Your browser does not support JavaScript!
Bijeenkomst van lotgenoten die kampen met depressie
  Welkom Gast, meld je snel aan! Maak Account    Log In   

 

Dagboek Lee


#1
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 13-09-2021, 01:41 door Leetje.)

Ik ben geboren in Alkmaar.
Ik woonde in een gezellige buurt in een eengezinswoning vlakbij het centrum met mijn ouders en oma,geen broers of zusters. Wel heel veel familie,ooms en tantes en neefjes en nichtjes.
Ik was 11 toen ik al te maken kreeg met seksueel misbruik,door een oudere buurjongen.
Heb daar thuis nooit over durven te praten.
Dus niemand weet ervan.
Toen ik 13 was,en dan in mijn slaapkamer in het raam opening zat te luisteren naar muziek,begon het fluiten,elke avond hoorde ik gefluit in de achtertuin vlakbij onze tuin,ik spendeerde er geen aandacht aan en had ook niet door dat dit tegen mij was.Totdat ik op een avond vroeg wie dat was en wat die gene wilde,en kreeg op fluistertoon antwoord terug,of ik buiten kwam spelen.Dat was om 22.00 uur s'avonds en zeker geen vriendje of vriendinnetje van mij,dit was een mannenstem.
Ik schrok daar zo van dat ik meteen naar beneden ben gerend en het tegen mijn ouders vertelde,mijn vader stormde de achtertuin in naar de steeg maar zag niemand.
De volgende dag wéér dat gefluit en mijn naam werd geroepen,ik ben toen weer naar beneden gerend,wéér gemeld en wéér ging mijn vader in de steeg kijken,natuurlijk was er wéér niemand te zien.
Toen vroegen mijn ouders of ik het me misschien niet verbeeld had,het zou mijn fantasie wel geweest zijn.
Vervolgens heb ik toen zo'n jaar lang last gehad van die man en dat gefluit en heb daar nooit meer wat van gezegd tegen mijn ouders,maar negeren kon ik het niet,hoe hard ik mijn muziek ook had staan,ik wist dat hij er stond.Elke avond als ik naar bed ging voelde ik dat hij er stond,te kijken en af te wachten!

Ik begon mij eigen toen al terug te trekken,ik voelde me toen al nergens bij horen,want als ik het vertelde werd er gelachen en gezegd "Lee weer met haar fantasie"
Ik had toen al een beetje het gevoel dat ik niet gehoord of gezien werd, door vrienden en familie niet.
Antwoord

#2
(Dit bericht is het laatst bewerkt op 13-09-2021, 14:43 door Leetje.)

Ik was 16 toen ik mijn partner O leerde kennen,hij was toen 24.
We hadden een leuke klik,en wat begon als vriendschap groeide al snel uit naar meer.Hij was lief,geduldig,ik heb hem toen ook verteld wat er gebeurd was en hij begreep en snapte mij.
Maar door het leeftijdsverschil vond hij mijn vrienden te jong om mee om te gaan,dus al snel verloor ik het contact met mijn vrienden.
Ik was 18 toen ik zwanger raakte en al snel ruzie kreeg met O zijn ouders,zij eiste dat ik het weg liet halen.
O kies toch voor mij en onze kleine,ik heb toen ruim een half jaar geen contact gehad met zijn ouders.Ik was 19 toen onze dochter werd geboren C werd geboren. We hadden net ons huisje,dus frisse start. O zat in militaire dienst dus doordeweeks stond ik er alleen voor,gelukkig woonde ik in dezelfde straat als mijn ouders dus had veel hulp en steun van mijn moeder. O zijn ouders hebben onze relatie nooit goedgekeurd,we hadden inmiddels weer contact,maar ze vonden mij te min,we woonde (voor hun) in een te normale eengezinswoning.
Toen ik 24 was werd onze zoon D geboren en O had toen inmiddels een baan als vrachtwagenchauffeur bij een transport bedrijf. 

We deden niet veel,we gingen nooit uit,niet uit eten of op vakantie of naar de bios.
Mijn relatie met mijn schoonouders was nog steeds erg stroef, ondanks al mijn pogingen. Ik had een te grote mond en was niet onderdanig genoeg.
Mijn schoonvader was altijd een stille man,zei niet veel maar hij had altijd een beetje een terug getrokken houding. Toen ik 31 was kwam ik erachter dat ik weer zwanger was,totaal niet gepland maar wel welkom. Ik had een geweldige zwangerschap geen klachten of kwaaltjes op een lichte bekkeninstabiliteit na dan.

Eind oktober kwam O thuis van zijn werk,hij voelde zich niet erg lekker,dat was toen met een paar dagen weer over. Ergens wist ik dat er iets niet klopte, O was geen klager en als hij ziek was dan ging hij gewoon door,maar nu was hij behoorlijk beroerd en bleef een paar dagen thuis van zijn werk. Totdat hij een week later vertelde,op een zaterdagochtend, dat hij allemaal bulten had in zijn lies,ik vertrouwde het niet en wilde dat hij naar de huisarts zou gaan. Hij wilde wachten totdat de baby geboren was,want we hadden het al druk zat voor de geboorte!

10 november.
Ik zat op de bank toen O ineens heel erg vroeg thuis kwam van zijn werk. Hij was naar huis gestuurd omdat hij zo zenuwachtig was voor de geboorte die toen echt alle dagen op gang kon gebeuren. En die zelfde avond werd om 21.14 uur onze dochter J geboren,vol trots zat hij op de bank met zijn pasgeboren dochter in zijn armen.
De volgende dag heb ik toen een afspraak gemaakt bij de huisarts want vond hem er slecht uitzien en hij kon amper zijn bed uitkomen,dus daar zaten we dan bij de huisarts. Die in eerste instantie dacht aan de kattenkrabziekte ( nog nooit van gehoord) en O deed het allemaal voorkomen alsof hij een griepje had en het ging allemaal wel. De huisarts vertrouwde het toch niet en verwees ons door naar het ziekenhuis,daar kon hij dezelfde week nog terecht aangezien het met spoed moest gebeuren.
We kregen vrij snel een telefoontje na alle onderzoekingen en hij moest meteen met spoed komen. Dus met de baby zaten we daar toen we het verschrikkelijke nieuws kregen te horen dat O ernstig ziek was en meteen opgenomen moest worden.
Acute leukemie was de uitslag. Elke dag op en neer naar het ziekenhuis en mijn kraamtijd zat erop,O was nu belangrijker en was vreselijk bang hem te verliezen,hij werd met de dag slechter en ik zag dat de kanker hem helemaal opvrat. Diep van binnen wist ik dat hij het niet zou redden,het ging zo snel allemaal.
Elke dag weer keek ik de dood in de ogen en zag mijn man verdwijnen en wegzakken. En zo gebeurde het dat in de middag van 20 december mijn man en vader van onze kids voor altijd zijn ogen sloot om 17.05 uur.

De weken daarna zijn als een waas aan mij voorbij gegaan,ik weet niks meer!
Hoe kon dit,was ik dan zo blind dat ik niet eerder zag dat hij zo ziek was!
Ik hoorde toen ook van zijn collega/beste vriend dat op de ochtend van 10 november,toen hij eerder naar huis kwam op de dag van mijn bevalling, hij niet naar huis was gestuurd door de zenuwen,maar hij naar huis was gestuurd omdat hij van de pijn zijn vrachtwagen niet meer uit kon komen en een paar collega's hem er toen uit gedragen hebben!!
Ik schrok daar behoorlijk van,en kon mijn eigen wel voor mijn kop slaan...waarom heb ik dat niet gezien!!
Antwoord

#3

Wat ontzettend heftig Leetje. En wat erg dat hij op dat moment niet helemaal eerlijk geweest is hoe slecht het ging. Ik snap helemaal dat je zijn verhaal gewoon hebt aangenomen, je stond op het punt van bevallen immers. 

Gecondoleerd nog trouwens. 

Heb je hulp, bijv van je ouders? En professionele begeleiding bij rouw etc? En bij je depressie? (want je zult niet voor niets dit forum hebben gekozen) 
Ik wens je heel veel sterkte, ook voor je ouders en je kinderen. En schrijf van je af als je dat wilt.
[-] 1 gebruiker zegt bedankt tegen Feline :   • Leetje
Antwoord



Lijst met mogelijk verwante topics
  Nieuw dagboek van Feline Started by Feline
163 Replies - 2,240 Views
21 minuten geleden
Laatste bericht: Joy
  Dagboek flieko Started by Flieko
17 Replies - 156 Views
1 uur geleden
Laatste bericht: Flieko
  Dagboek J Started by misterj
396 Replies - 11,702 Views
10 uren geleden
Laatste bericht: misterj
Gisteren, 00:40
Laatste bericht: Jupiter
01-12-2021, 16:58
Laatste bericht: Bert
  Dagboek Jamison Started by Jamison
8 Replies - 107 Views
28-11-2021, 17:36
Laatste bericht: Jamison
  Het dagboek van Feline Started by Feline
1,162 Replies - 69,361 Views
15-10-2021, 21:26
Laatste bericht: Jupiter
07-03-2021, 23:56
Laatste bericht: Feline
  Mijn dagboek Started by MissC
0 Replies - 544 Views
03-03-2021, 17:20
Laatste bericht: MissC



Gebruikers die dit topic lezen:
1 gast(en)