfel of ik niet huiswaarts moet gaan of soms zelfs gewoon het stuur moet omgooien en hopen dat ik de crash niet overleef. Die dagen zijn ontzettend vermoeiend voor mij omdat ik de hele dag sociaal en vrolijk moet zijn maar alles is geacteerd. Ik kom altijd vrolijk en gezellig over maar voel mij dus totaal niet zo. 

Soms als ik me zeer depressief voel begin ik aan alles te twijfelen, ik denk dan dat ik het voor aandacht doe en dat ik gek wordt. Ik kan dan minuten lang voor mij uit staren, ben dan heel afwezig van de wereld - haast alsof ik high ben - of ik raak in paniek en doe mijzelf dan pijn om de verdriet en boosheid tijdelijk weg te nemen. De laatste tijd huil ik ook weer veel of moet ik mijn tranen wegslikken, zoals bij het sporten, op werk en uiteraard heerlijk alleen op mijn kamertje. 

Vorige week heb ik contact opgenomen met de huisarts na aanmoediging van mijn vriend en vandaag een psycholoog opgezocht. Dit was na aanleiding van een zeer depressieve dag waar mijn vriend door in paniek is geraakt, ik uitte toen ook mijn gedachtes over zelfdoding.

Ik weet niet precies wat jullie allemaal met deze informatie moeten, maar vind het in ieder geval heel erg fijn dit allemaal even te verwoorden en dat lucht eigenlijk best wel op. Wat ik vooral zoek is duidelijkheid over waarom ik mij zo voel, bijv. hoe kan het zijn dat mijn gevoelens naar mijn vriend toe per minuut kunnen wisselen en hoe kan ik uit zo'n negatieve spiraal komen als ik er eenmaal in zit. Zeker de hele heftige waarbij ik het gevoel heb dat ik gek wordt en dus denk over zelfdoding. Hoe vind ik geluk in het leven? Tips en tricks zijn altijd welkom maar voel je niet verplicht, wilde gewoon graag even alles er uit gooien Big Grin
Antwoord

#2

Hoi ik heb ook problemen gehad met het uitten van liefde. Uiteindelijk bleken opgekropte emoties/een trauma de oorzaak. Nu ik weer meer bij mn gevoel kan gaat het langzamerhand ook beter.

Het rare aan mijn trauma was dat ik dacht dat ik alles vroeger al verwerkt had. Dat was ook zo met mijn hoofd maar niet met mijn gevoel.

Mocht je dus vroeger iets heftigs hebben meegemaakt, waarvan je denkt dat je het verwerkt hebt. Kijk daar dan nog eens goed naar.

Het niet kunnen geven van liefde lijkt sterk op een trauma...

Sterkte
Never lose hope for better times!
Antwoord

#3
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 16-05-2017, 16:31 door buitenbeentje.)

(16-05-2017, 16:18)trebe schreef: Hoi ik heb ook problemen gehad met het uitten van liefde. Uiteindelijk bleken opgekropte emoties/een trauma de oorzaak. Nu ik weer meer bij mn gevoel kan gaat het langzamerhand ook beter.

Het rare aan mijn trauma was dat ik dacht dat ik alles vroeger al verwerkt had. Dat was ook zo met mijn hoofd maar niet met mijn gevoel.

Mocht je dus vroeger iets heftigs hebben meegemaakt, waarvan je denkt dat je het verwerkt hebt. Kijk daar dan nog eens goed naar.

Het niet kunnen geven van liefde lijkt sterk op een trauma...

Sterkte

Hallo Trebe,

Bedankt voor je berichtje. Mijn vriend heeft ook regelmatig gevraagd of ik geen jeugdtrauma's heb zoals verkrachting of mishandeling, maar hier is volgens mij geen spraken van, of ik moet het zo ver hebben verdrongen dat ik er echt niets meer van weet. Wel heb ik het gevoel dat nooit echt iemand van mij heeft gehouden, mijn moeder zei wel eens dat ze van mij hielt maar in haar handelingen of doen heb ik dat nooit ervaren. Ik was altijd jaloers op andere kinderen omdat hun ouders wel dit of dat deden (en dan gaat het voornamelijk om kleine dingen zoals ontbijt klaarmaken, naar de sport brengen etc.) . Wellicht heeft het hier mee te maken... ik ga het in ieder geval met mijn psycholoog bespreken zodra ik een afspraak heb ingepland. 

Nogmaals bedankt voor je berichtje Smile
Antwoord

#4

(16-05-2017, 16:31)buitenbeentje schreef: Hallo Trebe,

Bedankt voor je berichtje. Mijn vriend heeft ook regelmatig gevraagd of ik geen jeugdtrauma's heb zoals verkrachting of mishandeling, maar hier is volgens mij geen spraken van, of ik moet het zo ver hebben verdrongen dat ik er echt niets meer van weet. Wel heb ik het gevoel dat nooit echt iemand van mij heeft gehouden, mijn moeder zei wel eens dat ze van mij hielt maar in haar handelingen of doen heb ik dat nooit ervaren. Ik was altijd jaloers op andere kinderen omdat hun ouders wel dit of dat deden (en dan gaat het voornamelijk om kleine dingen zoals ontbijt klaarmaken, naar de sport brengen etc.) . Wellicht heeft het hier mee te maken... ik ga het in ieder geval met mijn psycholoog bespreken zodra ik een afspraak heb ingepland. 

Nogmaals bedankt voor je berichtje Smile

Hoi,

Zeg dat niet te snel dat je geen trauma hebt. Ik had met mijn verstand ook alles verwerkt en dacht ook dat ik niks had. Want als ik voelde of in mijzelf keek kon ik niks vinden. Hoe hard ik ook probeerde Uiteindelijk bleken er toch verdrongen emoties te zitten. Van meer dan 13 jaar terug. Die kwamen er pas uit na heel lang ontspannen en in mijzelf zoeken etc. Heel goed dat je, naar een psycholoog gaat om uit te zoeken wat het kan zijn. Je hoeft je er bijvoorbeeld niet voor te schamen. Neem prins Willam uit UK die had bijvoorbeeld ook met zijn gevoel nooit het verlies van zijn moeder verwerkt, maar wel met zijn hoofd.

Gr
Never lose hope for better times!
Antwoord

#5
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 16-05-2017, 17:10 door Positiva.)

Hoi BB, welkom op het forum! 
Ff een kleine aanvulling, maar wel heel belangrijk: een trauma is niet altijd persé afkomstig van misbruik of zoiets. Het niet krijgen van liefde (emotionele of effectieve verwaarlozing) kan op de lange termijn net zo schadelijk zijn als seksueel misbruik. Dat is uit internationaal onderzoek gebleken. Het is alleen moeilijk vast te stellen en zelfs degenen die het ondergaan, herkennen het vaak niet. Laat staan iemand anders. 
Als je het wel herkent, wil dat echt niet zeggen dat je daarmee je moeder onrecht aandoet. Sowieso is het bespreekbaar op dit anonieme forum.
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Alles wegschrijven Started by Joody1012
2 Replies - 206 Views
25-10-2017, 11:34
Laatste bericht: pedra
  Falen...... in alles Started by Sanseveria
2 Replies - 273 Views
16-09-2017, 19:33
Laatste bericht: Bert
14-02-2017, 00:38
Laatste bericht: Insecure_Girl



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)